Technologique Park en What Happens Next zijn gewoon de beste tracks op dit album.
Heb jij dan een officiële release met deze nummers erop? Er is toch maar 1 versie van the Blue Album, namelijk die met 9 tracks?
Als recensie quote ik even een stukje dat ik in 2004 schreef. Niet omdat ik lui ben, maar voornamelijk omdat ik het nog exact hetzelfde ervaar:
"Na 15 jaar houden de broers Hartnoll het voor gezien, in de hoedanigheid van Orbital althans. The Blue Album is daarmee hun zwanezang; geen meesterwerk, maar zeker een (w)aardiger afsluiter van het oeuvre dan de zwakke voorganger The Altogether zou zijn geweest. 'Transient' opent misleidend zacht, zoals VI Scose Poise dat deed op Autechre's Confield. Het klinkt een beetje alsof je onder water naar tikkende leidingen luistert, waarna klavecimbels en violen het naar een voorzichtige maar mooie climax stuwen. 'Pants' is meer rechttoe rechtaan; zo te horen hebben de jongens goed geluisterd naar Oxygene van Jean-Michel Jarre. 'Tunnel Vision' valt enigszins uit de toon op het toch voornamelijk rustige album. Het is kort, aggressief en alarmerend, vergelijkbaar met P.E.T.R.O.L. van het magnum opus In Sides uit 1996, maar dan minder sterk. 'Lost' is absoluut een van de beste nummers van de CD. Bepaalde elementen lijken rechtstreeks van The Box overgenomen. Rustgevend getingel over een logge, pulserend bas zoals we die kennen van The Girl With The Sun In Her Head. 'You Lot' is eveneens een hoogtepunt, het bevat een monoloog van acteur Christopher Eccleston die werkelijk perfect in de muziek verweven is, een kunstje dat Orbital wel toevertrouwd is. Het zou niet misstaan hebben op Middle of Nowhere. 'Bath Time' is een vrolijk niemendalletje en 'Easy Serv' eenvoudige easy listening. 'Acid Pants' is dan weer een opzwepend (hoewel monotoon) techno monster, waarin je 10.000 keer het zinnetje "when the laugh track starts, then the fun starts" voorbij hoort komen. 'One Perfect Sunrise' tenslotte ligt in het verlengde van Halcyon + On + On; een fraaie, melodische afsluiter met zang van Lisa Gerrard. Zoals bij veel elektronische acts van tegenwoordig is de lay-out teleurstellend simplistisch en de tracks hebben wederom belachelijke titels meegekregen, maar qua muziek heb ik vrede met dit laatste geschenk. Het kan, laten we eerlijk zijn, niet tippen aan albums als In Sides, Snivilisation en Middle of Nowhere, maar op zich is het gewoon goed..."
Ik geef het 3,5*. Wel heb ik bij the Blue Album soms het gevoel dat er meer in had gezeten, dat ik naar een half uitgewerkt project luister. De eerste 5 nummers, en het laatste, herinneren qua melodie aan In Sides en Middle of Nowhere, maar missen simpelweg de complexiteit, het grootse dat The Girl With The Sun In Her Head, Adnan's, Way Out, Know Where To Run, etc. zo geniaal maakte. Het is een echo van iets briljants...