High and Mighty Color - 10 Color Singles (2007)

Krijgen we nou? High and Mighty Color heeft in 2007 een best-of album uitgebracht? Nooit geweten. Ik heb al te lang niet meer naar ze geluisterd dus ik zal 'm meteen even pindakazen.

Ik was fan van High and Mighty Color dat youtube nog iets nieuws was, ik nog nooit naar heavy metal had geluisterd, Amerika nog een Christelijke president had en animu-serieus als Bleach me nog wisten te boeien. Deze 'Japanse periode' waarin YUI mijn ogen open opende voor de muziek zou me uiteindelijk naar Dir en grey brengen, de band die van mij toch een beetje een metalmannetje heeft gemaakt. Hoe lullig het ook klinkt, destijds waren nummers als Ichirin no Hana en Here I Am (schandalig dat die niet op dit album staat!) in mijn oren behoorlijk ruig. En om het nog erger te maken: ik vond Yusuke een behoorlijk stoere bink!

Genoeg sentimenteel gebral, ik ben hiet om een recensie van 10 color singles neer te leggen.

Het eerste nummer, Pride, laat meteen de kracht en de zwakte van dit album en alle muziek van HAMC zien. Maakii zingt geweldig en de instrumentatie mag er ook wel zijn. Helaas is deze instrumentatie veel te ver naar de achtergrond gemixt, en laten de muzikanten zich veel te vaak verleiden tot slechte breakdowns. Deze breakdowns zijn er om Yusuke een momentje te geven om naar voren te komen. Wie is dat? Yusuke is een of andere waardeloze... sja, wat is 'ie eigenlijk? Iemand die met een digitaal vervormd nazaal stemmetje loopt te dreunen en een beetje cool doet. Veel voegt hij niet toe. Bij Over past eigenlijk hetzelfde verhaal als bij pride.

Run Run Run en days zijn aardige softere en vrolijkere nummers, weinig op aan te merken. Style ~Get Glory in This Hand~ is een drol op een stokje waar ik niet te veel woorden aan vuil ga maken maar Ichirin no Hana is een nummer dat laat zien dat High and Mighty Color in potentie best een goede band is. Waarom? Omdat het lekker hard is, Yusuke eindelijk te ruimte krijgt om te zingen en er zelfs een paar screams tegenaan te gooien, en hij doet het nog goed ook!

Dive into Yourself en Enrai ~Tooku Ni Aru Akari~ zijn prima nummers, maar wat stoort is dat de hele band naar achteren word geschoven en alles eigenlijk alleen nog om Maakii gaat. Dit geld al helemaal voor de laatste twee nummers, en hoe tragisch het ook klinkt, dat zijn toch echt de twee beste uit de hele carrière van High and Mighty Color.

Na deze verzamelaar is het niveau van deze band nog veel verder achteruit gehold, en dat gold ook voor hun populariteit. Uiteindelijk verliet Maakii de band om met een of andere ouwe knar te trouwen. En dat had ze eigenlijk al veel eerder moeten doen, want, hoe triest het ook is: High and Mighty Color was en is ondanks een paar goede nummers geen band die goed in elkaar zit.

Nu, Amerika nog steeds een christelijke president bezit, Bleach nog steeds boeiend is, is dit, ondanks dat het een greatest hits omvat, best een leuk plaatje, maar ja, je kunt beter hun studioalbums luisteren



zijn voor HAMCbegrippen natuurlijk best ´ruige´ nummers, natuurlijk ABSOLUUT niet te vergelijken met dir en grey, maar goed, en Yuusuke mag dan niet veel voorstellen, hij brengt nergens het niveau omlaag wat vrij constant en hoog, daarnaast heeft ie hier en daar eens wel een hoogtepunt..


.

Dat is echt onzin, populariteit is sowieso niet representatief. Kijk, het genre mag je dan niet liggen, maar dat zegt niks over de kwaliteiten van de band

Leuk. Iemand die met me in discussie gaat zonder me uit te schelden


Dat eerste was een (toegegeven; niet bijzonder goed) geintje. Dat tweede klopt zeker, ik heb het laatst opnieuw een kansje gegeven en ben weer helemaal 'hooked'. Dat laatste klopt ook wel, er staan hier best aardige dingen op.



Volgens mij word ik hier verkeerd begrepen. Ik zeg niet dat ik de muziek van HAMC te vergelijken is met Dir en grey. Ik noemde HAMC alleen als punt in een muzikale ontdekkingsreis die nog steeds aan de gang is. Deze band leerde me wat minder softe muziek waarderen, als dat ergens op slaat. Dat Yusuke het niveau nergens omlaag haalt ben ik simpelweg niet met je eens. Ik vind hem in het merendeel van de nummers weinig tot niets toevoegen. Hij heeft 'hier en daar' inderdaad wel een hoogtepunt, maar af en toe iets goeds vind ik wat magertjes voor een vocalist.



Voor ik verder ga wil ik even duidelijk maken dat ik in mijn eerdere bericht wat onnodig platte verwoordingen gebruikte om duidelijk te maken dat wat ik hoorde me niet helemaal beviel. Excuses als je dit storend vindt. Populariteit hoeft inderdaad niet representatief te zijn, maar dat betekent in mijn ogen niet dat het niet noemenswaardig is. Dat het genre me niet ligt is niet waar, ik luister graag naar dit soort muziek. Mijn grote probleem met HAMC is ook niet dat de band of de individuele muzikanten geen kwaliteit hebben. Mijn probleem is dat deze kwaliteiten niet lekker uit de verf komen. De ruigere en de zachtere kant conflicteren in mijn oren nogal met elkaar.

Juist omdat ik hoor dat de kwaliteit aanwezig is en het ook echt veel beter kan ben ik zo kritisch op deze band. Ik vind ze nog best goed, het gevoel van 'gemiste kans' knaagt alleen een beetje. Ik vind zeker wel dat het weer de goede kant op gaat met HAMC. Ik vind die nieuwe zangeres een stuk beter bij het collectief passen dan Makii. Al heeft dat niets te maken met dit aardig leuke maar ook vrij inconsistente verzamelalbum.

Ja, klopt, een vocalist moet inderdaad meer in z´n mars hebben, maar goed, verder stoor ik me verder niet aan hem, en is z´n aandeel meestal klein, en daarnaast maakt Maki het meer dan goed vind ik.
En Dir en grey en HAMC met elkaar vergelijken is inderdaad appels met peren vergelijken.
verschil in smaak moet er zijn