Aerosmith - Draw the Line (1977)

Deze mag weg Chef !

Hoezo mag deze weg? Dit album bevat mijn favoriete Aerosmith-nummer: "Draw The Line". Echt geniaal als je het mij vraagt: het gitaarrif is simpel maar absoluut het beste wat ik ooit gehoord heb. Wat betreft de tekst: wat een zelfspot, ongelofelijk . Tot slot heeft het nummer zo verschrikkelijk veel energie: WOW!!! . Helaas is de rest van het album niet zo goed, al staan er nog wel een hoop leuke nummers op zoals Get It Up, Sight For Sore Eyes en Milk Cow Blues. Vooral dankzij het titelnummer krijgt ie toch nog 4 sterren van me.

Na Wings, Toys en Rocks het eerste Aerosmith album dat minder sterk is dan z'n voorganger. De band lijkt de weg wat kwijt, het klinkt allemaal wat rommelig en uitgeblust, maar desondanks bevat dit album een aantal erg goede nummers met als hoogtepunt het titelnummer dat al gedurende de Rocks-tour live werd gespeeld. Mooie cover trouwens.

3.5e ster

Dit is toch wel een dieptepunt uit de Aerosmith-geschiedenis.

Inderdaad niet de beste plaat van Aerosmith. de coke kun je zowat van de CD afsnuiven. Maar gelukkig toch nog enkele pareltjes: "I Wanna Know Why", "Critical Mass" en "Draw The Line".

Belachelijk lage score hier voor dit voortreffelijke album. Kings and Queens is een waanzinnig nummer, evenals het titelnummer.

Tegenwoordig een waardeloze band maar de Aerosmith uit de jaren '70 mag er wezen.

Kings and Queens is inderdaad waanzinnige song en waarschijnlijk het enige nummer dat zich mag meten met het vorige materiaal. De rest van Draw the Line, *snuif* dat album draagt die titel niet voor niets, klinkt in mijn oren ongefocust. De titeltrack is een goed voorbeeld van; prima riffs etc maar onvoldoende uitgewerkt.

Draw the Line en Kings and Queens zijn verreweg de beste nummers van dit album. Echter, de rest van de tracks zijn nergens slecht vind ik. Het kraakt aan alle kanten op dit album, er word veel geexperimenteerd, maar na vele luisterbeurten begin ik toch best wel van dit album te houden. Lekkere riffjes, solos, groovende ritmesectie en steven tyler is tussen al zijn gesnuif door best goed aan het zingen. Draw the Line haalt het niet bij zijn 2 voorgangers, maar mag toch zeker hoger beoordeeld worden dan de eerste 2 platen.

4*

Ik vind dit ook lang niet zo slecht als velen hier beweren. Draw the line, Kings & queens, Milkcow blues, Sight for sore eyes, Critical mass en Get it up vind ik prima nummers! Geen topper in z'n geheel zoals de voorgangers maar toch nog altijd een dikke voldoende!

Er wordt hier beweerd dat dit een beter album is dan de eerste 2.
Dat moet een grapje zijn.

Er staan hier maar 4 nummers op die de moeite waard zijn.
Milk cow Blues
Kings and Queens
Draw the Line
Bright light Flight

De rest is bagger.

Eerste stelling mee eens, maar Sight for Sore Eyes is toch een meer dan prima nummer....

"Draw the Line" wordt over het algemeen niet beschouwd als een van de beste platen van Aerosmith. Echte hits staan er eigenlijk niet op, al is dat nauwelijks een criterium te noemen voor een goede of slechte plaat. Ik reken "Draw the Line" zeker niet tot op mijn favoriete Aerosmith platen, maar slecht vind ik hem ook niet. Op de hele plaat hoor je die smerige vuige bluesrock van Aerosmith doorklinken. Steven Tyler gaat af en toe best lekker over de top met zijn stem en de gitaartandem Joe Perry en Brad Whitford stoomt de gehele plaat lekker door. Af en toe klinkt het behoorlijk rommelig, maar daar zullen de gewoonten van de Toxic Twins ongetwijfeld een bijdrage in hebben gehad. Hoofdrol vind ik overigens weggelegd voor bassist Tom Hamilton. Op een behoorlijk aantal nummers klinkt die vette rollende bas door, en dat zorgt voor een soms ongekende groove. Daarnaast bevat de plaat in mijn ogen twee absolute hoogtepunten in "Kings and Queens" en "Sight for Sore Eyes". Geen hoogdravende plaat, maar alleen al lekker door het heerlijke baswerk en twee uitschieters.

Dit is de eerste Aerosmith plaat die wat minder aansluit bij de rauwe rock ('n roll) lijn van de eerste vier. Het is wat meer groovy, Steven Tyler zingt met meer uithalen, zoals hij dat ook eind jaren '80 (weer) ging doen. Belangrijker basis dan eerder vormt de baslijn van Tom Hamilton. Die levert echt vakwerk af. Soms klinkt de muziek op dit album lekker catchy. Net anders, maar daar is niks mee.

Mooi voorbeeld vind ik Milkcow Blues: een bluesdancerock nummer, echt geweldig! De titelsong Draw the Line is een sterke catchy rocksong. Critical Mass & Kings and Queens zijn juist weer prima rocknummers, terwijl I Wanna Know Why & Get It Up van die typisch eind jaren '70 lekker lopende liedjes zijn. Dit album is gevarieerder dan zijn voorgangers. Soms is dat geslaagd, soms wat minder. Maar net anders, is dit ook weer een prima plaat van Aerosmith, ondergewaardeerd hier op Musicmeter.

Draw the Line en Kings and Queens behoren ook tot mijn favorieten, laatstgenoemde misschien nog wel hun beste song ooit.

Er wordt wat afgeslide op het begin van dit album. Voor Moody/Marsden fans een lust voor het oor? Bij de titelsong stoort het me al, kun je nagaan. Gelukkig is "kant B" (vanaf no6 dus) wat mij betreft een stuk sterker, vier krakers op een rij.

Ik vind dit echt een geweldig album, alle kritiek ten spijt, maar het is idd wel een drugsplaat haha. The Hand That Feeds...heerlijk die baspartij. Ben alleen niet zo'n fan van Get It Up.

Deze heb ik nu ook een aantal keren beluisterd, en vind hem verassend goed. Eigenlijk staat er geen enkel slecht nummer op en issie lekker constant van kwaliteit. De toppers voor mij zijn de titeltrack, Kings And Queens, Critical Mass en mijn favoriet op deze Milk Cow Blues. Deze vind ik kwalitatief niet eens veel minder dan de 3 voorgangers, en hij bevalt mij in zijn geheel zelfs beter dan het debuut. Blij met dit toch wat onderschatte album van deze mannen.

Deze na vele luisterbeurten toch nog wat beter weten te doorgronden. Er staan 3 nummers op die ik echt fantastisch vind en dat zijn Draw The Line, Kings And Queens en Milk Cow Blues. Daarna komen er nog een 3 tal nummers die wel wat minder, maar nog steeds lekker zijn om te beluisteren: I Wanna Know Why, Critical Mass en Sight For Sore Eyes. Eigenlijk niet heel opvallende nummers, maar ze passen er wel mooi tussen. En dan staan er nog 3 nummers op die ik meer zie als vulling en eigenlijk als niemanddalletjes: The Hand That Feeds met dat lelijke geschreeuw soms tussendoor wat klinkt als een stuiptrekking, of Bright Light Fright wat nergens naartoe gaat en wat een flauwe melodie heeft, en als slechtste nummer Get It Up wat helemaal niets is. 3 skipmomenten op deze dus, die wel een 3 tal prachtige hoogtepunten kent. In tegenstelling tot wat ik hierboven zei is deze nader bekeken wel wat minder dan de vorige 3 waar geen mindere nummers opstaan, en een beetje vergelijkbaar in kwaliteit met hun debuut album.

Ietwat ongeïnspireerde Aerosmith worp, weinig echt memorabele songs.
Als opvolger van het geweldige Rocks daarom een tegenvaller.

Voorganger Rocks was een aangename verassing hoewel Aerosmith mij nooit echt volledig weet te overtuigen. Daarvoor vind ik de compositorische kwaliteiten van de heren toch wat te mager. Draw the Line komt uit in een tijd waarin de heren zich al flink bezighielden met verboden supplementen. De plaat is redelijk energiek en uptempo maar mist ook de nodige songs die het album naar een hoger niveau tillen. Het swingende Sight for Sore Eyes vind ik beste track op deze schijf, zo hoor ik ze graag. Voor het overige is het allemaal vrij energiek, schoppen de songs aardig kont maar mist het brille en een stuk afwisseling.

Tussenstand:

1. Rocks
2. Toys in the Attic
3. Get Your Wings
4. Aerosmith
5. Draw the Line

Kings and Queens is redelijk fenomenaal, de rest is redelijk.