Fischer-Z - Kamikaze Shirt (1993)

John Watts wist ook ditmaal een mooie hoes voor zijn album te regelen, is zo'n beetje het meest positieve wat ik kan zeggen over dit album. John Watts heeft solo en als Fischer-Z heel wat fijne en goede albums gemaakt maar dit is één van de minste, zo niet de minste.

Opener The Peaches and Cream doet gewoon (mentaal) pijn aan de oren. Niet alleen de muzikale aankleding maar ook John's manier van zingen.

De opvolger van het heerlijke Destination Paradise (1992) klinkt grotendeel gedateerd door de productie, spielerei in de studio en 'hippe' beats. Zo begint het althans, de laatste nummers klinken meer zoals ik van John gewend ben.

De betere nummers:
Stripper in the Mirror en Radio K.I.L.L. heeft helaas wel die vervelende gesproken intro door een "radio-DJ".

Volgens Last.fm behoort Human Beings tot de populaire nummers, maar ik hoor vooral hoe gedateerd het klinkt en het gebruik van te goedkoop klinkende synths die de plek van blazers innemen.

Een half dozijn nummers een herkansing gegeven en dan blijken Blue Anemone (met kinderkoor) en Killing Time eigenlijk ook wel bevallen.

Als John Watts dit album had opgenomen met betere synths (of klanken) en meer echte instrumenten dan had hier gemakkelijk nog een 4* uit kunnen rollen.

Door de minste nummers te skippen is de rest nog wel goed te pruimen.

Hmmm, daar zit ik anders in... Wat mij verbaast is dat Fischer-Z hier zo anders klinkt dan op voorganger Destination Paradise van slechts één jaar eerder, terwijl hij met dezelfde band werkt.
Het zit 'm in de manier van schrijven. Verdwenen is de solobasis van akoestische gitaar, die ik in het geval van John Watts matigjes vond. Op Kamikaze Shirt klinken veel vlotte elektrische groepsliedjes met de nodige toetsenpartijen van Dr. Smith, die veel meer mag dan op de voorganger. Heerlijk! Het is alsof new wave in een jaren '90-jasje is gestoken.

De liedjes bevatten simpelweg veel meer energie. Genieten doe ik tijdens de eerste helft vooral bij de enigszins melancholieke opener The Peaches and Cream (lekker koortje en een eenmalig drumcomputertje dat verrassend goed werkt), het felle Marlon (mooie melodie, lekkere toetsenlijn, hier livedrums, Strangleriaans), het rammelgitaartje in Kamikaze Shirt met dat kekke toetsensolootje, in het boze Polythene klinken Watts' kritiek op en sarcasme naar politici.
Op de tweede helft bevat de groove van Human Beings zo'n "1993-geluid" met opnieuw boze lyrieken, met het afwisselend mid- én uptempo Stripper in the Mirror observeert hij de uitzichtloze situatie van de dame in kwestie, Blue Anemone bevat een heerlijk pompende kwaliteitspop met mooi verhaal en een dito melodie en in Radio K.I.L.L. hoor je (spoileralert) hoe een dj aan zijn einde komt omdat een gefrustreerde minnaar door hem zijn meisje is verloren.

Bij de nummers die ik niet noem zit bovendien niets wat onder de maat is, een dikke 8 is mijn schoolcijfer!