Fischer-Z - Kamikaze Shirt (1993)

Hmmm, daar zit ik anders in... Wat mij verbaast is dat Fischer-Z hier zo anders klinkt dan op voorganger Destination Paradise van slechts één jaar eerder, terwijl hij met dezelfde band werkt.
Het zit 'm in de manier van schrijven. Verdwenen is de solobasis van akoestische gitaar, die ik in het geval van John Watts matigjes vond. Op Kamikaze Shirt klinken veel vlotte elektrische groepsliedjes met de nodige toetsenpartijen van Dr. Smith, die veel meer mag dan op de voorganger. Heerlijk! Het is alsof new wave in een jaren '90-jasje is gestoken.

De liedjes bevatten simpelweg veel meer energie. Genieten doe ik tijdens de eerste helft vooral bij de enigszins melancholieke opener The Peaches and Cream (lekker koortje en een eenmalig drumcomputertje dat verrassend goed werkt), het felle Marlon (mooie melodie, lekkere toetsenlijn, hier livedrums, Strangleriaans), het rammelgitaartje in Kamikaze Shirt met dat kekke toetsensolootje, in het boze Polythene klinken Watts' kritiek op en sarcasme naar politici.
Op de tweede helft bevat de groove van Human Beings zo'n "1993-geluid" met opnieuw boze lyrieken, met het afwisselend mid- én uptempo Stripper in the Mirror observeert hij de uitzichtloze situatie van de dame in kwestie, Blue Anemone bevat een heerlijk pompende kwaliteitspop met mooi verhaal en een dito melodie en in Radio K.I.L.L. hoor je (spoileralert) hoe een dj aan zijn einde komt omdat een gefrustreerde minnaar door hem zijn meisje is verloren.

Bij de nummers die ik niet noem zit bovendien niets wat onder de maat is, een dikke 8 is mijn schoolcijfer!