Joni Mitchell - Mingus (1979)

Joni's eigen songs steken bleekjes af bij de door Mingus geschreven nummers. Ik vond dit vroeger een heel fijne plaat maar het geluid van de door 90% der bassisten heilig verklaarde Jaco Pastorius is zo ongelofeloos gedateerd dat hij eigenlijk de hele plaat voor mijn verpest met zijn gepier....... Jammer .......

Behalve een aantal zeer sterke nummers, vind ik dit ook niet Joni's sterkste.
Jaco gedateerd noemen is echter een beetje vreemd. Dat z'n spel je stoort is tot daar aan toe, maar dat maakt het niet gedateerd.

Dit is behoorlijk lastig te verteren als intro voor Mitchell, maar als je haar albums uit de jaren 70 in volgorde luistert en kent, zul je hier ook veel plezier aan beleven. Af en toe klinkt het wat koud en statig, maar ik vind het wel stoer dat ze precies deed wat haar hart haar ingaf. Haar meest jazzy geluid is hier te vinden, met werkelijk schitterende bas en keyboards.

jaco is misschien wel de beste bassist ever , en ook john enthwistle van the who was super , maar dat nu gedateerd noemen , dat begrijp ik niet

Ik vind zijn geluid gedateerd, niet zijn spel ..... dat ligt me gewoon niet. Jaco wàs trouwens ........

Voor mij is dit moeilijk te beoordelen. Ik ben niet zo'n jazzliefhebber, dus de versies van sommige Mingus-composities weten mij niet een heel nummer 'vast te houden'. 'Goodbye Pork Pie Hat' is wel erg mooi (hoewel ik dat stuk nog beter vind in de versie van Jeff Beck op "Wired", 1976).

Het begin van een mindere periode voor Joni.

Ja dat is heel erg waar. Ik ben nooit goed door dit album heen gekomen. Ik heb ook al moeite met delen van de voorganger Don Juan... De live plaat die de jazzy periode afsluit is daarentegen wel weer meesterlijk (gelukkig).

De meer akoestische periode die in de jaren 90 (na de donkere jaren 80) volgde was wel weer aardig, maar nooit meer het niveau van haar beginperiode en al helemaal niet van Hissing/Hejira.

Mingus is wel mijn favoriete jazz-artiest en als de naam Joni Mitchell er dan ook aan geplakt kan worden......... dan valt het blijkbaar toch wat tegen.
Het gebodene is prima, maar ondanks de niet eens zo lange lengte vind ik het toch een wat traag en stroperig album.

En de drie beste nummers (God Must Be a Boogie Man, The Dry Cleaner from des Moines, Goodbye Pork Pie Hat) komen veel beter uit de verf op Shadows & Light. Vooral Goodbye Pork Pie Hat!

Helemaal mee eens, ook met aERo trouwens over de stroperigheid. Op papier ziet het er goed uit, live klinkt het altijd weer veelbelovend dat ik denk laat ik "Mingus" ook weer proberen, maar valt altijd weer tegen. Meer in de collectie voor de compleetheid van de Mitchell-discografie dan dat ik er van geniet.

En die 'rap' onderbrekingen werken gewoon storend.

Klopt. Ik begin me af te vragen waarom ik hier eigenlijk 4 sterren voor heb gegeven? Ik zal hem nog eens draaien.

De stem van Joni leent zich wel goed voor deze stijl, zeker nu ze al wat heser klonk. Ik vind het ook niet zo'n hele goede plaat, maar ik heb er moeite mee om de vinger op de zere plek te leggen. De raps tussendoor vind ik erg vervelend. Ze halen de vaart uit het album en versnipperen het album. Het album gaat er erg fragmentarisch door lijken, terwijl dat eigenlijk wel meevalt. Maar verder...?

Misschien mis ik toch gewoon warmte en bezieling. Joni speelt te veel een rol en de muziek is te klinisch.

Ik keer altijd weer terug tot Joni Mitchell, al vind ik het geluid van dít album soms een beetje te afstandelijk klinken. Vandaag weer eens beluisterd na wat muziek van Robert Schumann
en, puur op muzikale gronden, toch met een half puntje verhoogd. Want er wordt wel prima op gemusiceerd.

Ik kan me niet altijd vinden in de mate van ophemelen van Pastorius, maar hij danst wel lekker over de snaren in The dry cleaner. Het klinkt ook als een typisch Joni compositie ook (door de invulling van de zanglijnen uiteraard), en een hoogtepunt van de plaat.

Een interessant en verhelderd artikel:
Mingus & Joni Mitchell: Excerpt from Reckless Daughter - JazzTimes

Ik ben al ruim twintig jaar een groot Joni fan, maar met dit album kon ik nooit zoveel. Maar afgelopen najaar ben ik begonnen met het wat vaker draaien van mijn minder favoriete albums van haar. Gek genoeg kan ik van deze, mits op de juiste momenten, steeds meer genieten. Zojuist opgehoogd naar een 3, al vraag ik me wel heel eerlijk af of het ooit hoger gaat scoren.



Die vind ik het geheel dus juist een soort gevoel geven alsof ik in een jazzcafé zit en er live wordt gespeeld.