Ray Conniff - 'S Wonderful (1956)

Dit werd in 1957 door grote groepen mensen als modern gezien, het had grote aantallen liefhebbers ook.
Ik heb er maar één verzamelwoord voor: muzak.

En deze muziek overleeft de tijd ook niet. 60 jaar oud is dit album, ik heb dan tenminste de naam Ray Conniff in mijn jonge jaren nog eens voorbij zien komen.

En hoe ik dan weer aan dit album kom is weer heel wat anders. Maar het aanbod van dit soort van albums in kringloopwinkels is enorm. De kopers er van komen te overlijden, de erfgenamen willen het niet hebben en weggooien of de kringloop is de enige oplossing.

Je kunt je voorstellen, dat de opkomst van de rock & roll met o.a. Elvis Presley en later natuurlijk de Beatles en de Stones een zucht van verlichting door muziekland deed gaan. De softe jazzy achtige, orkestrale met een meehummend koor albums van Ray Conniff hadden hun tijd gehad.
Toegegeven, tot ver in de jaren '60 bleef deze muziek voor hele groepen liefhebbers toch nog geweldig.

Maar in 2018 heeft bijna niemand er meer van gehoord, is er generlei ook maar enige muzikale waarde aan over gehouden en slijt de kringloop het zelfs niet meer voor 10 cent. Opgegaan in de vergetelheid en terecht.

De orkestratie van Ray Conniff is geweldig, big band geluid met een breed spectrum aan instrumenten, de koren, zonder tekst, meehummend, zijn meeslepend en groots. Echt geweldig. Gedateerd, ja, dat wel, maar met veel charme, dit komt altijd wel weer terug, op een of andere manier. Luister bijvoorbeeld eens naar Beyond the sea (la mer), fenomenaal!

Ik moest wel een beetje gniffelen toen ik de tirade van musician hierboven las. Natuurlijk, dit soort muziek is niet meer hip en "van deze tijd", maar op dit forum hoeven wij ons daar niet al te veel van aan te trekken. Ik maak me trouwens sterk dat vele van musician's favorieten door de hedendaagse jongeren ook niet zo interessant worden gevonden.

Wat dit album betreft, ik heb het weer eens opgezet. Dat had ik al eens eerder gedaan met behulp van Spotify, maar onlangs vond ik een gaaf vinylexemplaar, en dat zorgt toch voor een gerieflijkere luisterervaring. Ray Conniff kwam oorspronkelijk uit de wereld van de swing. Zo arrangeerde hij bijvoorbeeld voor Artie Shaw. Die invloed kun je nog duidelijk terughoren op dit album. Het geluid van de stemmen wordt ook opgenomen in het arrangement - de stem is tenslotte in zekere zin ook een instrument. Voor mij is dit een prachtig album, dat wel niet erg diep graaft maar dat ik niet graag zou willen missen. Géén muzak in ieder geval...

Nou...., hm tja. Inzake "oudere muziek" heb ik een dermate algemene verantwoorde smaak, dat het in de regel past bij artiesten met een zeer ruime achterban waarbij er anno 2021 zelfs nog over albums vanuit de jaren '60 uitvoerig van gedachten kan worden gewisseld dan wel over kan worden gekibbeld.

Je kunt er een boom over opzetten maar het zal duidelijk zijn dat er van bands in opkomst vanaf de jaren '60 er niet alleen veel van voor handen is, er is ook veel van bekend en heeft aansluitend ook nog steeds veel aantrekkingskracht (zie elders op de site).

Met andere woorden, wie op z'n 20e zijn of haar eerste Beatles plaat (als voorbeeld) kocht zal ongetwijfeld nog steeds geïnteresseerd zijn in de laatste verrichtingen van Paul McCartney.
En doet ook zijn of haar platen/cd's niet weg.
Aantoonbaar blijft ook een groot deel van de jongere generatie geïnteresseerd.

Ik denk dat sir Paul wel in de geschiedenisboekjes van de muziek blijft staan.

Ray Conniff aan de andere kant, maakte heel herkenbare tijdsgebonden muziek (de kwalificaties heb ik al gegeven) die niet direct onder opwindend, vernieuwend of memorabel kan worden geschaard. Dusdanig, dat de jeugd van toen gráág overstapte naar alle nieuwigheid die zich toen aandiende.

Als de jeugd van nu kiest voor The Hunna, Bring me the Horizon of de DMA's e.a. (wat ik van harte hoop) kun je op gelijke voet praten (en vergelijken) als je teruggrijpt naar rockalbums uit je eigen tijd.

Ik wil niet onbeleefd lijken, maar dat niveau wordt door Conniff niet gehaald. Vooral omdat het inhoudelijk dus verre van overeen komt en omdat het in de muziekgeschiedenis met Conniff e.a. nu eenmaal is gelopen zoals geschetst. Het bewijs daarvan is ook al jaren in elke kringloopwinkel te vinden.

Ik ga, in tegenstelling tot het grote publiek, niet af op een populariteitspoll. Of de boeken van een bepaalde auteur of de platen van een artiest bij de kringloop terechtkomen lijkt mij persoonlijk geen goede graadmeter. Bovendien is goede en interessante muziek van alle tijden. Wat goede muziek precies is, is uiteraard óók een kwestie van persoonlijke smaak. Zelf ben ik dol op allerlei orkesten en vocalisten uit de fifties en het begin van de jaren zestig en de jaren 40 vind ik ook interessant.

Wat Ray Conniff betreft, hij heeft later in zijn carrière een rits platen gemaakt die veel minder interessant zijn (Conniff én de platenmaatschappij melkten de formule te veel uit), maar zijn eerste en derde album (
'S Marvelous) vind ik sprankelende easy listening van hoog niveau. Niet hip meer, maar (in tegenstelling tot wat je beweert) nog steeds graag gehoord door vele muziekliefhebbers al zijn ze vaak dan al een beetje op leeftijd.

Ik wens alle oude liefhebbers uiteraard buitengewoon veel luisterplezier, dat staat buiten kijf

Ik heb Conniff gevolgd van 's Wonderful (dat een jaar vóór mijn geboorte gereleased werd) t/m Harmony (1973). Toen vond ik dat de populaire muziek van dat moment niet meer geschikt was voor de arrangementen van Conniff....helaas. Ik heb een "korentic" (vandaar dat ik bv. "Someone" van de Griekse band Axis ook zo goed vond destijds), dus "Delta Dawn" van Harmony en "Dueling Voices" van You are the sunshine of my life) waren voor mij de laatste toppers van Ray Conniff. Daarna heb ik de brave man met zijn orkest en koor links laten liggen Tenslotte: ik had het wel netjes gevonden van Conniff als hij ooit had toegegeven dan hij zijn sound niet zelf had uitgevonden, maar heel goed heeft geluisterd naar de Kirby Stone Four & the Jimmy Carroll Orchestra, want zij deden in 1957 o.a. "Baubles, Bangles and Beads" al op z'n Conniffs, en daar heeft Ray zich, bij mijn weten, nooit over uitgelaten.