Enchant - Juggling 9 or Dropping 10 (2000)

Dat was toch een kant waar bijvoorbeeld Threshold veel beter in was of zie jij dat anders?

Threshold vond ik een heel ander slag, eigenlijk, veel britser.

Terwijl Enchant echt een beetje dat Amerikaanse (of Canadeze) van Dream Theater, Rush en Kansas en zelfs Saga had. Veel vettere bas- en drumpartijen.

Threshold heeft echt heel gave platen gemaakt, maar mijn liefde voor die band zit 'm voornamelijk in de stem van Mac. Met name de laatste platen staan me een beetje tegen.

Het is wel vergelijkbaar denk ik. Maar voor mij persoonlijk best een slag apart.

Ja oke, gelukkig ook weer iemand gevonden die fan is van Mac (RIP ), ik vind de platen met hem ook zo goed, heerlijke vette sound.

Maar goed Enchant dus, ja in mijn geval logisch dat de Britse variant het wint van de USA editie. Als jij dan ook de naam Saga laat vallen snap ik het allemaal ineens.

Hahaha, ja.

Ik en Saga. Mijn ingang tot de progrock én de melodieuze rock.

Ken je de platen van Sargant Fury?

Nee, maar zo te zien op deze site kent eigenlijk niemand ze

Ik wel. Maar niet beoordeeld, denk ik. Het is nogal standaard powermetal.

23 jaar geleden draaide ik deze band nogal vaak, en deze plaat met name. Hier speelt de band hun eigen progressieve versie van korte poprock-liedjes. Soms pakt dat goed uit, en soms niet helemaal.

Ik waardeer deze nogal hoog uit nostalgie, maar er staan wel wat nummers op die ik oversla. Dan zou de score eigenlijk lager moeten uitvallen, maar ik denk dat de songs die ik wel goed vind, erg goed zijn. Goede genoeg om een 4*-score te rechtvaardigen.

Het deel van het album dat me erg bevalt is van Rough Draft tot en met Black Eyes & Broken Glass. De helft van de plaat dus. Maar dat is vaker het probleem met deze band. Ze weten nooit een volledige plaat te boeien.

Daarbij komt ook dat zanger Ted Leonard met zijn erg schelle stem erg kan irriteren. Soms klinkt hij als Steve Walsh, maar dan toch scheller. De muziek is moeilijk om het moeilijk doen, want soms wat doet denken aan jaren '80 Rush.

Nou ja, voor wat het is. Ik ben blij deze na zoveel jaren weer eens op te zetten.

Heb deze ook ooit gehad. Vond 'm wel aardig maar meer werd het ook nooit. Dus uiteindelijk maar van de hand gedaan. Heb ook nog wel andere albums van ze geprobeerd maar die haalden het niveau van dit album bij lange na niet. Ik moet 'm eerst weer eens luisteren om een beoordeling toe te kennen maar zo uit het hoofd zou ik 3* max geven.

Sommige bands en albums zijn gewoon niet zo legendarisch gebleken.

Het artwork is wel prachtig trouwens!

Ja, dat vind ik dan weer niet. Ik denk wel dat ik het erg mooi vónd. Vroeger hield ik er wel van (Hugh Syme, Mark Wilkinson, Thomas Ewerhard), maar ik houd er niet meer zo van. Het hoort wel echt bij de muziek.

Threshold en de albums met Mac zijn inderdaad wel lichtjaren beter dan dit. Ik heb het ook een paar keer geprobeerd met deze band maar het klikte toch niet echt.

Threshold is Brits en Enchant is Amerikaans. Toentertijd vonden we (de liefhebbers) dat de Britten veel beter waren in goede prog-songs schrijven dan de Amerikanen (uitzonderingen daargelaten). Rush, Saga etc. zijn Canadees, die tellen even niet mee.

Als je het zo bekijkt hebben Kansas, Styx (een beetje), Dream Theater, Shadow Gallery en nog enkelen. Maar goed dat was ook maar een stelling van enkele liefhebbers. Geen idee of dat steek houdt.

Ik scoor deze (en nog wat platen van rond die tijd) wat hoger uit nostalgie. Want als ik de halve plaat oversla, hoe goed is een plaat dan? Op de voorganger Break vind ik maar 3 nummers erg fijn.