Yngwie Malmsteen's Rising Force - Perpetual Flame (2008)

Na Attack!! en Unleash the Fury doet Yngwie Malmsteen toch weer een stapje terug. Vind het album erg rommelig en kaal klinken en bovendien doet Ripper wel erg zijn best om als Mark Boals te klinken.

Moet haast wel frustrerend zijn om de zanger te zijn in de band van Yngwie, de zanglijnen klinken altijd hetzelfde en de inbreng in minimaal. Slechts Joe Lynn Turner wist dit te omzeilen maar dat duurde dan ook slecht één album.

*** 1/2

Ik vind dat Goran Edman op Eclipse en Fire & Ice dat patroon toch ook redelijk weet te doorbreken.

Maar goed, deze nieuwe Malmsteen is dus niet de moeite om eens wat tijd aan te besteden.

of, frustrerend dat je als gitarist al eeuwen stilstaat omdat je je door jezelf geijkte paadjes maar niet wil loslaten

meer van hetzelfde begrip ik?

links laten liggen

rising force was de beste

Is dat Ripper als in Tim Owens?

Hoe meer je 'm hoort, des te leuker-ie wordt. Maar het was wel even wennen weer, na de briljante platen met Dougie White... deze beste meneer Owens (ja, het is 'm) klinkt wat pathetisch op het eerste gehoor (de jaren '80 pruik denk je er bijna vanzelf bij). Jammer alleen dat de teksten altijd zo onnozel zijn...

Ja kijk, dat is dus niet waar he. Ik vind dit ook een van de mindere albums. Het is idd allemaal niet zo origineel op dit album en hij doet veel aan zelfplagiaat. Maar hij staat niet al 'eeuwen' stil: De jaren 80: neoklassieke metal, de cd met Joe Lynn Turner(1988) was wat meer commercieel. In de jaren 90 slaat hij een andere hoek in: het wordt wat minder neoklassiek, maar meer gewoon metal/rock, classic rock en ook bluesrock. Check een album als 'Seventh Sign' maar is uit. Dat is echt heel anders dan zijn jaren 80 neoklassieke stijl. Dan keert hij na een aantal albums met 'Alchemy' (1999) weer terug naar zijn oude neoklassieke stijl, maar wel een stuk heavier en in een moderner jasje. Met 'Unleash the Fury' en dit album, moet ik toegeven dat het niet meer origineel is en dat hij zijn 'door zichzelf geijkte paadjes niet wil loslaten'. Dus dan spreek ik over de laatste 3 studioalbums ('unleash the fury', deze en de nieuwste 'relentless'). Als je over zijn hele carriere kijkt, heeft hij best veel verschillende dingen gedaan en heeft hij laten zien dat hij meer kan dan alleen zijn neoklassieke metalstijl.

Verder over dit album: ik vind Tim Owens een slechte zanger. Ook live maakt hij het niet waar. Zijn eigen nummers zingt ie wel OK, maar ik ben geen fan van zijn stem. Maar de oudere Malmsteen nummers kan hij niet zingen, hij heeft gewoonweg niet genoeg bereik.

Caprici Di Diablo is overigens geweldig!

Enige nuance is idd wel aan te brengen, maar ik heb bij Malmsteen wel iets van, 2 a 3 platen en een handvol losse nummer is zat

"Hallo mensen, mijn naam is Yngwie Malmsteen en ik speel gitaar."
...
Wát voor een albumhoes is dit nu weer? Goede goden, wat gaat er door die man zijn hoofd dat hij serieus meent dat dit een charmante presentatie van zijn iconische zelf is? Niet zo heel veel meer, gok ik. Perpetual Flame vertaalt zichzelf als 'Eeuwige Vlam', en hoewel je van 'eeuwig' wel kan spreken op deze plaat, is de 'vlam' toch wat zoek. Want hoewel er echt wel prima nummers op deze plaat staan, krijgen we toch weer die eeuwige arpeggio's, frygisch dominante riffs, solo's en zanglijnen voorgeschoteld die we intussen toch wel kennen. Maak kennis met Tim 'Ripper' Owens (ex-Judas Priest, ex-Iced earth, ex-nogwat), de laatste zanger van Yngwie Malmsteen. Wie er drumt en bas speelt hou ik inmiddels al niet meer bij. Ze mogen toch alleen nog maar dezelfde partijen spelen die we bij Yngwie al tien jaar horen. Perpetual Flame is een overgangsplaat, hoe gek dat ook moge klinken. Het ligt precies tussen de dertien-in-een-dozijn doch prima in het gehoor liggende liedjes-platen als Attack!! en Unleash the Fury, en de dertien-in-een-dozijn voornamelijk instrumentale platen van tegenwoordig in. De eerste helft bevat gewoon liedjes zoals Yngwie die al een decennium lang uit zijn mouw schudt. Niet verkeerd, maar we kennen het al; daar kunnen toffe nummers als het bluesy 'Red Devil' en het sterke 'Four Horsemen' niets aan veranderen. Vanaf 'Caprici Di Diablo' domineert de instrumental het muzikale landschap. Nu eens snel, dan weer langzaam, en een verdwaalde epic; niet slecht, maar we hebben het al eerder gehoord en beter. Het door Yngwie zelf gezongen 'Magic City' is een zeer welkome afwisseling tussen het gitaargeshred, ook al zou het in ander gezelschap wellicht niet eens opgevallen zijn.

Nee, Perpetual Flame luistert best lekker weg, maar het is verreweg een van de mindere platen van onze Zweedse gitaarvirtuoos. Je zou hopen dat hij zich kan herpakken, maar wie weet wat er gaat komen zet zich schrap.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. Perpetual Flame
12. Unleash the Fury
13. War to End All Wars
14. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1