Dokken - Under Lock and Key (1985)

Wat een geweldig album ik luister hem al een hele tijd lang dagelijks en kan niet wachten tot 6 oktober wanneer ik ze live ga zien

Dit album is ongtwijfeld het beste Dokken album. De nieuwe cd, Lightning strikes again, zou in deze lijn liggen, maar Under lock and key blijft toch wel HET dokken album.

supermooi album met george lynch als de drijvende kracht , supergitarist, hij maakte dokken voor wat het is !!!!
vooral in my dreams maar ook will the sun rise is bloedmooi !!!!!

Geweldig album, blijft goed. De nummers zijn ook live onwijs goed.

Prima balans tussen melodieuze hardrock, een vleugje metal en wat opgespoten kuiven. Vooral George Lynch is smaakmaker van dit gezelschap. Maar de zanglijnen waarop het dunne stemgeluid van Don Dokken drijft, mogen er ook zijn.
Never Unchain The Night heeft een geweldig 'anthem' gevoel. Eigenlijk staan hier helemaal geen zwakke songs op.

Misschien wel voor'Dokken,begrippen het beste album van de band.
Fantastastisch melodies gitaarwerk van george lynch(lynch mob,tony macalpine),de grandeur'die als een ferrari de ijzingwekkende vette solo's en ook getaleerde sound over weet te brengen.
Het album kent dan ook alleen maar juiste raak-vlakken waardoor het dartsbord als wilhelm tell op je grote hoofd staat.
De melancholieke kracht ligt juist in toepasselijke enfantines,in epistels,agressie,en vertederde emoties.

Het audenthiek-dampende gitaar-werk van,lynch is dan ook meer dan uitstekend,fantastisch alleen al het nummer,slippin'away(misschien wel het meest mes-sterke nummer wat een rug-nummer verdiend,de solo-escapades waren nog te kort),jaded heart en the hunter(ook door great white,ingezongen op hun eigen werkjes,en waar zelfs opa de don-de enginieers/promotie in handen had van:'great white-recovery-live in london).

De balans en het groot evenwicht is he nylon-draad wat op dit album flink verstevigd is,don't lie to me-waar de emotie-inslag en het kapitale verdriet erg hoog liggen bij,dokken),unchain the night,nog steeds een nummer met mysterieuze sporen maar zeker nog steeds waardig ook op de live-festivals ,veel gespeeld zal worden.

De productie ligt in handen van maar liefst drie,producers/eniginieers:neil kernon/michael wagner/steve barbiero).

Gewoonweg een topper ! Het gitaarspel van George Lynch herken je uit duizenden. (meerdere keren kandidaat als gitarist voor Ozzy, maar het is nooit zover gekomen).

Het bijtende "It's not love" is toch wel mijn favoriet, maar het hele album is nog altijd na al die jaren erg goed. Back for the attack is ook prima, maar vind de produktie van deze beter.

Erg goed, classic rock album.

Sterk album met alleen maar goeie nummers. En wat hebben de jongens zich mooi uitgedost voor op de foto.

Heerlijk bizarre schreeuwstem van Dokken. Ik vind het lekker.
En ik ben ook al een behoorlijk liefhebber van het rommelige gitaarspel van Lynch. Toch één van de betere metalgitaristen uit het LA van de jaren 80.

Popmetal noemen ze dit. Het is metal met pop-melodietjes.

Een sterk plaatje waarin vooral de kwaliteit van Dokken himself en George Lynch goed naar voren komen. De plaat ligt lekker in het gehoor en er hadden wat mij betreft bijna 4* in gezeten. Als het hier en daar wat sneller en harder was geweest, was dit helemaal een klapper geweest.

Wereldplaat staat op de derde plaats in mijn top tien allertijden.
De perfecte hardrockplaat volgens mij

Na dit album weer eens beluisterd te hebben doe ik er nog een halve ster bij.
Een heerlijke melodieuze rockplaat met een lekkere afwisseling en zanger Don Dokken zingt hier vele malen beter dan op de vorige twee albums.
Daarnaast lijkt de band hier ook verder ontwikkeld te zijn in hun sound. De productie is verbeterd, het gitaarwerk van Lynch heeft een echt prominente rol gekregen en de rest van de band klinkt ook prima.

ook ik laat de Dokkenalbums weer even de revue passeren. Tooth and Nail en dit album stelen wat mij betreft de show. Toen wases nog koek en ei tussen Don Dokken en gitarist George Lynch. Echt een fenominale gitarist, die helaas uit de band ging voor een solocarriere (o.m.Lynch Mob). Twee kapiteins ik weet het, maar hier spelen ze nog je lul uit je broek om het even plat te zeggen. Heerlijke AOR muziek. Ook Back for the Attack kon ik nog pruimen.. En de eerste Don Dokken soloplaat waarop John Norum (ex Europe) zzer goed voor de dag kwam

Fijn album. Aan de ene kant is dokken een beetje 'fout' maar kan er erg van genieten. Grotendeels te danken aan het geweldige gitaarspel van dhr. Lynch. Dokken zelf is geen geweldige zanger mijn inziens. Prijsnummers zijn unchain the night, in my dreams en Don't lie to me.

Blauwdruk van de LA (glam) metal scene. Knap gemaakt met een sterke productie maar daardoor soms o zo voorspelbaar. Ook de riffs deunen maar met de melodie mee in plaats dat ze een song definieren. Gelukkig is guitar god George Lynch die de songs nog wat extra's meegeeft maar kan een Slippin Away ook niet redden. Nee, ik hoor hem liever als fast and furious George zoals op lightning strikes again.
It's Not Love is een prima midtempo rocker en Unchain the night hoort ook bij de band's betere werk.

Toen George Lynch uit Dokken stapte kakte de band in. Wat een waanzinnig album is dit!

Weer zo'n geprezen album. Maar over deze mening voel ik me toch minder schuldig, ik ben ondertussen klaar met Dokken. Het doet me teveel denken aan Def Leppard, veel te poppy al die powerballads. Alleen Lightning Strikes Again deed me wat. En aangezien iedereen iets kwijt moet over George Lynch, inderdaad prima gitaarspel, jammer dat ie bij Dokken speelt ghehe

1. Tooth and Nail
2. Under Lock and Key
3. Breaking the Chains

Lekker album en het eerste nummer is het beste nummer die de band ooit gemaakt heeft,