The Kinks - Misfits (1978)

Lekker albummetje! Geen topper van The Kinks maar gewoon lekker, zoals we dat van The Kinks gewoon zijn!

Toppers hier zijn Hay Fever, Black Messiah, A Rock'n Roll Fantasy en Live Life.

Eigenlijk is de produktie me nèt even te gelikt 70s maar zoals zo vaak zijn het Ray's songs die me over de streep trekken voor een vette voldoende.

Beetje dezelfde opmerking als Droombolus; nogal gladde productie, maar toch wat sterke composities, de titelsong, A Rock & Roll Fantasy, In a Foreign Land.
Nooit mijn vinylversie voor de cd ingeruild. Misschien komt het er nog wel eens van, als de prijs wat klopt.

der pal op patje , hier hou ik alleen maar van misfits en het geniale a rock & roll fantasy , de rest is zeker minder !

prima plaat. Gewoon lekker genieten.

Samen met Low Budget zo gelikt geproduceerd om de USA dan toch eindelijk te gaan veroveren. Dat laatste lukte alweer niet echt maar de beide albums staan als een huis. Ray Davies tovert weer een flink aantal sterke songs uit zijn hoed. En een paar mindere. Wel iets meer ruimte dan gebruikelijk voor de gitaar van broer Dave. Het gaat soms richting hardrock maar met behoud van het speciale Kinkskarakter. Niks mis mee.

Na deze albums was het voor mij gedaan met The Kinks. Ray Davies kwam pas weer veel later prettig binnen mijn gehoor door zijn twee recente, goed ontvangen, solo-albums Other People's Lives en Workingman's Café. Hij is het componeren van goede songs bepaald niet verleerd. Ik kan ze een ieder aanbevelen. Hartverwarmend.

Verovering VS lukte toch wel aardig, tijd 1979-1983 4 top 20 albums (goud + platina in VS en Canada), in Europa en Engeland blijft dit vrijwel ongemerkt en alleen de zoutloze ,meezing live Lola wordt onterecht hit.
Misfits zeker een van de betere Kinks 70 jaren albums, enekele sterke songs (Misfits, Rock & roll fantasy), maar kant 2 wordt ontsiert door middelmatig werk (Permanet wave, Getup,en probeersel van Dave Trust your heart)..

Hoe maak je een conceptalbum zonder dat je dat als doel hebt? Je maakt eerst veel ruzie met je jongere broer, tevens gitarist in je groep. Jouw broer besluit de drummer het leven zuur te maken. De bassist is 'm al gesmeerd. De drummer dreigt na 14 jaren het bijltje er ook bij neer te gooien. Vervolgens hou je audities voor een drummer en een gitarist. Die merken dat het menens is en besluiten terug te komen.
Dit is kort door de bocht de aanloop naar het Misfits album. Dat album leunt deels op een paar nummers die overgebleven zijn van de sessies waaruit Sleepwalker in 1977 is voortgekomen (o.a. In A Foreign Land). Ook mocht Dave weer eens een bijdrage leveren met het prachtige 'Trust Your Heart'. Ook nam men het mooie 'A Rock & Roll Fantasy' en het rockende 'Life Live' op. Uiteindelijk zat Ray Davies net als in 1977 met Sleepwalker met 9 nummers maar hoe hij ook shuffelde, er ontbrak iets. Hij zocht een rode lijn. Sleepwalker was dan wel geen conceptalbum, er was eenheid in sfeer.
Hij haalde de rest van de groep over om nog eens de studio in te duiken. Het scheelde niet veel of dat was niet gebeurd. Een van de laatste nummers, 'Get Up', had meer dan 40 takes benodigd voor Davies tevreden was. De sessies waren een uitputtingsslag geweest en voor toetsenist John Gosling en bassist Andy Pyle uiteindelijk aanleiding om naar iets anders om te zien.
Het laatste nummer dat opgenomen werd tijdens die extra sessies was 'Misfits' en bleek het alomvattende nummer dat alle andere liedjes thematisch met elkaar verbond.
Ineens hoorden de liedjes, eerder een losse collectie, bij elkaar en vormden een geheel.
De vier bonus tracks zijn aardig, maar voegen behalve de single 'Father Christmas' niet veel toe. De beschrijving achter 'Father Christmas' klopt niet. Het is geen alternatieve versie maar gewoon de single uit december 1977. De B-kant 'Prince Of The Punks' vind je op de remaster van Sleepwalker.

Wetenswaardig verhaal. Weer wat opgestoken.

Opvolger van het niet onaardige Sleepwalker.
Misfits zet de lijn van liedjes met kop en staart wederom door.
Het is een lekkere luisterervaring, maar echt opveren doe ik niet meer.
Duidelijk hebben we te maken met een oudere band die het gif en de scherpte ergens achter hun gelaten hebben.
De produktie is wat vlakjes, braaf en voor The Kinks eigenlijk te gepoleist.
Songmatig is het nergens slecht, absoluut niet zelfs, maar ik heb meer met hun eind 60's/ begin 70's werk.

Erg mooi, de titeltrack en A Rock & Roll Fantasy, wat een kleine klassieker is.
Geen plaat die ik veel zou draaien.

Inderdaad een wat gladde productie, duidelijk voor de Amerikaanse markt bedoeld. De songs zijn wel van hoog gehalte, vooral de titelsong en A Rock & Roll Fantasy. Hun beste sinds Everybody's in Show-biz wat mij betreft al wordt het peil in hun glorieperiode (1965-1971) niet gehaald. In Europa was dit album overigens weinig succesvol.

Europa liep niet echt meer warm inderdaad.
Een situatie waar veel bands, die in de 60's en begin 70's, succesvol waren, mee te maken kregen.
Misschien was deze op de Amerikaanse leest gemaakte plaat, voor de oerfans niet meer interessant.
Dat eigenwijze wat de groep ooit had, mis ik hier ook wel.

The Kinks die een beetje klinken als de E street band of Bob Seger's Silver Bullit Band. Best grappig, als je de US markt wilt veroveren, en alles behalve slecht want de nummers zijn sterk, maar The Kinks is en blijft in de Engelse traditie, ongepolijster, Brits klinkend, een veel betere band.

Weer middle of the road. Je hoort heel goed dat de inspiratie ver te zoeken is bij Ray Davies. Wat moet je eigenlijk nog schrijven op een zestiende plaat? The Kinks gaan wel met hun tijd mee en komen hier met een rockplaat die keurig met z'n tijd meegaat. Met Live Long staat er nog een best aardig nummer op, maar verder overheerst de zesjescultuur die ik eerder al aanhaalde. The Kinks heeft hier niks meer te vertellen.

Tussenstand:
1. Face To Face
2. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
3. The Kinks Are the Village Green Preservation Society
4. The Kink Kontroversy
5. Preservation Act II
6. Something Else
7. Kinks
8. Kinda Kinks
9. Sleepwalker
10. Preservation Act I
11. Arthur (Or the Decline and Fall of the British Empire)
12. Misfits
13. Schoolboys In Disguise
14. Soap Opera
15. Everybody's In Show-biz
16. Muswell Hillbillies

Nou, ook dit bevalt me prima. Ja, het klinkt allemaal wat Amerikaans in vergelijking met het eerdere werk van de band, maar net zoals op Sleepwalker het geval is werken de songs mee. Ik denk dat ik dit album over het algemeen nog net een tandje beter vind, omdat het gewoon flink rockt en bij vlagen dik tegen de hardrock aan zit. Live Life is een fantastisch opzwepende track. Maatschappijkritisch is de band weer op Out Of The Wardrobe en Black Messiah. Davies hangt weer wat meer de troubadour uit op de titeltrack of het eveneens fantastische A Rock & Roll Fantasy.

Ik vind het fijn om broer Dave ook lekker te horen scheuren. Op het vorige album kwam op een track als Mr. Big Man al naar voren dat hij heel mooi kan soleren, maar hier komt er gewoon nog wat meer uit. Lijkt in dat opzicht zo wat meer op Bruce Springsteen of Bad Company, maar ik kan het echt prima behappen!

Voorlopige tussenstand:
1. Face To Face
2. Are the Village Green Preservation Society
3. Arthur (Or The Decline And Fall Of the British Empire)
4. Something Else
5. Preservation Act 2
6. Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One
7. The Kink Kontroversy
8. Misfits
9. Sleepwalker
10. Preservation Act 1
11. Schoolboys In Disgrace
12. Muswell Hillbillies
13. Soap Opera
14. Kinda Kinks
15. Kinks
16. Everybody's In Show-biz

Laat mij, als oudere Kinks adept, eens lekker vloeken in eigen huis. Hun jaren 70 periode, tweede helft dan, Sleepwalker, Misfits, Low Budget, waren en zijn nog puike platen. Velen geven af op de productie en zo, ja, kijk, tricky met de oren van nu. Misfits, daar hebben we het over nu, werkelijk een onvolprezen meesterwerk dus. Hun beste ooit. Los van productionele zaken, liedjes met kop en staart. Misfits en Rock 'n roll Fantasy absolute prijsnummers. Was juist bij mij de hernieuwde kennismaking met de band, had ze een beetje uit het oor verloren ja. Prachtige plaat dus, luistert als een eenheid van zeer goede songs weg. Hetgeen ik ook al had met Sleepwalker. Titelnummer daar met Juke Box Music. Consistente platen dus, de tand des tijds goed doorstaan, en nog immer op vinyl hier, eerste persingen zelfs.