Grails - Doomsdayer's Holiday (2008)

Als je nog niet bekend was met Grails, het is inderdaad post-rock met een flinke scheut wereldmuziek er door heen. Een band met zwakke momenten, maar ook met erg sterke momenten vind ik.

Opener Doomsdayer's Holiday zet meteen de toon. Als dit het titelnummer is, weet je dat je in bent voor een plaat met een drukkende, zware, en bombastische sfeer. Het nummer ontspoort op het einde en dat geeft een erg goed effect, het laat je even duizelig achter na het eerste gitaargeweld.
Reincarnation Blues opent op de wereldse manier die we gewend zijn. Plotseling knallen de gitaren erdoorheen en geven een heerlijk groovy rock 'n roll effect. De hard-zacht formule wordt goed gebruikt in dit nummer. Alsof het een trend wordt, ontspoort dit nummer ook. Het wordt gevolgd door een zachte toon. Het vormt een inleiding en overgang naar het volgende nummer.
The Natural Man geeft een lekker fijn en warm gevoel. Lekker ontspannend nummer na al dat eerdere geweld.
Aardig nummer, maar ik ben niet zo weg van de melodielijn.
De toon lijkt nu langzamerhand te veranderen. Immediate Mate opent met een groovy basslijn. Dan valt alles weg krijgt de noise de overmacht. Als de basslijn terugkomt, weet je dat er een climax zit aan te komen en die krijgen we dus ook mooi voorgeschoteld...
Nee, geen overduidelijke climax, maar eentje die mooi verborgen zit. Mooi gedaan en fijn dat er niet te simpel wordt omgegaan met die bekende post-rock formule. Toch merk je nu ook dat die positieve toon weg is, waarschijnlijk dankzij de noise.
Predestination Blues is zoals ik zei, een fantastisch nummer. Zo hoor ik ze graag, knallende climaxen, goede opbouw en mooi instrumentengebruik. Absoluut dé reden om dit album te beluisteren.
Opnieuw een nummer waar noise wordt gebruikt als subtiele overgang. X-Contaminators brengt ons daardoor helemaal terug in die zware sfeer. Lekker mysterieus nummer ook. Het pakt me wel, het pakt me niet, ik weet het niet zeker.
Als ik bij Acid Rain aankom denk ik, nu al bij het einde beland? Maar stiekem grijpt het album me wel aan. De sfeer zit er opnieuw goed in. Groovy weer, maar toch valt me dit nummer een beetje tegen. Het lijkt een beetje een vreemde eend.

Dit album verdient het eerst tot iemand door te dringen. Het grijpt je aan, maar waar weet je niet precies. Het ge-experimenteer bevalt me wel en ook de noise stukken en inleidingen. Toch heeft dit album zoals bij alle platen van Grails zwakke en sterk momenten. Dat maakt het wel interessant de plaat helemaal te luisteren, maar kan je ook leeg achterlaten. In dit geval ben ik wel tevreden, er zitten op deze plaat misschien wel de mooiste stukken van Grails tussen. Vreemd genoeg is Predestination Blues wel de enige knaller in mijn ogen.
Ik zit tussen de 4-4,5 omdat het zo interessant is en moeilijk te doordringen. De plaat heeft vele lagen en is daarom moeilijk te beoordelen. Voorlopig houd ik het even op 4,5 om zo wat meer interesse te wekken voor deze interessante band.

Die hoes is trouwens wel prachtig, enorme vooruitgang op de voorgaande hoezen.