Lamb of God - New American Gospel (2000)

Lamb of God speelt een soort thrash metal met hardcore invloeden en dat pakt zich geweldig uit vooral met dit album, dit is overigens ook hun eerste album onder de bandnaam Lamb of God, ze waren eerst bekend als Burn The Priest.

Redelijk goeie eerste cd onder de naam Lamb Of God, wel jammer van het tinnen blik geluid van de drums, doch er zitten wel enkele goeie nummers tusen, gewoon beuken

(gelukkig is de tinnen blik sound van de drums op hun volgende album opgelost)

Album is nu heruitgebracht, geremastered ! Gelukkig en met 4 bonustracks, 1 japans bonusnummer en 3 demo's

De sound is al heel wat beter, wat het album veel beter doet klinken

Vind dit toch wel een goed album, ookal erger ik me een klein beetje aan het geluid van de drums. Maar zoals CWTAB als zei, op de volgende albums is dat opgelost en ik vind LoG toch gewoon een goeie band Dit album krijgt vanwege de drum toch een 3,5*. Jammer..die drummer is lang zo slecht nog niet..

Black Label is het 1ste liedje dat ik hoor, en de zang doet me erg denken aan Jay James. o.O (Achtergrondzang Bullet for my Valentine)

De muziek zelf doet me aan Slipknot denken.
Mss moet ik het album maar eens kopen. :-k

Of mss even goed beluisteren
(dit doet me in de verste verte niet aan Slipknot denken, laat staan aan die knul van Bullet For My Valentine)

lol bullet for my valentine. Ik ga dit album geen punten geven want ik kan hier de stem gewoon niet aanhoren. Precies een kip die staat te kakelen. wat een bagger ivm de later uitgekomende albums.

ik zal het toch maar nog eens een kans geven, ik hoorde per toeval O.D.H.G.A.B.F.E. en ik vond het onmiddellijk een zalig nummer. Laat ons hopen...

Black Label, wat een nummer.

4*

Lekker onvolwassen album nog.
2000 >> vind hem echter niet lekker gemixt voor een plaat uit dat jaar.
Zang bij vlagen saai.

Goeie punten de sterke tempowisselingen en breaks en de basspartijen.

Ik denk dat ik hiermee tot een minderheid behoor, maar ik vind dit debuutalbum eigenlijk een van de sterkste platen waarmee Lamb Of God op de proppen is gekomen. Het klinkt allemaal nog erg rauw en Randy Blythe's typerende grom was nog niet volledig ontwikkeld: in plaats daarvan krijst, grunt en scheurt hij zijn stembanden aan flarden alsof het een lieve lust is. Bij sommige van zijn uithalen kreeg ik soms zelfs het idee dat er nog een stevige klonter bloed achter in zijn keel aan het gorgelen was. Zij die Lamb Of God leren kennen vanaf hun latere albums zullen bij het horen van Blythe's zang op dit album toch een vervreemdend gevoel krijgen. Rauw, dat misschien wel, maar naar mijn mening daarom zeker niet slechter. Het is vooral op dit debuutalbum en de twee vervolgen "Palaces" en "Ashes" dat de ondertussen bijzonder populaire bottenbrekers uit Virginia een wervelende, niet te stoppen barrage van hondsbrutale en soms zelfs behoorlijke sinistere riffs op plaat weten te toveren. De structuren van de nummers zijn op deze eerste drie albums ook een pak interessanter voor de metalfan die net graag 'dat beetje meer' wil in zijn muziek: strakke tempowisselingen, verrassende wendingen...ik zou het zelfs wel redelijk technisch willen noemen. En dat zonder die moddervette, zuidelijk getinte groove te verliezen. Het is deze sound die nog verfijnd op "Palaces" en "Ashes".
Eens ze "Sacrament" uitbrachten, begon het naar mijn mening allemaal een tikje doorsnee te worden: minder durf, minder geïnspireerd, en op de een of andere manier (en ik weet dat dit vreemd kan klinken) "braafjes". Slecht? Dat nu ook weer niet. Maar zo speciaal als het voor mij is op "New American Gospel", "As The Palaces Burn" en "Ashes Of The Wake" werd het nooit meer (ook niet met hun nieuwste trouwens). Maar goed, drie klasbakken uitbrengen...het is iets waar veel bands graag voor zouden tekenen.

Eigenlijk zou ik 3,75 sterren willen geven, want het is te goed voor 3,5, maar net geen 4 waard... Er zitten een paar heerlijke beukers op! Maar ook wat mindere, zoals het tweede nummer, dat gaat nergens over (A Warning)... De eerste keer dat ik dit album luisterde vond ik het echt vreselijk, vooral de stem van Randy. Nu ik LoG een stuk beter ken dan toen, kan ik dit plaatje ook een stuk beter waarderen! Zelf vind ik tot nu toe "Terror and Hubris in the House of Frank Polard" het lekkerste nummer, en O.D.H.G.A.B.F.E. mag er idd ook zijn! Het valt me sowieso op dat LoG best vaak het album afsluit met naar mijn idee het beste nummer (Vigil, King Me, Reclamation)..

Toch met een lichtelijke hoop dat na het inluiden van de nieuwe naam, de band ook wat veranderd had in hun doen. Echter vind ik het nog steeds iets wat te chaotisch over komen (zeker vanaf 'Pariah' had het album geen indruk meer) en ben ik nog steeds geen fan van de jongere stem van Randy Blythe wat ik persoonlijk in latere albums als één van mijn favoriete zangers beschouw met een heerlijk grunt geluid. 'Black Label' was een lekker nummer, de rest vond ik niet echt héél interessant worden.

Ook had ik gehoopt dat de band wat muzikaler werd, wat ik nu nog wel mee vond vallen maar er zit schot in de zaak, de eerste solo's komen er door en daar ben ik toch wel een voorstander van. Toch weet de productie dit wel weer te verkloten door dat geluid juist zacht op de achtergrond te laten draaien, iets wat ik een weggegooide kans vond. En dan is ook dit album van Lamb of God een wat mindere vergeleken met zijn nakomelingen, toch blijft het wel één van mijn favoriete bands (die net de top tien niet weet te halen).

Voorlopige tussenstand:
01. New American Gospel
02. Burn The Priest