Een nieuwe Antony is natuurlijk wel iets om naar uit te kijken maar tevens loert er toch wel een gevaar.
Het nieuwe album The Crying Light is het eerste album van Antony 'de grote ster'. Het debuut was namelijk aan vele oren voorbij gegaan en de meeste mensen maakten pas kennis met het tweede album I Am a Bird Now. Met dat album en ook het debuut dat met terugwerkende kracht ontdekt werd sloten velen zijn muziek in hun hart. Maar kan hij de de hoge verwachtingen waarmaken? Deze EP is in elk geval al een goede test.
Another World is gewoon de Antony zoals iedereen hem kent: rustige pianoklanken met de kenmerkende zang daaromheen gedrapeerd. Een schitterende binnenkomer maar eerlijk is eerlijk: ook weinig verrassend natuurlijk.
Crackagen maakt waar wat Antony al aankondigde: het zou allemaal heel sober gaan worden en dat is dit nummer ook. Het is klein gehouden en de piano speelt een grotere rol dan ooit in dit ietwat jazzy nummer. Het is een goed nummer maar tegelijkertijd raakt het nu ook weer niet die fijne snaartjes bij mij die telkens weer voor 5 sterren zorgen.
Shake That Devil opent met de nadruk op de vocalen: wederom heel sober met op de achtergrond ongrijpbare klanken. Best zware kost en duidelijk een wat andere richting dan wat we gewend zijn van hem (alhoewel hij het experiment op andermans albums ook niet bepaald schuwt). En dan opeens de drums die een beat onder het nummer legt waar zelfs een saxofoon bij komt (heel in de verte hoor ik een Morphine-echo). En ondertussen krijgt hij het wel voor elkaar om je langzaam in het nummer te trekken maar wel op een compleet andere wijze dan het oudere werk. Mooi? Eerder intrigerend.
Sing for Me is wat vertrouwder maar klinkt toch ook wel wat zwaarder dan de meeste nummers op de eerste twee albums. Er ontbreekt wat luchtigheid lijkt het wel.
Hope Mountain is de afsluiter van dit bijna 20 minuten durende eerste, echt nieuwe levensteken van Antony. Ook hier opent hij op piano. Maar na ruim een minuut krijgt het heel even toevoeging van een trompet (alsof we door een heraut worden aangekondigd bij de koning). Hierna vervalt het weer in eenzame piano maar krijgt de zang toevoeging in meerdere zanglagen van Antony zelf. Vervolgens fluistert hij even door om wederom dat middeleeuwse gevoel terug te laten klinken m.b.v. de trompet. Een apart nummer dus.
Al met al hou ik wat gemengde gevoelens over aan deze EP. Het is een schitterend werkje geworden maar zoals al eerder gezegd raakt hij deze keer niet mijn gevoelige snaar. Het is me allemaal net even te donker en het valt toch wel wat zwaar op de maag. Maar dat Antony niet een gemakkelijk vervolg maakt op zijn vorige album mag duidelijk zijn terwijl hij zijn stijl heel goed weet vast te houden. En wie weet blijkt deze EP nog wel te groeien: het is en blijft immers Antony
