Aerosmith - Draw the Line (1977)

"Draw the Line" wordt over het algemeen niet beschouwd als een van de beste platen van Aerosmith. Echte hits staan er eigenlijk niet op, al is dat nauwelijks een criterium te noemen voor een goede of slechte plaat. Ik reken "Draw the Line" zeker niet tot op mijn favoriete Aerosmith platen, maar slecht vind ik hem ook niet. Op de hele plaat hoor je die smerige vuige bluesrock van Aerosmith doorklinken. Steven Tyler gaat af en toe best lekker over de top met zijn stem en de gitaartandem Joe Perry en Brad Whitford stoomt de gehele plaat lekker door. Af en toe klinkt het behoorlijk rommelig, maar daar zullen de gewoonten van de Toxic Twins ongetwijfeld een bijdrage in hebben gehad. Hoofdrol vind ik overigens weggelegd voor bassist Tom Hamilton. Op een behoorlijk aantal nummers klinkt die vette rollende bas door, en dat zorgt voor een soms ongekende groove. Daarnaast bevat de plaat in mijn ogen twee absolute hoogtepunten in "Kings and Queens" en "Sight for Sore Eyes". Geen hoogdravende plaat, maar alleen al lekker door het heerlijke baswerk en twee uitschieters.

Dit is de eerste Aerosmith plaat die wat minder aansluit bij de rauwe rock ('n roll) lijn van de eerste vier. Het is wat meer groovy, Steven Tyler zingt met meer uithalen, zoals hij dat ook eind jaren '80 (weer) ging doen. Belangrijker basis dan eerder vormt de baslijn van Tom Hamilton. Die levert echt vakwerk af. Soms klinkt de muziek op dit album lekker catchy. Net anders, maar daar is niks mee.

Mooi voorbeeld vind ik Milkcow Blues: een bluesdancerock nummer, echt geweldig! De titelsong Draw the Line is een sterke catchy rocksong. Critical Mass & Kings and Queens zijn juist weer prima rocknummers, terwijl I Wanna Know Why & Get It Up van die typisch eind jaren '70 lekker lopende liedjes zijn. Dit album is gevarieerder dan zijn voorgangers. Soms is dat geslaagd, soms wat minder. Maar net anders, is dit ook weer een prima plaat van Aerosmith, ondergewaardeerd hier op Musicmeter.