Micah P. Hinson and the Red Empire Orchestra - Micah P. Hinson and the Red Empire Orchestra (2008)

bubbachups je geeft 5*, dus dit album is magistraal, een meesterwerk, de plaat van het jaar.

Is dan een klein beetje tekst en uitleg misschien mogelijk?

Was ik ook zeker van plan, maar simpelweg nog geen tijd voor gehad, hopelijk dat ik er morgen aan toe kom. Maar om je vraag alvast te beantwoorden, een meesterwerk is het inderdaad en zeker een kanshebber voor plaat van het jaar! When We Embraced heeft de strijd om mooiste nummer van het jaar in ieder geval al gewonnen, kan simpelweg niet overtroffen worden. Bestaat niet!

Met zijn derde reguliere album weet Micah P. Hinson opnieuw te overtuigen, maar ditmaal heeft deze Texaan wel iets héél fraais en bijzonders afgeleverd. Zelden komen er singer/songwriter albums voorbij van zulke klasse en waarop alle elementen – stem, teksten, arrangementen, etc – elkaar zó mooi aanvullen. Wellicht dat zijn recente huwelijk met Ashley (wie hij eind vorig jaar tijdens een optreden in Londen ten huwelijk vroeg) voor een nieuw element in zijn werk heeft gezorgd. Met dit album – dat gedeeltelijk als een open brief aan zijn geliefde beschouwd kan worden – kruipt hij namelijk uit de schaduw van zijn eigenaardige en vaak moeilijke verleden van verslaving, gevangenissen, psychiatrische opnames, dakloosheid, tussendoor nog een relatie met een Vogue cover model, faillissement en lichamelijke klachten. Dat hij met zijn 27 jaar al veel heeft meegemaakt mag duidelijk zijn, maar het échte verhaal achter zijn persoon en zijn muziek geeft hij fraai bloot met deze alleszeggende woorden waarmee hij het album afsluit:

I’m not afraid of the suffering or the pain
I’m just afraid of dyin’ alone

Zijn albumhoezen – allen door hemzelf gefotografeerd – vertonen steevast een grote overeenkomst met zijn muziek. Een grenzeloos verlangen naar romantiek, maar altijd vanuit de schaduwzijde geportretteerd. Een melancholicus in hart en nieren. Op de binnenhoes zien we fraaie zwart/wit foto’s van een aantrekkelijke jonge dame in lingerie die twijfelend bij de telefoon zit, maar dan zo gefotografeerd alsof Micah P. Hinson al turend door het sleutelgat over het onbereikbare aan de andere kant van die deur zit te fantaseren. Die ogenschijnlijke onbereikbaarheid van zijn verlangen duikt overal op in zijn werk.

When we embraced
We couldn’t see
The future dangling in front of us
The past now too far to see
But we didn’t look
And we didn’t care
There was something left between us then
But now I feel it’s just not quite there

Met zijn fraaie, doorleefde bariton stem die ergens stand houdt tussen die van de heren van Smog, Lambchop en Handsome Family weet Micah P. Hinson ondanks de doorgaans rijke arrangementen de aandacht volledig op zich te vestigen. De meeste instrumenten neemt hij voor eigen rekening, verschillende gitaren, piano’s, percussie, etc. Maar kenmerkend voor zijn geluid zijn tevens de prachtige arrangementen voor strijkers waarmee hij tezamen de donkere randjes van de romantiek verkent. Uiteenlopende stijlen zet hij moeiteloos naar zijn hand. Country, rock, folk en zelfs een soulvol orgeltje weet hij allen samen te smeden tot een volstrekt eigen muzikale taal. Dat hij dit al op zijn 27e heeft kunnen bereiken – en reeds met drie ijzersterke albums op zijn naam – mag gerust een wonder genoemd worden.

Naast het fenomenale When We Embraced met mooie hoofdrol voor banjo mogen nummers als I Keep Having These Dreams en Dyin' Alone als absolute hoogtepunten gerekend worden. Maar eigenlijk overal weet het album te overtuigen. Van het prachtige bijna-acapella The Fire Came up to My Knees waarmee kant b begint, tot het overrompelende en romantische (“Oh love of my life”) Sunrise Over The Olympus Mons met prachtige strijkers, achtergrondzang en lichte country-twang, tot het wederom veelzeggende (“Constantly craving what isn’t mine”) Tell Me It Ain’t So.

Een prachtalbum zoals Smog ze niet meer weet te maken en zelfs het recente werk van Bonnie Prince Billy kan hier nog een puntje aan zuigen. In tegenstelling tot Will Oldham - die met Lie Down in the Light een prima album heeft afgeleverd maar geen volledige plaatlengte weet te boeien - weet Micah P. Hinson wél raad met rijk georkestreerde composities en een fraai geproduceerd geluid. Vorig jaar deed zich een vergelijkbaar scenario voor met het uitmuntende Above the Trees van Paul Duncan. Een artiest die net als Hinson al eerder had bewezen een begenadigd singer/songwriter te zijn, maar toch iedereen wist te verrassen met een bescheiden meesterwerkje waarop alles precies leek te kloppen. Het is niet de enige overeenkomst tussen beiden. Want helaas zal Micah P. Hinson waarschijnlijk net als Paul Duncan slechts in een handvol individuele jaarlijstjes eindigen, maar waaronder zeker die van mij. Albums van deze klasse, die zowel op het eerste gehoor goed liggen als bij elke aanvullende luisterbeurt een enorme diepgang blootgeven, komen maar zelden voorbij.

Mooi bericht Bubbachups! Ik was vandaag in de Sounds en zag dit album staan. Ik moest direct aan bovenstaand verhaal denken en zodoende meegenomen. Prachtig album! Geniaal mag je dit inderdaad gerust noemen. Wat een stemgeluid heeft die kerel maar ook de arrangementen boeien van begin tot eind.

Alleen The Fire Came Up to My Knees vind ik een beetje een misser, anders was het de volle mep geweest!

Echt? Dat nummer vindt ik nu juist erg gaaf. We Won't Have To Be Lonesome vindt ik wat minder (al is die hammond wel erg vet.)

Geweldig album!!!!!!!vandaag direct gekocht!!!!!!!
Prachtig uitgebalanceerde nummers........schitterende stem.......
Ik had dit jaar Bon Iver bovenaan mijn lijst
het jaar loopt nog steeds ........maar.....
op dit moment komt Micah P Hinson....langszij!!!!!!!!!!!!

Wegens enthousiaste berichten van mede Mume gebruikers (zie hieronder) naar op zoek gegaan. Eerste indrukken zijn erg goed!
Wordt vervolgd...

Goed bezig Mies! Deze zal zeker wel in jou straatje moeten passen. album staat hier ondertussen dagelijks op. Ook bij mij zal dit album hoog eindigen het eind van het jaar.

nou nou, wat een enthousiaste berichten zeg! ik ben hem maar gaan dowloaden (lastig te vinden!) en ga binnekort is kijken wat ik er van vind!

Zijn beste plaat tot nu toe. Mooi uitgebalanceerd. En gelukkig niet meer met dubbele lead. Zoals bij Jacked eye. Dat werkt echt op mijn zenuwen.

allereerste indruk was niet positief, maar na een paar beluisteringen kan het me tot op zekere hoogte toch wel bekoren. Niet meteen mijn kopje thee, maar wellicht een blijvertje....

Fijn om weer eens een album te horen wat je bij de allereerste luisterbeurt direct knalhard in je hart raakt.

Waar te beginnen met deze prachtplaat?
Dat ik blij ben dat dit album 76:12 sec. duurt, omdat ik het niet na kan laten om hem 2x achtereen te draaien?
Dat ik bij God niet wist wie deze man was en blijkt dat diezelfde god genadig is.
Bij dat ik geen favorieten heb dan dat zoals ze voorheen bij carnaval lp's zeiden; alle 13 goed!
Bij dat Throw the Stone een nummer zou kunnen zijn, waarbij ik nieuwsgierig ben hoe een Springsteen dat gedaan zou hebben op Devil's and Dust.
Misschien zelfs, dat ik bij We won't have to be lonesome zin krijg om The River op te zetten.
In ieder geval om te zeggen, dat ik baal dat no.12 en 13 niet op de uitvoering van het album staan die ik heb.
Wat m.i zeker niet onvermeld mag blijven is, dat naast het feit dat elk nummer zijn eigen karakter heeft en mooi gearrangeerd is, zijn stem vele kleuren kent, getuige de performance op The Fire Came Up To My Knees, voorlopig hoef ik niet meer naar de biechtstoel.

You can't tell yourself, i've never wanted more...

U zijt wellecome...

en ik heb hem nog steeds niet gehoord

Ik ga er morgen mee beginnen!

ik gisteren avond nog gedaan...ben er bijna door heen, maar nu weer werken.
Klinkt idd erg mooi, maar voor mij zullen het geen 5 sterren worden en voor alsnog denk ik ook niet toffer dan zijn eerst album Micah P. Hinson and the Gospel of Progress..maar goed we zullen zien.

Wel, Bon Iver ken ik en dat vind ik mooi. Als Micah P. Hinson mooier is dan dat... Begin ik aardig nieuwsgierig te worden.

Nu heb ik wat nummers beluisterd en een filmpje van 9 minuten bekeken op myspace en daar gedraagt hij zich als een clown. Hij zingt wat nummers en hij maakt hier en daar een grapje en zegt een keer 'fucking" maar het kan me allemaal niet bekoren. Ik hoorde ooit in een liedje 'wie ben ik om bij jouw de sterren uit je hemel te trekken' . Daar wil ik het bij laten.. of toch niet... nee, een 5 * is toch echt een beetje overdreven voor deze show.

anders ga je een album luisteren ipv fucking myspace :s

Ik zal het album best nog eens een keertje ergens beluisteren maar wat ik gezien en gehoord heb op myspace, en ik ga er van uit dat dat banden heeft met de artiest zelf, nodigt mij niet uit tot verder zoeken naar wat deze man te bieden heeft. Tenenkrommend. Bon Iver vond ik wonderschoon maar is niet te vergelijken met Micah P. Hinson.

Zoals mijn grote helden Frans Bauer en Marianne Weber het al eloquent uitdrukten in hun evergreen: Als sterren aan de hemel staan....

Als sterren aan de hemel staan
Zijn woorden niet eens zo goed
Dan telt alleen 1 gevoel

Precies, wat ik bij dit album heb een gevoel.
Misschien als je het eens beluisterd heb, dat je dan of je 1ste indruk bevestigt of uitnodigt tot het bijstellen van je mening. Ik ben benieuwd. Daarnaast denk ik dat Bon Iver en Micah P. Johnson niet geheel vergelijkwaardig materiaal is. Micah en Bon op een kussen, daar slaapt de duivel tussen.

.

Ik heb geleerd om in mijn werk om 1ste indrukken te zien voor wat ze zijn nl. 1ste indrukken, mensen blijven je verrassen. Ik ben benieuwd wat je muzikale mening over deze artiest is na het beluisteren van het album, naast de indruk die je hebt van hem als persoon, dat m.i ruimte laat voor nuances.

Ja, ja.. ik zal ook een keer naar de inhoud luisteren van het eigenlijke album en dan mijn stem uitbrengen maar ik heb iets tegen singer songwriters die niet zichzelf lijken te kunnen zijn en waar geen rust van uitstraalt. Ik zie een neuroot die een goede stem heeft, lekker gitaar kan spelen en een show opvoert ala Johnny Cash, Dylan, Springsteen en andere grootheden. Ik mis een bepaalde authenticiteit bij hem en daar knap ik direct op af als ik dat zie.

Ps. potverdikkie, kan jij nou ook al quoten.

iedereen die de 2 bonustracks niet hebben niet getreurt. Ze halen de plaat behoorlijk naar beneden. En Dyin' alone is toch echt een afsluiter van de eerste oorde!!!

Vreselijk mooi album dit, vooral die noise uitbarsting op het einde van Dyin' Alone is geweldig. Geeft het nummer veel meer kracht.

Wat is alleen als The Fire Came Up to My Knees een schitterend nummer. Gaat door merg en been. Grote klasse en het zit al de hele dag in mijn hoofd. "You can't tell yourself, I never wanted more"

High similarity to Scott Matthew stond te lezen op last fm.

Nu heb ik niet zo heel veel op met dit soort vergelijken maar in dit geval trok het me toch wel eigenlijk en dan is het gewoon afwachten maar.
In zulke gevallen zoek je op musicmeter het betreffende album op en dan zie je de waardering en bijbehorende berichten terwijl Come Home Quickly, Darlin' tegelijkertijd als openingsbod door de speakers galmt. En op dat moment wist ik: dit ga ik wel het hele album volhouden.
Maar dan rest wel de vraag hoe je het ondergaat. Een album uit kunnen zitten is één ding, een album waarderen is een tweede. En als dat laatste het geval is komt de vraag in welke mate dan wel niet?!
Daar kan ik kort en bondig over zijn: dit album wist me snel te betoveren. Als in een draaikolk naar beneden worden gezogen of juist als een ballon losgelaten worden in de helblauwe lucht. Het doet er niet toe: de voor mij nog onbekende Micah P. Hinson wist me te pakken, wist me een muzikaal avontuur te bezorgen en dan is het gewoon goed.
Avonturen moeten op gang komen, moeten even de tijd hebben om er voor te zorgen dat je alles kunt bevatten, zo ook dit album want ik ben er denk ik nog niet klaar mee en dat houdt in dat ik er waarschijnlijk nog heel wat plezierige draaibeurten op na kan gaan houden die er misschien ook voor zorgen dat dit in waardering nog gaat stijgen.

En die last fm-vergelijking? Ik blijf er bij: daar heb ik niet zo veel aan (ik vind het ook niet eens kloppend), maar in dit geval ben ik er toch wel blij mee want hoe gek het ook klinkt: op musicmeter had ik Micah P. Hinson and the Red Empire Orchestra waarschijnlijk niet leren kennen omdat ik het tot nu toe gewoonweg over het hoofd heb gezien en ik vrees dat dat wel zo zou zijn gebleven. Is niet zo dus het grote genieten mag nog even voortduren.

Mooie cd welke bij mij in de sfeer valt tussen Howe Gelb en Smog. Ik vind de cd wel erg lang, maar misschien verandert die ervaring nog, want hij nodigt zeker uit tot herbeluistering. Vooral de tweede helft pakt me.

Waar zit het euvel dan? Want echt lang duurt het niet, is het de perceptie van tijd, of dat er relatief veel korte nummers op staan, die je niet allemaal aanspreken, of en dat kan ook nog dat je het album hebt met de extra nummers, die naar verluid niet echt een meerwaarde hebben na Dyin' alone.

Ik ben niet nieuwsgierig hoor, maar wil graag alles weten