Dokken - Back for the Attack (1987)

Dream warriors, A Nightmare On Elmstreet 3.

Best een goeie c.d 4 en een halve ster sterren

Redelijk album, maar anno 2005 wel erg gedateerd. De songs gaan mij snel vervelen en zijn redelijk voorspelbaar. Qua songmateriaal spreken alleen Kiss of Death en Heaven Sent me wel aan, in de andere songs wordt driftig met clichés gestrooid. Ik ken Dokken eigenlijk voornamelijk vanwege George Lynch, een uitstekende en veelzijdige gitarist. Ook op dit album overtuigt hij mij weer, daarom geef ik 2,5 ster hiervoor.

Ik vraag me af of je dat wel moet vergelijken met 'anno 2005'.

Dokken is een band dat geteisterd werd door interne ruzies tussen don dokken en gitarist george lynch. Live schenen ze als solo artiesten op de buhne te staan. Wel een goede CD vind ik zelf met als favoriet Lost behind the wall. Dokken had een goede band kunnen blijven als de ego's niet zo groot waren geweest

Laatst "Dream Warriors" nog een keer opgezet. Hij blijft leuk.

Ieder hardrock album met songs als Sleepless Nights, Heaven Sent, Dream Warriors, Standing in the Shadows, Kiss of Death en Mr. Scary verdiend een vette voldoende, de rest is middelmatig, maar de genoemde songs zijn ijzersterk.

Kiss Of Death is wel zo'n beetje de ultieme Dokken song. Op het album staan misschien net wat teveel songs. Maar smaken doet het allemaal zeer zeker.

Ik heb dit altijd het beste album van Dokken gevonden, maar een tijd geleden nog eens opgezet en ik vond het nu vreselijk gedateerde zeikmuziek.

De absolute afspiegeling van valse ijdels-,dure kapsels en flamboyante confecties.
Op dit album komt ondanks het doorsturen naar elkander van 6-10-sporen recorders/ en tapes,de vele locale reizen,- de band zeer functioneel en gewaagd met explosieve gitaar-muren van george lynch over,de gegeselde barok muren zijn van veel imposante melodie en vooral het adembenemende-gitaarwerk van,lynch,smult naar meer.

De wat introverte inbreng van,don dokken,blijft toch erg smaak-vol en ook de emoties branden los,als het gaat om sleepless nights,stop fighting love,lost behind the wall-(heerlijk vanuit een atmosferisch vliegtuig gecombineerd met puike gitaar-licks,van de leer-meester(lynch-mr.scary),veelvuldig gebruik gemaakt van de melodieuze gitaar-muren,van lynch die de perfectie ernstig bij een(vai,aldrich,beach,sykes,campbell),betreedt.

Het propagerende,cry of the gypsy,(heerlijk gitaar-werk),night by night,prisoner,kiss of death(vanden plas,maakte er ook een heerlijk dueterend samen met dokken ,cover,mee),dream warriors(naar de film-episode-nightmare on elmstreet-3,,rond het horror-verschijnsel,Freddy kruegher),waar ik nog een enorme banderilla-vlag van de band mocht ontvangen en een duur plectrum van lynch,op hun gelegenheids concert van die tijd... Dokken als immers:george lynch hangt in mijn woning veelvuldig,dat krijg je na twee mis gelopen relaties,je kunt nu doen waar jezelf zin in hebt en dat is weer puber zijn...

Nogmaals de feilloze nummers met ondanks een herhaling aan bloed-armoede doet niet onder door de kale productie waardoor de band door(als-hetware...om zeep geholpen worden alsof je de dam-rakkertjes hoort),verder niets mis mee...

Deze staat weer eens op en nu geniet ik er meer van dan de laatste keer. Sommige nummers zijn echt veels te melig, maar er staan zoveel lekkere gitaarsolo's op wat weer een en ander goedmaakt.

Mijn favoriet van Dokken. Ik heb bij Dokken altijd het probleem gehad dat de stem van Don me op den duur gaat vervelen. Op dit album (en Up from the ashes) heb ik dat dus niet. Hij zingt hier niet zo overdreven als op andere albums heb ik het gevoel.
Kiss of death, Heaven sent, Burning like a flame, Dream warriors en Mr. Scary gaan er prima in! Laatstgenoemde is zelfs één van de betere instrumentaaltjes die ik ken. De rest is goed te noemen maar niet geweldig.

De beste Dokken, laten we dat zeggen.

De aanloop naar dit album hoor je in de andere platen duidelijk terug, maar nergens komt het er echt uit. Hier valt alles op zijn plaats en komt daar best een sterk '80s album uit.

Ben benieuwd naar de Live plaat.

Door al het voorgaande als een aanloopje te beschouwen doe je volgens mij Under Lock and Key toch wat tekort. Dat album heeft een ander karakter maar is wat mij betreft ongeveer even goed als Back for the Attack.

Mwa, ik vind die nog net te mild. Gitaar werk staat daar meer voorop, hier zijn het meer de composities.

maar als band zijn ze zichtbaar gegroeid en hoor je hier ook in terug, eigenlijk is iedere compositie even goed.

Voilà, dat bedoel ik. Een wat ander karakter dus. Maar de band was daar al in topvorm. Toegegeven, hier speelt met niet alleen steviger maar ook strakker. In die zin is de band inderdaad gegroeid. Maar juist omwille van dat mildere karakter is Under Lock and Key meer dan alleen maar een aanloop voor deze.

Dat weet ik niet, ik heb gewoon 5 CDs van ze gekocht en draai die chronologisch achter elkaar, hoor je ze net weer iets beter worden, dadelijk nog Beast from the East en heb ik ze allemaal weer gehad.

Goede plaat geen slechte songs
iets minder als zijn voorganger maar die was dan ook brilliant

Standing in the shadows is toch ook wel een toppertje hoor!!

Inderdaad 1 van de betere nummers sterk begin
steekt er met night by night en dream warriors bovenuit.

Lang voordat ik me echt in dit genre ging verdiepen kende ik Dream Warriors al door het kijken van de gelijknamige film uit de Nightmare on Elm Street reeks.
Ik vind het nummer nog steeds één van de betere van dit al geweldige album.
Het beste Dokken album dat tot dan toe uitgebracht was en het zou me niks verbazen als ik dit ook hun beste zal blijven vinden na het beluisteren van de albums die hierna kwamen.
Een grote variatie aan melodieuze rock, het gitaarspel van Lynch is gewoon erg goed en Don Dokken had zijn stem nog niet zo goed gebruikt als op dit album.
Één van de betere jaren '80 rock albums.

Vandaag op vinyl aangeschaft. De eigenaar vond dat ik wat obscuurs genomen had, waarop ik dacht: Dokken obscuur? Maar toen bedacht ik me dat Dokken en soortgelijke bands in NL helemaal niet zo bekend waren/zijn. Afijn, ik heb de eigenaar wel doen besluiten om Beast from the East op CD te kopen voor in zijn winkel.

Niet bekend genoeg voor de top 40 maar de term 'obscuur' is wat overdreven, lijkt me.

Zat ergens eind jaren tachtig zelfs in het voorprogramma van AC/DC.

Nee, obscuur is ook niet de eerste term die bij mij op komt als ik de naam Dokken hoor.

Een heel aardige melodieuze hardrockplaat met een typische, bombastische 80’s sound. Zo zou ik Back for the Attack kunnen omschrijven. Ik heb de platen van Dokken die ik in huis heb altijd met veel plezier geluisterd, hoewel dat de laatste jaren wel een stuk minder is geworden. Voor veel mensen zullen de indrukwekkende gitaarpartijen van Lynch wellicht het belangrijkste handelsmerk zijn van de band, maar ik heb de karakteristieke en herkenbare zang van Don Dokken altijd als sterkste troef beschouwd en minstens zo bepalend als het gitaargeluid.

De songs zijn catchy en liggen goed in het gehoor en doen me soms een beetje denken aan Def Leppard. Ze hebben een herkenbare melodie, waarbij Prisoner, Night by Night, Stop Fighting Love, Dream Warriors en het instrumentale tussendoortje Mr. Scary mijn persoonlijke favorieten zijn.

Dream Warriors kan ik moeilijk los zien van Nightmare on Elm Street 3 en hoewel ik totaal niet van horror hou, blijft het toch wel een prima song. Geen enkel nummer valt uit de toon op deze plaat die samen met voorganger Under Lock and Key wat mij betreft tot het beste behoort van Dokken: 3,5*

Mooi album inderdaad. Hier en daar een tikje steviger dan de voorgangers.

Als het niet alleen om de hoes te doen is laat je dit album op vinyl wel beter liggen. Meer dan een uur muziek op een enkele lp geperst levert een beroerde geluidskwaliteit op. Gelukkig heb ik de cd ook.

Geinig, ik heb de zang van Don juist altijd als een dissonant binnen deze band gezien. Niet dat ik het echt vreselijk vind maar erg lekker vind ik 'm ook zelden klinken. Weet niet waar dat aan ligt. Op zijn solo album Up from the ashes vind ik 'm nog het beste klinken eerlijk gezegd.

Ik heb trouwens even een correctie doorgestuurd want het nummer Back for the Attack is een bonus. Was het b-kantje van de single Dream Warriors.

Nog altijd een heel fijne elpee, hoewel hij me tegenviel na de wel heel fraaie voorganger. Knalt meteen natuurlijk fantastisch uit de startblokken, met een beuker en een heerlijk catchy tweede nummer. Toch bevallen de bekendere nummers mij beter op de live plaat hierna, met name "Standing In The Shadows, "Heaven Sent" en "Sleepless Night" komen daar veel beter tot nun recht.
De B-kant heeft dan nog een paar verborgen parels die zelden genoemd worden, ze neigen stilistisch ook meer naar de vorige plaat. "So Many Tears" (met een heerlijk ingehouden zingende Don), "Burning Like A Flame", "Cry Of The Gypsy", "Lost Behind The Wall" en "Stop Fighting Love" zijn voor mij de echte knallers op deze plaat.

De albums met George Lynch als gitarist steken dus echt boven het gehele oeuvre uit. Maar ja 2 kapiteins op een schip - Don Dokken en George Lynch ( en bij Roxy Music: Bryan Ferry en Brian Eno), dat blijkt niet te werken. Mooi ook de cover van Thin Lizzy ( Kiss of Death)