Yngwie Malmsteen's Rising Force - Perpetual Flame (2008)
mijn stem
15 stemmen
Zweden
Rock / Metal
Label: Rising Force
-
Death Dealer (5:26)
-
Damnation Game (5:04)
-
Live to Fight (Another Day) (6:13)
-
Red Devil (4:07)
-
Four Horsemen (Of the Apocalypse) (5:23)
-
Priest of the Unholy (6:47)
-
Be Careful What You Wish For (5:29)
-
Caprici di Diablo (4:28)
-
Lament (4:31)
-
Magic City (7:26)
-
Eleventh Hour (8:03)
-
Heavy Heart (5:58)
Links
Spotify
0
geplaatst: 5 juni 2019, 20:08 uur
"Hallo mensen, mijn naam is Yngwie Malmsteen en ik speel gitaar."
...
Wát voor een albumhoes is dit nu weer? Goede goden, wat gaat er door die man zijn hoofd dat hij serieus meent dat dit een charmante presentatie van zijn iconische zelf is? Niet zo heel veel meer, gok ik. Perpetual Flame vertaalt zichzelf als 'Eeuwige Vlam', en hoewel je van 'eeuwig' wel kan spreken op deze plaat, is de 'vlam' toch wat zoek. Want hoewel er echt wel prima nummers op deze plaat staan, krijgen we toch weer die eeuwige arpeggio's, frygisch dominante riffs, solo's en zanglijnen voorgeschoteld die we intussen toch wel kennen. Maak kennis met Tim 'Ripper' Owens (ex-Judas Priest, ex-Iced earth, ex-nogwat), de laatste zanger van Yngwie Malmsteen. Wie er drumt en bas speelt hou ik inmiddels al niet meer bij. Ze mogen toch alleen nog maar dezelfde partijen spelen die we bij Yngwie al tien jaar horen. Perpetual Flame is een overgangsplaat, hoe gek dat ook moge klinken. Het ligt precies tussen de dertien-in-een-dozijn doch prima in het gehoor liggende liedjes-platen als Attack!! en Unleash the Fury, en de dertien-in-een-dozijn voornamelijk instrumentale platen van tegenwoordig in. De eerste helft bevat gewoon liedjes zoals Yngwie die al een decennium lang uit zijn mouw schudt. Niet verkeerd, maar we kennen het al; daar kunnen toffe nummers als het bluesy 'Red Devil' en het sterke 'Four Horsemen' niets aan veranderen. Vanaf 'Caprici Di Diablo' domineert de instrumental het muzikale landschap. Nu eens snel, dan weer langzaam, en een verdwaalde epic; niet slecht, maar we hebben het al eerder gehoord en beter. Het door Yngwie zelf gezongen 'Magic City' is een zeer welkome afwisseling tussen het gitaargeshred, ook al zou het in ander gezelschap wellicht niet eens opgevallen zijn.
Nee, Perpetual Flame luistert best lekker weg, maar het is verreweg een van de mindere platen van onze Zweedse gitaarvirtuoos. Je zou hopen dat hij zich kan herpakken, maar wie weet wat er gaat komen zet zich schrap.
1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. Perpetual Flame
12. Unleash the Fury
13. War to End All Wars
14. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1
...
Wát voor een albumhoes is dit nu weer? Goede goden, wat gaat er door die man zijn hoofd dat hij serieus meent dat dit een charmante presentatie van zijn iconische zelf is? Niet zo heel veel meer, gok ik. Perpetual Flame vertaalt zichzelf als 'Eeuwige Vlam', en hoewel je van 'eeuwig' wel kan spreken op deze plaat, is de 'vlam' toch wat zoek. Want hoewel er echt wel prima nummers op deze plaat staan, krijgen we toch weer die eeuwige arpeggio's, frygisch dominante riffs, solo's en zanglijnen voorgeschoteld die we intussen toch wel kennen. Maak kennis met Tim 'Ripper' Owens (ex-Judas Priest, ex-Iced earth, ex-nogwat), de laatste zanger van Yngwie Malmsteen. Wie er drumt en bas speelt hou ik inmiddels al niet meer bij. Ze mogen toch alleen nog maar dezelfde partijen spelen die we bij Yngwie al tien jaar horen. Perpetual Flame is een overgangsplaat, hoe gek dat ook moge klinken. Het ligt precies tussen de dertien-in-een-dozijn doch prima in het gehoor liggende liedjes-platen als Attack!! en Unleash the Fury, en de dertien-in-een-dozijn voornamelijk instrumentale platen van tegenwoordig in. De eerste helft bevat gewoon liedjes zoals Yngwie die al een decennium lang uit zijn mouw schudt. Niet verkeerd, maar we kennen het al; daar kunnen toffe nummers als het bluesy 'Red Devil' en het sterke 'Four Horsemen' niets aan veranderen. Vanaf 'Caprici Di Diablo' domineert de instrumental het muzikale landschap. Nu eens snel, dan weer langzaam, en een verdwaalde epic; niet slecht, maar we hebben het al eerder gehoord en beter. Het door Yngwie zelf gezongen 'Magic City' is een zeer welkome afwisseling tussen het gitaargeshred, ook al zou het in ander gezelschap wellicht niet eens opgevallen zijn.
Nee, Perpetual Flame luistert best lekker weg, maar het is verreweg een van de mindere platen van onze Zweedse gitaarvirtuoos. Je zou hopen dat hij zich kan herpakken, maar wie weet wat er gaat komen zet zich schrap.
1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. Perpetual Flame
12. Unleash the Fury
13. War to End All Wars
14. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1
* denotes required fields.
* denotes required fields.