T-Bone Burnett - The True False Identity (2006)

prachtige plaat, duister maar ook pakkend en soms zelfs funky dankzij met name marc ribot op gitaar. sfeer en productie passen bij de scherpe teksten, alles klopt.

Marc Ribot is niet alleen een geweldige gitarist, hij leert me de ene na de andere nieuwe interessante artiest kennen - gewoon door eens te bladeren bij de cd's waar hij aan heeft meegewerkt, heb ik al een hoop nieuwe en fascinerende dingen ontdekt

Zo ook deze cd: ik had van mr. Burnett nog nooit gehoord, maar het is een erg mooi album! Sfeer zit perfect, de teksten voor zover ik kan opvangen zijn heel mooi, van melancholisch tot stiekem erg venijnig. En uiteraard is de muziek heerlijk.

Ik kende T-Bone Burnett alleen als producer van een heel scala albums. Stuk voor stuk heb ik die albums als bijzonder sterk ervaren, mede ook door de invloed van Burnett. Hij is in staat een authentiek gevoel voor rootsmuziek te genereren, klasse muzikanten bij elkaar te brengen en over het algemeen een broeierige, donkere en dreigende sfeer neer te zetten. Al die ingrediënten komen ook uitstekend samen op ”The True False Identity”. Het is een bezwerend album vol donkere en dreigende klanken en indringende teksten. Zoals al aangegeven door bovenstaande users, eist gitarist Marc Ribot een hoofdrol op. Ik kende hem al van zijn fantastische gitaarspel op ”Raising Sand” van Robert Plant en Alison Krauss, ook geproduceerd door Burnett overigens. Ook hier is Ribot’s spel weer fantastisch. Meeslepend vind ik een mooie kwalificatie. Dat kun je overigens ook over het gehele album zeggen. ”The True False Identity” is geen alledaags rootsalbum, het is er eentje waar je wat moeite voor moet doen, maar uiteindelijk werkt deze behoorlijk verslavend en gaat hij lekker onder je huid zitten.

Muzikaal inderdaad een mooi en bij vlagen onheilspellend album met een hoofdrol voor Ribot. Het knarst, schuifelt en swingt dat het een lust is. Enige moeite heb ik met de stichtelijke teksten van deze zingende dominee.

Burnett is inderdaad een veel betere producer dan zanger. Dit album is muzikaal fantastisch en een echt Burnett-product. Vocaal blijft het zoals op al zijn werk behoorlijk achter. Dat weet hij zelf ook wel volgens mij.

Op zijn titelloze album uit 1986 vind ik hem vocaal overigens wél behoorlijk goed en consistent.

Ik vind Meet me in the alleyway op I'll never get out of this world alive van Steve Earle wel een mooi voorbeeld. De dreigende sfeer die je op dat nummer aantreft is onmiskenbaar Burnett. De zang van Earle maakt dit helemaal af. Het wat iele stemgeluid van Burnett zou hier totaal niet hebben gepast. Ik vind de stem en de muziek niet echt matchen. Dat bedoel ik eigenlijk. Ik bedoel zeker niet te zeggen dat hij niet kan zingen. Ik vind dit album ook zeker niet slecht, maar met een stemgeluid als dat van bijvoorbeeld Earle had ik op zeker op 4 sterren uitgekomen met kans op meer.

Dat brengt me op een idee: Steve Earle maakt een album vol songs van Burnett geproduceerd door de laatste. Zou ik ongehoord kopen. Ik snap je redenering. Het kristalheldere album waar ik naar verwees (met o.a. Jerry Douglas, Byron Berline, Jerry Scheff, Billy Swan) is pure countryfolk en binnen die stijlvorm past zijn stem stukken beter. In vier dagen opgenomen. Echt een prachtplaat die jou ook wel bevalt, denk ik. Geen idee waar je dat album kunt beluisteren. Ja, bij mij. Niet op spotify in ieder geval. Op The Criminal Under My Own Hat (wel op spotify) staan een paar akoestische parels die uit hetzelfde vat tappen, ook weer met Douglas etc. En er circuleren een paar oude liveclips van dat clubje op het net.

T-Bone Burnett kun je in zijn geheel beluisteren op Grooveshark. Inderdaad een prachtalbum.

Dat is een goede tip, merci. Ik heb geprobeerd dat titelloze album uit 1986 op MuMe toe te voegen maar strandde bij de hoesafbeelding. Werllicht kan iemand anders het proberen want die plaat is het waard. Tegelijk met The True False Identity heeft Burnett ook een uitvoerige compilatie van zijn werk op dubbelcd uitgebracht met als titel Twenty Twenty (The Essential Of T-Bone Burnett). Daarbij een kleine kanttekening. Voor die verzameling is Burnett weer de studio ingedoken om een aantal oudere songs opnieuw te bewerken. Met wisselend resultaat als je gewend bent aan de originele opnamen. Bovendien heeft hij een deken over de scherpe digitale randjes gelegd. Moet je ook van houden. Maar verder een prima instapper.

Blijkt al lang gebeurd inclusief korte reactie. Zitten slapen, sorry.