Ozzy Osbourne - Down to Earth (2001)

Het beluisteren van dit album deed me denken aan het Tijgerbrood van de appie waar ik me tijdens mijn eerste jaren als student nog weleens doorheen werkte. Dat zag eruit als brood, had de textuur van brood, en smaakte ook als brood. Zodra de lunch er op zat, kon ik me ook niet meer herinneren hoe het brood gesmaakt had.

Down to Earth is eigenlijk hetzelfde verhaal. Het album weet eigenlijk geen indruk te maken. Niet positief, niet negatief. Het klinkt als een middle of the road metalalbum, gemaakt om zoveel mogelijk mensen aan te spreken. Niet te gevaarlijk, niet te moeilijke nummers, hier en daar een ballad om het makkelijker verteerbaar te maken (en zodat moeder ook mee kan luisteren).

Deze ‘moderne’ uitgave van Ozzy vind ik weinig interessant in vergelijking met zijn eerste twee albums, of met No More Tears. Voor een handjevol nummers kan ik hier best naar luisteren, maar Down to Earth weet me als geheel niet tot het einde toe te boeien. Wat dat betreft is het onaf aanvoelende You Know (part 1) goed geplaatst: het weet me wakker te schudden zodat ik nog een paar extra nummers volhoud zonder definitief af te haken.

Dit album is niet zozeer slecht (bovendien zingt Ozzy niet zo slecht als ik had gevreesd, maar zijn beste dagen zijn duidelijk voorbij), maar vooral oninteressant. Er zijn geen stukken waar ik echt neigingen heb om naar het volgende nummer te springen, maar ik heb ook nauwelijks de behoefte om dit album te luisteren. Volgens mijn last.fm heb ik dit album twee, drie keer geluisterd in de afgelopen drie jaar. Nu heb ik niet altijd alles gescrobbeld, maar dit is inderdaag een album dat zelden uit de kast komt.

Niet goed, niet slecht. Drie sterren voor Ozzy’s Tijgerbrood.

3.0*

Ah, dit album hebben we zelfs ooit nog in huis gehad omdat dit in Nederland ongeveer tegelijkertijd met The Osbournes uitkwam/The Osbournes als show nog wat aandacht er aan besteedde. De show waardoor ik ook Ozzy Osbourne heb leren kennen en waardoor het imago van een seniele (ex-)junk ook in mijn geheugen gegrifd is.

Osbourne zingt hier in ieder geval minder tegen zijn bereik aan dan op de vorige plaat het geval was, maar tussen Ozzmosis en Down To Earth is er iets veranderd qua sound waardoor het geheel op zijn zachtst gezegd 'generiek' is gaan klinken. Hoogtepunten kan ik dit keer ook niet noemen aangezien het geheel gewoon flauw klinkt. Flauwe zang, matige teksten, geen echt muzikaal vuurwerk en weer een paar tenenkrommende ballads. Gets Me Through herinner ik me van toen als snoeihard, maar nu valt het me vooral op hoe vermoeid het geheel eigenlijk klinkt. Dreamer herinner ik me ook nog als single en die vond ik toen al verschrikkelijk.

Behoorlijk matig eigenlijk. Maar goed, die tv-show kwam op het juiste moment. Het liet hem wel van zijn aimabele kant zien en die gunfactor hielp vast nog wel mee.

Tussenstand:
1. No More Tears
2. Bark At The Moon
3. Diary Of A Madman
4. The Ultimate Sin
5. Blizzard Of Ozz
6. Ozzmosis
7. No Rest For The Wicked
8. Down To Earth

Met Down to Earth levert Ozzy een voor zijn doen redelijk modern klinkend album af. Veel van de nummers leunen op groovende ritmes die goed passen in het begin van de jaren 2000. Er is duidelijk ingezet op toegankelijkheid, en dat hoor je terug in de relatief strakke songstructuren en gepolijste sound. Daardoor voelt het album wat vlak: waar eerdere albums nog uitschieters en klassiekers bevatten, blijven die hier uit.

Zakk Wylde is weer van de partij, maar laat opvallend weinig van zijn kenmerkende stijl horen. Zijn solo’s zijn herkenbaar, maar de riffs missen de rauwe rand en de brute energie die hij op eerdere platen tentoonstelde. Hij schreef dan ook niet mee aan het materiaal en zijn bijdrage doet wat anoniem aan.

Down to Earth is geen slecht album, maar ook geen onmisbare schakel in Ozzy’s oeuvre. Eerder een degelijke, maar enigszins veilige plaat.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Down To Earth

Oktober 1991. Een nieuw millennium. De toen al metallegende Ozzy Osbourne heeft dankzij het reizende festival Ozzfest een nieuw publiek aangeboord en werkte voor dit eerste studioalbum in zes jaar met nieuwe co-schrijvers, waarbij moeilijk valt na te gaan hoe groot zijn aandeel was.

Afgetrapt wordt met Gets Me Through: een spannend intro en een matig, log nummer, waarna het spannender, vlotte Facing Hell en vooral het gitaargeluid duidelijk maken dat smaken en productietechnieken waren geupdatet naar de standaard van 2001. Ook gitarist Zakk Wylde gaat mee in deze vernieuwing, toetsenist Geoff Nicholls van Black Sabbath schreef eraan mee.

Dan Dreaming, de voor mij onweerstaanbare kerstballade dankzij de clip - waarin de aanwezigen géén wolkjes uitblazen, bewijzend dat die sneeuw hartstikke nep is. Toch denk ik dan terug aan een oudjaars-midweek met familie in een bungalowpark, waarbij de clip op tv kwam en ik invloeden van The Beatles hoorde, Osbournes favoriete groep aller tijden. Medegeschreven door Mick Jones van Foreigner.
De eerste gitaarklanken van No Easy Way Out zijn aangenaam, maar de logheid die volgt kan zelfs niet door bassist Robert Trujillo en drummer Mike Bordin tot een pakkend nummer worden gemaakt, al is de zanglijn best aardig.

En zo vergaat het mij de rest van het album. Regelmatig aangenaam qua zanglijnen en bovendien door goede muzikanten ingespeeld, maar de inspiratie ontbreekt. Schaarse uitzonderingen: het 76 seconden durende en ingetogen You Know... (Part 1) waarin hij spijt betuigt over zijn slechte vaderschap. Kippenvel. En Running Out of Time, ook al een ballade, geschreven met producer Marti Frederiksen (onder meer Aerosmith) plus wederom Jones. Voor het eerst vind ik Osbourne in de (rock)ballades op z'n best en dat noteert iemand die niet veel heeft met dit subgenre.

Met clips, kleding en oogschaduw behoudt de madman zijn duistere imago, wat hier tot een krampachtige poging leidt om heavy, evil en doom te klinken. Een jaar later gaat dit imago dankzij tv-serie The Osbournes in een oogwenk naar de gallemiezen.