Electric Light Orchestra - On the Third Day (1973)

On the Third Day is een album met 2 gezichten, op vinyl mooi gescheiden door die verplichte gang naar de platenspeler. Kant A is een suite, zoals Fedde al uitvoerig heeft toegelicht. De referentie naar de bijbel (op de 3e dag scheidde God land en water) vind ik met een lichte verwijzing terug in de songtitels, verder wordt ’t thema niet uitgewerkt en zijn de teksten te vaag. On the Third Day zou ook zomaar een net iets creatiever titel kunnen zijn dan ELO 3…

Jeff Lynne werkte hard aan het kenmerkende elektrisch-symfonische geluid van de band maar verloor daarbij nooit de heersende trend uit het oog. Zijn muziek moest vooral met z’n tijd meegaan. En in 1973 was het de progressive rock waar hij met ELO op wilde meeliften. Yes, Genesis, Jethro Tull, King Crimson, ELP, dat werk. Niet voor niets is (vooral kant A van) deze On the Third Day het “prog” album van ELO. Prog tussen aanhalingstekens dan, want de suite is niet heel complex van structuur, kent niet de typische prog tempo- en melodiewisselingen en vormt thematisch en/of muzikaal niet echt een geheel. Sterke melodieën blijven de basis. Bluebird is Dead is bijvoorbeeld een (mooie) Beatles pastiche.
Prog noem ik het vooral door de belangrijke rol die is weggelegd voor de mini moog, waarop Richard Tandy zich behoorlijk mag uitleven. Vooral in het instrumentale Daybreaker, maar bijvoorbeeld ook in het duistere en fantastische New World Rising is een prominente rol voor de mini moog weggelegd. Verder valt het strakke en gevarieerde spel van inmiddels vaste drummer Bev Bevan op. Zijn slagwerk is geweldig op dit album.

Kant B bestaat vooral uit opnamesessies voor voorganger ELO 2 en begint heel anders, met het frisse en hitgevoelige Showdown. Een klasse ELO popnummer. Ma-ma-ma Belle is de enige tegenvaller op dit album. In een eerdere recencie refereerde ik al aan de rock ’n roll uitstapjes waar ELO zich nog wel eens aan vergaloppeerde, nou, dit Ma-ma-ma Belle is daar een niet zo mooi voorbeeld van. Afsluiter In the Hall of the Mountain King was een geintje, maar pakt voor mij geweldig goed uit. Bevan drumt hier uitzonderlijk goed, de viool arrangementen zijn prachtig en het nummer versnelt op het einde toe naar een geweldig klassiek einde. Doet wat mij betreft niks onder voor prog interpretaties van klassieke werken door gerenomeerde bands als ELP en The Nice. Al met al een mooi album, met slechts 1 minder nummer, waarmee ELO gestaag werkt aan het verder uitbouwen van haar bekendheid.

Klein stapje achteruit in vergelijking met de vorige albums wat mij betreft. Het materiaal is bij vlagen nog steeds erg sterk, maar lang niet zo spectaculair als eerder het geval was. Ik merk bij In The Hall Of The Mountain King zelfs dat ik in de tussentijd al teveel versies van dit stuk heb gehoord om echt enthousiast te worden. Ook Ma-Ma-Ma Belle doet het niet helemaal voor me. Gelukkig zijn songs als Ocean Breakup / King of the Universe en New World Rising / Ocean Break Up [Reprise] wel weer beeldschoon. Over het algemeen vind ik het ook nog steeds prima, maar na het spectaculaire Electric Light Orchestra II is het gewoon een lichte tegenvaller.

Voorlopige tussenstand:
1. Electric Light Orchestra II
2. The Electric Light Orchestra
3. On the Third Day

Dit album verrast me dan weer op een fijne manier en veel meer als een logische opvolger van het debuut dan de voorganger van On The Third Day. Het songmateriaal is een stuk frivoler. De composities zijn een stuk interessanter. De muziek doet wel wat denken aan Queen, al verwacht ik niet dat deze band echt invloed had op ELO. Meer de tijdsgeest, denk ik zo. Wat me erg aanspreekt aan dit album is de afwisseling. De heren blijven niet alleen vastplakken aan prog/symfo, maar durven ook met directe songs te komen. Zo vind ik Bluebird Is Dead een fijne, balladesque track. Ook een energieker nummer als Dreaming Of 4000 valt in de smaak. Toch heeft het epischere proggeweld de voorkeur. Ocean Breakup/King of the Universe, New World Rising/Ocean Breakup Reprise en Daybreaker zijn echt fantastisch! Ook met Hall Of The Mountain King kan deze band uit de voeten. Knap werk!

Voorlopige tussenstand:

1. On The Third Day
2. The Electric Light Orchestra
3. Electric Light Orchestra II