Mychael Danna - Ride with the Devil (1999)

Let ook op de wisseling van stijl. Danna suggereert eerst iets Zuiderlijks, waarna na verloop van tijd dit steeds ietsje meer van geluid verandert en aanpak. In principe vanaf '' Clark Farm Shoot-out'' wordt het grootser, terwijl de karakters in de films steeds verder noordelijker trekken. Veel stukken hierna zijn vooral gekenmerkt door de typische ''Jo met de banjo en Mien met de mandoline'' geluiden. Hierna wordt het veelal romantisch, met een wat kalmerender effect. Op die losbarstingen tussen door na. Wat ik trouwens niet echt vind werken is dat bombastische wat in enkele gevallen later in de film zijn kracht al voor een redelijk deel verloren heeft en bovendien ergens veel meer in toom gehouden had moeten worden (met een cruciaal stuk waar score bijvoorbeeld precies het tegenovergestelde suggereert als wat er op het scherm gebeurt).

Bregt: Ik mag hopen dat je met de song het volksvermaak nummer bedoelt en niet dat laatste nummer van die ''ik speel in de film en zing een liedje, leuk heh!'' Jewel?