David Holmes - Let's Get Killed (1997)

Holmes ontdekte ik met de film Out of Sight. En ging daarna al snel op zoek naar wat van zijn muziek, en kwam eerst uit bij wat DJ werk wat hij nog in geboortestad Dublin in elkaar zette. Dat was ronduit standaard mix-werk. Maar de eerste score aanraking was geweldig. Let's Get Killed is het eerste normale album wat hij maakte buiten Dublin. Zijn fijne jazzy, funky, electronische stijlen fungeren in een fijn geheel, wat hij doorzette in zijn filmscores. 'Gritty Shaker' gebruikte hij opnieuw in kortere versie voor Ocean's Eleven. Dit is ook het enige normale Holmes album dat ik heb gehoord, maar vermoed dat de rest ook de moeite waard zal moeten zijn. Nadeel vind ik de Urban-invloeden, niet zo zeer in de muziek zelf maar in de stemmen die gebruikt worden. Het is gelukkig binnen de perken gehouden, anders had ik met vrij grote zekerheid gewalgd van gedeeltes. 4.5 sterren

Dat is juist de bedoeling van het album.
"New York is the shit."
De plaat is volledig gesampled met geluidsopnames van New York.
Holmes is als het ware met zijn recordertje door de stad getrokken en heeft zo honderden geluiden vastgelegd.
Schitterende plaat overigens.

Dat was mij niet geheel onbekend. Maar dan mag ik het op momenten nog wel een nadeel noemen.

Don't Die Just Yet uiteraard gebaseerd op Cargo Culte van Serge Gainsbourg. Verder veel sfeer, maar te weinig muziek, al zijn My Mate Paul en Gritty Shaker natuurlijk wel geinig.

Aardige plaat, al hoor ik de klassiekerstatus die hij in sommige kringen heeft er niet zo aan af. Vind hem ook net wat te lang, waardoor de aandacht soms wat verslapt. En inderdaad leuk, die bewerking van Cargo Culte.

Gewoon iets vaker draaien, dan merk je het vast
Kwartje viel ook niet direct bij mij.

Tijdje geleden dat ik deze heb gedraaid. Binnenkort maar weer eens doen. My Mate Paul en Gritty Shaker blijven heerlijke nummers. Ook is op dit album al goed te horen waarom Holmes hierna de overstap naar rock, funk en soundtracks zou maken.

Lage waardering hier, zal t ff omhoog krikken.
Had toen de don't die just yet cdep gekocht omdat daar Arab Strap en Mogwai remixes op stonden en wat ook into triphop.
De plaat geluisterd (toen cd) en iets later op vinyl gekocht.
Eclectische plaat met triphop meets dub meets drum & bass & orkestraal en die NY street dingetjes er tussen door vind ik nices.
Top plaat, is bij weinig mensen blijven hangen maar gelukkig bij mij wel!