Orbital - Blue Album (2004)

Samen met In-sides beschouwde ik dit album vroeger als het beste van Orbital.
Gister was het zover om te kijken of ik dit nog steeds vind.
Ik heb trouwens de versie met 14 tracks, dus daar beoordeel ik hem dan ook op.
Afgezien van de wat bekendere tracks op dit album was ik even vergeten hoe de rest van het album ook alweer klonk.
Het begint in ieder geval niet goed, met Transient een nietszeggend nummer wat ook totaal niet past bij de rest van het album, een skip nummertje dus.
Hierna komt het vreselijke Acid Pants, misschien wel 1 van de slechste Orbital tracks ooit.
Echt onbegrijpelijk om een album zo te beginnen.
Gelukkig komt dan eindelijk het moment waarop je zit te wachten, You Lot is een geweldige track, en laat de echte kwaliteit van Orbital horen, zo hoort het.
Hierna komt Pants, en is ook geen onaardig nummer, misschien wat te leeg, maar zeker niet slecht.
Lost vind ik een soort Leftfield ripoff, maar dan wel veel minder.
Initiation is weer een heel stuk beter, en behoort tot de beste tracks op dit album.
Daarna komen Bath Time en Easy Serv, twee nummers die qua style wel wat van elkaar weghebben, maar bijzonder is het niet en deze twee tracks kunnen mij weer totaal niet boeien.
What Happens Next is wel weer zoals ik Orbital graag hoor, lekker vaag en duister.
Tunnel Vision trekt de goede lijn door en dan komen we aan bij One Perfect Sunrise welke me een beetje deed denken aan Underworld, en is zeker geen verkeerd nummer, echter niet mijn smaak.
Technologicque Park is misschien wel het beste nummer van de cd, heerlijke soundtrack van xXx.
De twee extra nummers zijn edit versies van Initiation en One Perfect Sunrise.
Om de balans op te maken, de helft is goed, de andere helft is zeer matig tot slecht, ik kom op een 2,5*
Toch vind ik de goede tracks dan ook wel weer erg goed, en daarom geef ik 3*.
Mijn oude beoordeling blijft dus staan.

Dit is mijn favorite Orbital.

- What Happens Next (b-kant van de single One Perfect Sunrise)
- Technologique Park (nummer van de 'xXx' soundtrack)
- Initiation (Orbital Remix) (nummer van de 'Octane' soundtrack en een bonustrack op de Japanse uitgave van dit album)

Deze nummers horen officieel niet op dit album thuis en zijn er alleen aan toegevoegd om de verkoop op te krikken. De tracklisting zoals hierboven is zoals het album hoort te zijn.

Tunnel Vision Kicks ass en is te horen bij de film Football Factory.

Killertrack.

T. Park ook, zonder meer.

Toch wel weer 4* van gemaakt, want relatief erg tof spul, zeker nu ik het hard van vinyl draai. Dit is zoeen plaat die ik in de kast hebt staan en bij de mindere schaar, maar die toch heel wat in z'n mars blijkt te hebben. Het is heerlijke pop-electronica, en dan pop in de goede zin des woords:'lekker in het gehoor liggend'.

De eerste track is een opbouwend melancholisch werk dat sterk naar klassieke muziek neigt en meteen één van de beste tracks. De rest van de nummers variëren tussen stevige knallers (Lost, Acid Pants), een paar met wel vrij stevige beats en met mooie melodieuze stukken (Pants, You Lot) en erg luchtige 'Aphex Twin - Girl/Boy' achtige zonnige nummers (Bath Time, Easy Serv). De warme afsluiter is een soort mindere variant van 'Halcyon + On + On' van hun Brown Album.

Nauwelijks acts kunnen melodieuze techno/dance/electronica op Orbital's wijze serveren en daarom is het toch wel een gemis dat ze gestopt zijn, ook al is hun werk hier niet bepaald vernieuwend. Wel verdient dit album nog heel wat meer stemmen in mijn ogen.

Acid Pants had zo een samenwerking met Moloko kunnen zijn. Top.

Dit is overigens de enige reguliere cd van Orbital die ik (nog) niet heb. Wil graag de 14-tracks versie.

Het is toch wel een schandaal dat zo'n beetje iedereen die hier een bericht heeft geschreven zijn mening heeft gebaseerd op een vroege leak van het album. Er is geen officiele 14-tracks versie.

Nee klopt, daar ben ik een tijd terug ook achter gekomen. Vandaar dat ik nu ook mijn stem ga veranderen, van 3* naar 2*.

dit album is lang zo slecht niet (meer). destijds vond ik er ruim minder aan dan nu. al weken ben ik bezig alles van de orbital in chronologische volgorde te luisteren en dit is een welkome verassing na het sterk gedateerde The Altogether. Je hoort al een beetje het orchestrale van Paul's solowerk aankomen.
En wat een massale euforische energie zit er in "one perfect sunrise".