Mickey Newbury - Looks Like Rain (1969)

Newbury met slechts een klassieke gitaar, bas een prachtige stem en een hemels vrouwen koor. Meer heb je niet nodig om 40 minuten helemaal weg te dromen. Regen en onweer tussen de nummers in maken dit een prachtig geheel wat bijna als 1 nummer aanvoelt. Ben eigenlijk altijd al voorstander geweest van artiesten die de kunst van 't tot 1 geheel smeden van een album helemaal beheersen. Je moet er wel voor in de stemming zijn voor dit ingetogen album, maar dan werkt die ook voortreffelijk.

zo! kon 't niet uitstaan dat hier nog geen bericht geplaatst was...

Ik kan daar weinig aan toevoegen. Een schitterende, bijzondere plaat.

Pas de 6e stem...

Voor de liefhebbers, op de pas gereleasde boxset 'American Trilogy' is dit een van de 3 cd's!
Opname van de originele mastertapes.

Een absoluut top album, iedere song is een juweeltje op zich. 4,5*

De laatste dagen weer veel gedraaid. Blijft een bijzondere plaat!

Maar niet bijzonder genoeg voor een plek in jouw top tien.

Maar ik ken zoveel bijzondere platen . Bovendien moet je zo'n top tien met een korreltje zout nemen. Wanneer ik over een jaar naar die lijst kijk staan er misschien een hoop anderen in.
Voor jou is hij trouwens ook niet bijzonder genoeg, want hij staat ook niet in jouw top 10

Vandaag de box gekocht en voor het eerst sinds lange tijd tranen over mijn wangen vanwege de schoonheid van een liedje (When the Baby in My Lady Gets the Blues). Prachtplaat!

Het is natuurlijk absoluut niet slecht, maar het algemene enthousiasme kan ik toch niet delen. Het gefluit, de incidentele gesproken tekstregels en vooral de herhaald opduikende hemelse koortjes (Honey van Bobby Goldsboro, anyone?) zorgen voor een melodramatisch tintje à la de fifties die bij deze intieme muziek volstrekt niet past (en dan heb ik het nog niet eens over de regeneffecten). Liefhebbers zullen tegenwerpen dat dat slechts kleine oneffenheidjes zijn die de verder prachtige nummers niet wezenlijk aantasten, maar ik moet zeggen dat ik voor díé waardebepaling de melodieën toch te weinig sterk en verrassend vind.

De melodieën niet sterk?? Daar staat de man juist om bekend. Maar goed, smaken verschillen.

Sinds ik het idee heb verlaten dat country muziek alleen maar mensen laat line dancen of coyotes laat janken gevoel gekregen bij een aantal artiesten die zich bewegen in dat schemergebied tussen folk, roots en country. Dat levert aardig wat mooie muziek op. Ook na al die jaren ontwikkelt een smaak zich nog blijkbaar. Looks like Rain is daar zo'n voorbeeld van. Een man met zijn stem en gitaar. Hier en daar geholpen door een engelenkoor eh voilà prachtige muziek. Mickey is een poëet en gewoon een kanjer van een singer songwriter. Top.

Er is zoveel moois te ontdekken binnen en buiten die grensgebieden, Broem!

In het verleden schreef ik niet zulke vleiende woorden over de muziek van Mickey Newbury. Ik vond het nogal slaapverwekkend destijds. Dat krijg je als je even snel een artiest wilt leren kennen. Dat gaat niet bij Newbury. Later kwam ik ook op mijn eerdere bevindingen terug en vertelde ik dat ik er later op terug zou komen. Heeft even geduurd, maar de afgelopen tijd heb ik de box American Trilogy dan eens in alle rust beluisterd. Het is me duidelijk geworden dat deze Looks Like Rain direct de beste is. Misschien dat het beste nummer uit zijn oeuvre op de volgende staat, An American Trilogy, maar als geheel wordt het na Looks like rain niet meer beter. De sfeer die dit album uitstraalt is werkelijk grandioos. Elk nummer heeft je te pakken. Er steekt geen nummer bovenuit en geen enkel nummer is minder. Dat siert de allerbeste platen. Ik sluit een volle score op termijn niet uit.

Net als bij Broem hoort dit voor mij bij mijn ontdekkingstocht door de country, waarvan ik ook dacht dat ik countrymuziek niet mooi vond. Inmiddels ben ik er achter dat het zo zwart-wit niet ligt (hoewel ik nog altijd veel country niets aan vind).
Dankzij Lura werd ik al enige tijd geleden op Mickey Newbury gewezen en eindelijk de tijd maar eens genomen om dit goed te gaan beluisteren en daar ben ik erg blij om. Wat een heerlijke muziek is dit, als je de moeite neemt om het goed tot je te nemen. Ik kan daarmee onderschrijven dat het hele album inderdaad van erg hoge kwaliteit is en dat ik gewoon heerlijk 40 minuten meegenomen wordt in de sfeer die Mickey Newbury hier geweldig weet neer te zetten.
De 4* zijn dan ook nog een voorzichtige beoordeling. Geweldig dat je een album 45 jaar na dato nog kunt ontdekken via deze site. Dank Lura!

Graag gedaan, Bonk! Dat is het mooie van deze site, elkaar wijzen op mooie muziek

Héél mooi album. In "33rd of august" zit wel een flinke portie "Desolation Row" van Dylan verstopt, maar dat stoort allerminst...

De Amerikaanse muzikant Mickey Newbury stond op jonge leeftijd al op het podium met artiesten als Johnny Cash en Sam Cooke. Zijn tenor zang ontwikkelde hij in de groep The Embers, voordat hij als songwriter bij het befaamde Acuff-Rose Music aan de slag ging. Zijn eerste werk Harlequin Melodies uit 1968 stond nog ver af van de sound waarmee hij later meer bekendheid verwierf. Een jaar later was het raak met het prachtige en enerverende concept album Looks Like Rain.

Zijn countryklanken vermengt hij hierop met zijn warme en meeslepende zang. Zo horen we in het openingsnummer Write a Song a Song/Angeline de regen dalen tijdens de sombere nadagen van het einde van een liefdesrelatie. De algehele sfeer voert de luisteraar diep de afgrond in, om je vervolgens in de mysterie gehulde klankenregen op te fleuren in de melancholische en zachte zang. Het is een juweeltje waarop 33rd of August en San Francisco Mabel Joy de toon zetten van verdriet, eenzaamheid en de dood, verpakt in de pure poëzie. Het gebrek aan interesse uit de muziekwereld tijdens het verschijnen van het album maakt dat het nu tot een zeldzaam mooi muziekstuk uit de country is uitgegroeid.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Waarom schrijf je geen eigen recensie over dit album? Het stuk hierboven is letterlijk knippen-plakken van de Wikipedia van Mickey Newbury. Niks mis mee om een recensie in te leiden met wat achtergrondinfo aangaande de artiest maar het is wel zo leuk als deze zelf geschreven is.

Ik ben het er wel helemaal mee eens dat dit een juweel van een album is. Zijn eerste van een schitterend drieluik (Frisco Mabel Joy - Heaven Help the Child). Hierna zouden nog vele albums volgen maar het niveau van deze drie klassiekers heeft hij wat mij betreft nooit meer geëvenaard. Van deze drie albums is dit trouwens de enige die ik nog niet op vinyl heb, hoogste tijd om daar verandering in te brengen.

De inleiding is niet letterlijk gehaald van Wikipedia, voor zover ik weet heeft hij geen Nederlandstalige pagina op die site. De informatie uit de korte inleiding heb ik wel in eigen bewoordingen van de Engelse versie, al zijn dit maar vier zinnen. De albumbespreking zelf is volledig op mijn eigen mening berust.

Gaat natuurlijk voornamelijk om de inhoudelijke bespreking en het album is inderdaad van een hoog niveau. Ik heb alleen dit album op vinyl, maar zijn eerste werken zijn het allemaal waard om te kopen.

Toevallig stond hij vandaag centraal in het programma van Johan Derksen op Rijnmond, muziek voor volwassenen. Dat waren drie fijne uren radio.

Mocht je het album van de hand willen doen of willen ruilen voor iets anders dan hou ik me aanbevolen. Kan ik mooi mijn 'American Trilogy' Newbury albums compleet maken.

Overigens bedoelde ik het ook van de Engelse Wiki .

Derksen behandelt altijd fijne albums uit het heden en verleden, zal een mooie uitzending geweest zijn.

Wil dit prachtalbum graag houden, dus hoop dat je er toch nog ergens in kan slagen de trilogie compleet te maken. Zie wel dat het album op bijvoorbeeld discogs wordt aangeboden, daarnaast zullen er ook nog wel platenzaken zijn die het album in huis hebben.

Prachtig album. Het doet me vaak denken aan Townes van Zandt, maar op een of andere manier zijn deze liedjes beter uitgewerkt en gespeeld dan bij Townes. De geluidseffecten (niet alleen de regen, maar er gebeurt nog meer moois) zijn tof gedaan en dragen bij aan het fijne sfeertje op dit album.

Gelukt! Eergisteren in een platenzaak in Hamburg heb ik zowel de originele Mercury uitgave als de Elektra (her)uitgave (dubbel lp met Live at Montezuma Hall) gevonden en gekocht. Twee in één, wat een feestje!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Mickey Newbury - Looks Like Rain (1969) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Mickey Newbury - Looks Like Rain (1969)
Mickey Newbury heeft zeker niet dezelfde status als een aantal andere grote singer-songwriters die opdoken in de jaren 60 en 70, maar de Amerikaanse muzikant maakte een aantal albums die absoluut moeten worden gezien als klassiekers

Lezers van Britse muziektijdschriften als Mojo en Uncut komen de naam Mickey Newbury misschien nog wel eens tegen, maar verder is de in 2002 overleden singer-songwriter een wat vergeten muzikant. Dat is jammer, want hij maakte een stapeltje uitstekende albums en ook een aantal fantastische albums. In de laatste categorie vind ik Looks Like Rain uit 1969 het meest indrukwekkende album. Het is een album dat uitstekend past in de singer-songwriter traditie van de late jaren 60 en vroege jaren 70 en dat inmiddels misschien ietwat gedateerd klinkt, maar stel je open voor de unieke songs en de prachtige stem van Mickey Newbury en je hoort een album van een bijzondere intensiteit en schoonheid.

Zoek op het Internet naar lijstjes met namen van vergeten en bij voorkeur ook ondergewaardeerde singer-songwriters en de kans is groot dat je de naam van Mickey Newbury tegen komt. Ik ontdekte de Amerikaanse singer-songwriter zelf pas een jaar of vijftien geleden, toen een fraai boxje met een aantal van zijn vroege albums verscheen. Sindsdien heb ik een zwak voor het werk van Mickey Newbury, die overigens in 2002 op slechts 62-jarige leeftijd overleed.

Mickey Newbury vestigde zich aan het begin van de jaren 60 in Nashville, Tennessee, en timmerde in eerste instantie vooral aan de weg als songwriter voor anderen. Na het schrijven van een aantal grote hits kreeg hij ook zelf een platencontract aangeboden. Zijn carrière als singer-songwriter leek vervolgens snel te stranden, want zijn in 1968 verschenen debuutalbum flopte.

Met name aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 maakte de Amerikaanse muzikant echter een aantal geweldige albums, waarvan er inmiddels een aantal worden erkend als klassieker. Als ik moet kiezen voor de beste albums van Mickey Newbury kom ik uit bij Looks Like Rain uit 1969, Frisco Mabel Joy uit 1971 en Heaven Help The Child uit 1973.

De overige albums die hij maakte gedurende de jaren 70 zijn veel minder bekend, maar ook dit zijn albums van een behoorlijk hoog niveau. In de jaren 80 en het grootste deel van de jaren 90 was het vooral stil rond Mickey Newbury, maar in de laatste jaren voor zijn dood maakte de Amerikaanse muzikant nog mooie muziek, al springen de hierboven genoemde drie albums er wat mij betreft uit.

Als ik moet kiezen tussen Looks Like Rain, Frisco Mabel Joy en Heaven Help The Child kies ik voor het eerste album. Het is een album van een soort dat tegenwoordig niet meer wordt gemaakt, maar iedere keer als ik naar het album uit 1969 luister doet het wat met me. De muziek van Mickey Newbury wordt vaak ingedeeld bij de countrymuziek, maar ik hoor op Looks Like Rain misschien wel meer invloeden uit de folk.

Ik noemde het hierboven een album van een soort dat niet meer gemaakt wordt en dat ligt aan een aantal dingen. Looks Like Rain is om te beginnen een zeer sober album. De akoestische gitaar en de stem van de Amerikaanse muzikant staan centraal en krijgen slechts gezelschap van af en toe een koortje met vrouwenstemmen en hier en daar bijdragen van een mondharmonica. Het enige versiersel dat verder is te horen op het album zijn de geluidsopnamen van regenbuien, die het melancholische karakter van Looks Like Rain versterken.

Het album bevat veder een aantal lange songs en het zijn songs die zich niet houden aan de conventies van de toegankelijke popsong. De openingstrack lijkt uit flarden van meerdere songs te bestaan en dat geldt voor meer songs op het album. Het zijn songs waarin Mickey Newbury mooie en indringende verhalen vertelt en hier neemt hij de tijd voor.

Ik hoor wel wat raakvlakken met tijdgenoten als Townes van Zandt, Bob Dylan en Elvis Presley, maar Mickey Newbury heet op Looks Like Rain ook een perfect eigen geluid, zeker als de Amerikaanse muzikant ook nog wat noten fluit in zijn songs. Over het belangrijkste heb ik het nog niet eens gehad, want ik vind Mickey Newbury ook een geweldige zanger met een zeer karakteristiek stemgeluid.

Een album als Looks Like Rain is absoluut een album uit een andere tijd, maar ik blijf het prachtig vinden. Mickey Newbury staat op heel veel lijstjes met vergeten en ondergewaardeerde singer-songwriters en met name dat laatste is terecht, want de Amerikaanse muzikant is een grootheid. Erwin Zijleman

San Francisco Mabel Joy, een van de mooist filmische liedjes die ik ken; prachtig. Word er elke keer ingezogen, met steeds meer medelijden voor die boerenzoon uit Georgia.