Symphony X - Twilight in Olympus (1998)

Waardige opvolger van The divine wings of tragedy. Een spektakelstuk als het titelnummer van die vorige ontbreekt hier, maar het gemiddelde niveau van de overige nummers vind ik hier wel weer iets hoger liggen. Daarbij ontwikkelt Symphony X zijn eigen sound, ergens in het midden tussen neoklassieke power metal en progmetal steeds verder. 3½*

Wat een geweldig nummer is 'Through the Looking Glass', Russell Allen in topvorm! Voor mij wel een spektakelstuk hoor...

Through the Looking Glass is vooral te gek, en Smoke and Mirrors is in mijn ogen één van de beste 'korte' tracks van de band ooit, wat een geweldig soloduel tussen de gitarist en toetsenist (dat soort trucs kunnen me tegenwoordig niet meer boeien, maar deze is wel HEEL erg gaaf). Erg aparte productie, vooral wat betreft de drums, die klinken wat mechanisch. Mede daardoor en door de inval drummer die zij gebruikten op dit album, heeft dit album een andere sfeer dan wat men van Symphony X gewend is, en is daardoor ook erg ondergewaardeerd onder de fans. 4*.

Uniek Meesterwerk wederom vanSymphony X, net iets onder Divine Wings,
maar dat is dan ook moeilijk te evenaren (Overigens met V flikten ze het wel!).

Through the looking glass als topstuk, Episch met een grote E hoor. helemaal klasse, ook met kop en schouder uitstekend boven wat meer populaire (maar ook toppers) tracks als Smoke and Mirrors en In the dragons den. Live ook Prachtig uitgevoerd laatst. Heerlijke vibe zit er in Through the looking glass! je weet niet wat je hoort als je hem voor het eerst hoort!


Krachtig begin overigens bij in the dragons den, zal inderdaad mede aan de productie liggen, een erg klassieke power-metal feel is duidelijk aanwezig, heerlijk die speelstijl van michael romeo met die vlugge korte tikken die die zo krachtig uitdeelt.

En wat te denken van Lady of the Snow.... wat een emotie in die zangstem

Stuk voor stuk goeie nummers, maar ik vind het jammer dat het hoogtepunt halverwege het album komt. Lady of the Snow is mooi, maar geen waardige afsluiter; een anticlimax.

Through the Looking Glass is fantastisch.

Ik ben druk bezig de oudere Symphony X CD's te beluisteren en de ontwikkeling van de band is frappant. Met een erg goede zanger en uitmuntend gitarist in de gelederen, omzeilt Symphony X toch de valkuilen van teveel egotripperij door uitgebalanceerde nummers te maken.

Een klein tikkie minder dan voorganger The divine wings of tragedy maar toch nog altijd zeer goed. Smoke and mirrors en Church of the machine is een mooi tweeluik en openen het album op een lekker felle wijze. Inderdaad behoren beide tot de betere korte nummers van de band. Zeker tot dan toe. Het titelnummer is niet extreem lang maar wel weer extreem mooi! Deze band flikt het op elk album weer om met een titelnummer aan te komen zetten waar je 'U' tegen zegt. Hulde!!

Nog een pareltje van Symphony X. Wat een prachtige barokmelodieën en dramatiek. Van het lekkere Smoke and Mirrors tot het meeslepende Lady of the Snow.

Titelnummer? Heeft jouw versie een bonustrack ofzo?

Het titelnummer ligt nog altijd op de plank in Michael Romeo's oefenhok. Het zou een twintig minutendurend monster moeten worden, maar het was niet klaar op het moment dat het studiobudget op was.

Het artwork hier afgebeeld is niet het originele. Dat blauwe kader hoort er niet bij. Als ik zin heb zoek ik een deugdelijke versie erbij.

Ja, dit is de hoes van de special edition. Ik dien wel een correctie in. Ik ben nu wel benieuwd waar vielip op doelt, het zal vast niet Through the Looking Glass zijn als het niet extreem lang is.

Dit is heel vreemd. Ik heb echt geen idee wat me bezielde om dit destijds te typen
Ik geloof dat ik Lady of the snow bedoelde maar vraag me niet hoe ik bij 'titelnummer' kwam want ik weet het echt niet meer...

Het laatste album met bassist Thomas Miller en ook meteen het laatste album in de oude neoklassieke stijl. Waar ik het album voorheen heb voorzien van de hoogste score, merk ik in de tussentijd dat ik toch meer ben gaan houden van de nieuwere stijl, waardoor ik Twilight In Olympus nu toch wat minder waardeer dan vroeger. Nog steeds wel het beste album van de Miller-era en songs als Smoke And Mirrors, Church Of The Machine en het fabuleuze Through The Looking Glass horen nog steeds bij mijn favoriete SX songs. Ik blijf Orion - The Hunter echter nog steeds een behoorlijk misbaksel vinden en Lady Of The Snow hoort ook absoluut niet bij mijn favoriete ballads van de band.

Tussenstand:
1. Twilight In Olympus
2. The Divine Wings of Tragedy
3. The Damnation Game
4. Symphony X

De nieuwe nummer 1 is makkelijk gevonden. Twilight In Olympus is beter, consistenter en beter in het gehoor dan de voorgangers. De productie is top, Russell Allan zingt uitstekend en ga zo maar door, maar ik heb helemaal geen klik met de muziek. Dit soort progressieve muziek moet organisch zijn en het liefst een boeiend verhaal hebben. Hoewel ik absoluut bewondering heb voor de muzikanten, is dit album zo gemaakt als de pest. Alles is volgens formule en klinkt gemaakt. Ik heb het al eerder gezegd: de aandacht gaat naar de ego's en niet naar de muziek. Toch wil ik zeker niet beweren dat het een straf is om naar dit album te luisteren. Het spel is zeker goed, maar de formules zijn duidelijk hoorbaar en daardoor weet je precies waar de solo's, intermezzo's en dergelijke komen en tot bepaalde hoogte kun je die inhoudelijk ook wel voorspellen. Nogmaals, klinkt prima, maar ik kan geen enkele reden bedenken waarom ik dit ooit nog zou moeten opzetten.


Tussenstand:
1. Twilight in Olympus
2. The Divine Wings of Tragedy
3. The Damnation Game
4. Symphony X

Benieuwd hoe RuudC de nieuwe stijl gaat bevallen.

Ik vind de stijl op The Divine Wings of Tragedy en dit album echt ideaal. Een beetje vlot, een beetje progressief en een beetje neoklassiek.

Fantastisch album van Symphony x.