Chad VanGaalen - Soft Airplane (2008)
mijn stem
48 stemmen
Canada
Rock
Label: Sub Pop
-
Willow Tree (3:35)
-
Bones of Man (2:51)
-
Cries of the Dead (3:29)
-
Inside the Molecules (3:14)
-
Bare Feet on Wet Griptape (3:00)
-
Phantom Anthills (2:41)
-
Poisonous Heads (3:45)
-
TMNT Mask (3:47)
-
Molten Light (2:59)
-
Old Man the Sea (3:13)
-
City of Electric Light (2:32)
-
Rabid Bits of Time (3:23)
-
Frozen Energon (3:51)
0
geplaatst: 9 december 2008, 23:16 uur
Multi-kunner slingert je heen en weer langs stijlen en emoties
Zet deze plaat op repeat en luister na afsluiter Frozen energon meteen naar Willow tree, het nummer waarmee deze plaat begint. Pas dan zul je merken op wat voor avontuurlijke tocht Chad VanGaalen je heeft meegenomen. De dertiende track is een desoriënterende mix van distorted gitaar en stevige electronicaruis. Het contrast met de lieflijke opener kan bijna niet groter zijn. Want als de plaat begint, klinkt VanGaalen nog als Sufjan Stevens en begroet hij je met lieflijke banjo en warme trompet en klarinet.
Het contrast is veelzeggend voor deze plaat. Soft airplane begint klein en akoestisch, maar wordt gaandeweg ruiger, vreemder en electronischer. Langzamerhand neemt de vervreemding toe en opent Chad zijn muzikale wereld, waarin hij zich niet beperkt tot één of twee maniertjes. Zijn muziekwereld kent verschillende hoekjes en onverwachte paden. Na beluistering is 'lieflijk' dan ook niet meer de dominante typering die in je opkomt. Vervreemding en verwarring, maar ook verrassing en betovering zijn de effecten die VanGaalen met zijn derde plaat bereikt.
De Canadees heeft al twee platen gemaakt, die volgens kenners minder samenhangend zijn dan deze derde. Hij is een multikunner. Hij maakt zelf instrumenten, tekent en maakt video's. De vorige twee platen waren experimenteler en vlogen meer alle kanten uit. Nu vindt hij meer coherentie, maar dat is zeker niet ten koste gegaan van de afwisseling. Want Chad VanGaalen bedient meerdere registers en probeert allerlei sferen uit.
Zijn zang is opvallend wiebelig, jongensachtig. In dat opzicht doet hij denken aan Xiu Xiu, al ontbreekt bij hem de expliciete gekte van die band en de harde schreeuw. De emotie moet je bij VanGaalen zoeken en hij nodigt je uit om de lagen af te pellen. Bevreemdend is dat hij soms zo sereen klinkt als Sufjan Stevens of klassiek als Neil Young, maar dat er steeds een randje aan zijn liedjes zit. Iets maakt dat de sfeer nergens bedaard wordt. Altijd bekruipt je een ongemakkelijk gevoel.
Belangrijkst van al is dat er veel te genieten valt. Soepeltjes combineert hij electronische loopjes met een jarenzestig-feel in Bones of man. Moeiteloos maakt hij van het grillige electronummer Phantom anthilis een gevoelige song. Maar andere momenten is hij ook rechtuit: TMNT mask is een electropopnummer, Willow tree en Molten light zijn gewoon mooie, gevoelige liedjes. Soft airplane is een achtbaan, een muzikale en een emotionele. Je moet gewoon instappen, eraan beginnen en met orgastische herrie gooit VanGaalen je er aan het einde weer uit. Maar dan heb je wel wat meegemaakt.
Zet deze plaat op repeat en luister na afsluiter Frozen energon meteen naar Willow tree, het nummer waarmee deze plaat begint. Pas dan zul je merken op wat voor avontuurlijke tocht Chad VanGaalen je heeft meegenomen. De dertiende track is een desoriënterende mix van distorted gitaar en stevige electronicaruis. Het contrast met de lieflijke opener kan bijna niet groter zijn. Want als de plaat begint, klinkt VanGaalen nog als Sufjan Stevens en begroet hij je met lieflijke banjo en warme trompet en klarinet.
Het contrast is veelzeggend voor deze plaat. Soft airplane begint klein en akoestisch, maar wordt gaandeweg ruiger, vreemder en electronischer. Langzamerhand neemt de vervreemding toe en opent Chad zijn muzikale wereld, waarin hij zich niet beperkt tot één of twee maniertjes. Zijn muziekwereld kent verschillende hoekjes en onverwachte paden. Na beluistering is 'lieflijk' dan ook niet meer de dominante typering die in je opkomt. Vervreemding en verwarring, maar ook verrassing en betovering zijn de effecten die VanGaalen met zijn derde plaat bereikt.
De Canadees heeft al twee platen gemaakt, die volgens kenners minder samenhangend zijn dan deze derde. Hij is een multikunner. Hij maakt zelf instrumenten, tekent en maakt video's. De vorige twee platen waren experimenteler en vlogen meer alle kanten uit. Nu vindt hij meer coherentie, maar dat is zeker niet ten koste gegaan van de afwisseling. Want Chad VanGaalen bedient meerdere registers en probeert allerlei sferen uit.
Zijn zang is opvallend wiebelig, jongensachtig. In dat opzicht doet hij denken aan Xiu Xiu, al ontbreekt bij hem de expliciete gekte van die band en de harde schreeuw. De emotie moet je bij VanGaalen zoeken en hij nodigt je uit om de lagen af te pellen. Bevreemdend is dat hij soms zo sereen klinkt als Sufjan Stevens of klassiek als Neil Young, maar dat er steeds een randje aan zijn liedjes zit. Iets maakt dat de sfeer nergens bedaard wordt. Altijd bekruipt je een ongemakkelijk gevoel.
Belangrijkst van al is dat er veel te genieten valt. Soepeltjes combineert hij electronische loopjes met een jarenzestig-feel in Bones of man. Moeiteloos maakt hij van het grillige electronummer Phantom anthilis een gevoelige song. Maar andere momenten is hij ook rechtuit: TMNT mask is een electropopnummer, Willow tree en Molten light zijn gewoon mooie, gevoelige liedjes. Soft airplane is een achtbaan, een muzikale en een emotionele. Je moet gewoon instappen, eraan beginnen en met orgastische herrie gooit VanGaalen je er aan het einde weer uit. Maar dan heb je wel wat meegemaakt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.