Eerder dit jaar bracht Killah Priest al een geslaagd album uit: het op het succesvolle The Offering volgende Behind the Stained Glass. Die soloprojecten legden een rode loper uit voor de samenwerking met Chief Kamachi. Chief Kamachi heeft tot nu toe twee in beperkte kring goed ontvangen albums afgeleverd (Cult Status uit 2004 en The Concrete Gospel uit 2006) en heeft vooral furore gemaakt als lid van de supergroep Army of the Pharaoh’s. Een samenwerking tussen deze twee (semi-)undergroundhelden zou in principe tot een topalbum moeten leiden, maar het scheppen van een dergelijk album is makkelijker gezegd dan gedaan. Beautiful Minds is in ieder geval een heldhaftige poging.
Zonder dralen trekken Killah Priest en Chief Kamachi meteen fel van leer tegen de al zo lang verguisde commerciële rappers. De dappere strijders trekken de wapens en krijgen op de titeltrack en All Hail een stevige beat om hun relaas te onderbouwen. We hebben het allemaal al eens gehoord, maar Killah Priest en Chief Kamachi zijn creatief genoeg om de uitgekauwde boodschap nog betrekkelijk interessant te maken. Met het nodige verbale vertoon waar mystieke sferen mee worden geschapen, weten de twee MC’s het album sterk af te trappen.
Die lijn van ongrijpbare onderwerpen en onbeschrijfbare sferen wordt later op het album versterkt doorgezet. Killah Priest staat bekend om zijn bijna overdadige gebruik van metaforen die hun oorsprong in de Bijbel en andere geloofsgerelateerde boeken vinden, maar ook Chief Kamachi gebruikt graag dergelijke bronnen. Helaas weten de rappers niet helemaal duidelijk te maken wat hun punt is, waardoor de luisteraar door de gedachten van twee sterke MC’s wordt geleid, en daarbij eigenlijk verdwaalt.
Maar dat is niet eens zo erg. De beats zijn namelijk sterk genoeg om zowel de luisteraar als de rappers scherp te houden. Deze drijven vaak op wat melancholieke pianodeuntjes, ondersteund door de gebruikelijke en bijbehorende geluidseffecten: drumslagen, tikjes en hier en daar hoorngeschal. Erg verheven of vernieuwend is het niet, maar wel uiterst effectief. De beats hebben steeds de juiste vaart, waardoor er even ingehouden of juist versneld kan worden. Daarmee vormen de instrumentaties de juiste basis, want qua flow zit het wel snor bij de mannen, al is het stemgeluid van de heren niet zo onderscheidend. Wat dat betreft voegen de MC’s niet zoveel aan elkaar toe, maar ze lijken elkaar wel goed aan te voelen op de tracks en vullen elkaar genoeg aan.
Uiteindelijk is Beautiful Minds een prima in de praktijk gebrachte ‘mindstate’ van twee rappers die een bovengemiddelde kennis van zaken lijken te hebben. Het is jammer dat ze weinig van hun wijsheid echt op de luisteraar kunnen overbrengen omdat ze vooral vervallen in onduidelijke metaforen, maar ze hebben al met al wel voor een vermakelijke hiphopplaat gezorgd. Beautiful Minds slaat misschien niet meteen aan, de plaat zou een groeier genoemd kunnen worden, maar is absoluut interessant genoeg om rijpingstijd te krijgen. Fans van Killah Priest en Chief Kamachi kunnen hun hart ophalen met dit project en algemene hiphopliefhebbers zullen ook geen buil vallen aan deze plaat. Beautiful Minds is zeker geen moderne klassieker, maar het is zonder meer een bovengemiddeld album. Chapeau.
Uiteindelijk vind ik het toch best een vet album
Review is ook
hier te lezen
