Enchant - Juggling 9 or Dropping 10 (2000)

De modern klinkende Enchant maar toch kan je ze er zo uithalen.

4/5

Kortere en meer poppy nummers.
Hier is de band een trio en worden baspartijen respectievelijk Ted, Doug en Paul.

Dit is mijn lievelingsplaat van de band, mede door de donkere sfeer en Ted zingt echt de sterren vd hemel.

De ballad What To Say staat garant voor kippenvel.

Mijn ultieme melodrama album.

Heerlijke gevoelige songs. Heerlijk om heartbroken te zijn bij deze plaat.

mijn enige cd die ik van ze heb. Heb ik een poos veel gedraaid, ligt al jaren stof te vangen. Maar ik herinner me inderdaad dat ik redelijk 'triest' werd als ik hierna luisterd. In de positieve zin des woords dan

Prachtig Enchant album. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het eerste deel wel beduidend sterker is. Het lijkt ook wel of deze plaat uit twee delen bestaat: de eerste 6 typisch Enchant, vanaf 7 nemen ze wat gas terug en lijkt het op hun zijprojekt Xen.

What To Say gaat over een vader die zich op zijn sterfbed afvraagt of zijn zoontje vele jaren na zijn dood nog aan zijn pa zal denken. Ik ben zeker niet beschaamd om toe te geven dat ik zowel van de tekst als de melodie een krop in de keel krijg. Het refrein raakt me tot in het diepste. Werkelijk mooi.
Ook van de geweldige gitaarsolo in Paint The Picture krijg ik nooit genoeg.

Wat een prachtige hoes zeg, misschien maar eens even proberen.

Zeker eens proberen, rock-rick.
Als deze je bevalt, kan ik je ook Tug Of War aanraden.

Waar is je berichtje over de maker van de hoes nou weer gebleven?

Dat heb ik verwijderd omdat ik mis was.
Het is niet van Hugh Syme maar van Thomas Ewerhard.

Vandaar. Ik weet niet of het je al is opgevallen maar ik ben nogal hoezengeil, dus ik vind dat altijd enorm interessant . Het zegt namelijk vaak wat over de muziek.

Daar heb je zeker gelijk in. Ik word ook vaak aangesproken door het hoesontwerp.
(heb grafische gestudeerd in een ver verleden en dat blijft je achtervolgen)
Een schitterend album qua muziek in een lelijk jasje vind ik toch altijd jammer.

Dat vind ik ook altijd erg jammer ja. Aan de andere kant kan een prachtige hoes voor mij soms iets toevoegen aan de muziek.

Thomas Ewarhard deed het voor veel InsideOut bands... Voor zover ik weet in ieder geval voor Threshold...

Zie aldaar...

Overigens is deze meer pop-gerichte plaat van Enchant wel mijn favoriet...

Jammer dat ze geen platen meer (lijken te) maken.
Hun debuut staat nog steeds in mijn Top 10.

Ik heb Ed Platt (de bassist) te vriend op facebook, er zijn inderdaad weinig levenstekenen van de band...

Overigens heeft Ted Leonard nog wel een soloplaat gemaakt en is er een projectje genaam Xen van de grond gekomen, met vergelijkbare muziek...

Ik heb Ted in mijn friendlist op FB.
die 84.000 Dharma Doors van Xen heb ik ook, relaxt plaatje.

Blijft één van mijn favoriete platen ooit.

De emotie spat er vanaf middels nummers als What to Say (kippenvel), Juggling Knives (kippenvel) en Black Eyes & Broken Glass (nog meer kippenvel)....

Wat let je om hem in je Top 10 te zetten?
Maar dit is inderdaad een prachtig album.

Hij past niet echt in mn top 10. Omdat de rest mij nóg meer bekoort.

Ik vind de puntige rocksongs op deze plaat echt goed geschreven en uitgevoerd.
Toch progressief maar met een flinke scheut pop-rock, zoals alleen Amerikanen (en Canadezen) dat echt goed kunnen.

Hierna zouden ze nog twee meer metal-achtige platen maken. Met steviger drum- en gitaarwerk.

Van Enchant heb ik alles in huis. Ook het XEN-projekt en de live-DVD die echt de moeite waard is.
Hun debuut neigt naar Marillion, opvolger Wounded was iets donkerder, Break was iets meer rock-geörienteerd. Ted toert nu rond met Spock's Beard.

Ik heb nog een mooie bootleg van Nearfest uit 2002.
Eigenlijk wijkt die niet zo enorm veel af van Live at Last.

Ik zou wel live-opnamen willen met drummer Paul Craddick.

Hij drumt dan op zijn beurt nu bij The Wishing Tree (met Steve Rothery), en dan is het cirkeltje weer rond.

Heb je de soloplaat van Ted Leonard ook?!?

Vanavond ga ik die nummers maar eens opzoeken op youtube, je maakt me nu erg benieuwt.

Nee de soloplaat van Ted heb ik niet. Ik zal hem eens een Pm sturen op Facebook of hij er nog eentje heeft liggen. @rock-rick: Beluister ook zeker Paint The Picture, die gitaarsolo is om duimen en vingers af te likken.

Zelden een album gehoord met zoveel Rush invloeden. Ik verbaas me er wel over dat ik dit niet eerder luisterde, maar Enchant klinkt hier echt heel anders dan op de eerste albums. Die hebben me min of meer op het verkeerde been gezet, want daar was ik toch wel op uitgekeken. De stevige baslijnen en het ruimtelijke gitaarwerk komen hier goed uit de verf; de sound is fris en modern. Zangtechnisch blijft het een beetje achter, maar die talrijke (instrumentale) Rush referenties smaken naar meer.

Rush inderdaad. Al herken ik ook Kansas-onvloeden.

Deze plaat is trouwens grotendeels ingebast door de gitarist.

De laatste twee platen die de band had gemaakt, zijn trouwens nóg steviger. Wellicht ook een luisterbeurt waard?

Jazeker! En Break ook.

Break doet het bij mij ook erg goed.

Ik denk, omdat Ted nu bij Spock's Beard zit, er geen Enchant-plaat meer in zit. Jammer.

Nah, valt wel mee toch. Het is toch vooral net niet bij Enchant.

Ik ging eens aan de google, en kwam op hun site het bericht tegen, dat er rond april (dat is nu) een nieuwe plaat komt.

ENCHANT - official site - enchantband.com

Dat gevoel had ik bij de eerste 3 platen, inderdaad.

Maar vanaf Break en Juggling 9 gaat het allemaal helemaal de kant op, die ik graag lust.