High and Mighty Color - 10 Color Singles (2007)

Ik was fan van High and Mighty Color dat youtube nog iets nieuws was, ik nog nooit naar heavy metal had geluisterd, Amerika nog een Christelijke president had en animu-serieus als Bleach me nog wisten te boeien. Deze 'Japanse periode' waarin YUI mijn ogen open opende voor de muziek zou me uiteindelijk naar Dir en grey brengen, de band die van mij toch een beetje een metalmannetje heeft gemaakt. Hoe lullig het ook klinkt, destijds waren nummers als Ichirin no Hana en Here I Am (schandalig dat die niet op dit album staat!) in mijn oren behoorlijk ruig. En om het nog erger te maken: ik vond Yusuke een behoorlijk stoere bink!

Genoeg sentimenteel gebral, ik ben hiet om een recensie van 10 color singles neer te leggen.

Het eerste nummer, Pride, laat meteen de kracht en de zwakte van dit album en alle muziek van HAMC zien. Maakii zingt geweldig en de instrumentatie mag er ook wel zijn. Helaas is deze instrumentatie veel te ver naar de achtergrond gemixt, en laten de muzikanten zich veel te vaak verleiden tot slechte breakdowns. Deze breakdowns zijn er om Yusuke een momentje te geven om naar voren te komen. Wie is dat? Yusuke is een of andere waardeloze... sja, wat is 'ie eigenlijk? Iemand die met een digitaal vervormd nazaal stemmetje loopt te dreunen en een beetje cool doet. Veel voegt hij niet toe. Bij Over past eigenlijk hetzelfde verhaal als bij pride.

Run Run Run en days zijn aardige softere en vrolijkere nummers, weinig op aan te merken. Style ~Get Glory in This Hand~ is een drol op een stokje waar ik niet te veel woorden aan vuil ga maken maar Ichirin no Hana is een nummer dat laat zien dat High and Mighty Color in potentie best een goede band is. Waarom? Omdat het lekker hard is, Yusuke eindelijk te ruimte krijgt om te zingen en er zelfs een paar screams tegenaan te gooien, en hij doet het nog goed ook!

Dive into Yourself en Enrai ~Tooku Ni Aru Akari~ zijn prima nummers, maar wat stoort is dat de hele band naar achteren word geschoven en alles eigenlijk alleen nog om Maakii gaat. Dit geld al helemaal voor de laatste twee nummers, en hoe tragisch het ook klinkt, dat zijn toch echt de twee beste uit de hele carrière van High and Mighty Color.

Na deze verzamelaar is het niveau van deze band nog veel verder achteruit gehold, en dat gold ook voor hun populariteit. Uiteindelijk verliet Maakii de band om met een of andere ouwe knar te trouwen. En dat had ze eigenlijk al veel eerder moeten doen, want, hoe triest het ook is: High and Mighty Color was en is ondanks een paar goede nummers geen band die goed in elkaar zit.