Sophie Zelmani - The Ocean and Me (2008)

Ah ja, Sophie. Puur bij toeval ooit terecht gekomen bij haar tweede album Precious Burden (al weer 10 jaar geleden).
Het stond in de luisterpaal van een van de muziekwinkels waar ik altijd kom, ik hoorde het en wist mijn partner ervan te overtuigen dat dit gekocht moest worden. Hierdoor kon ik zelf mooi wat anders meenemen en sloeg ik 2 vliegen in 1 klap.
Precious Burden beschouw ik nog steeds als een kostbare schat: puur en lekker voor mezelf, want maar weinig mensen zijn ooit uitgekomen bij Sophie Zelmani. Opvallend, want neem b.v. een Katie Melua: die heeft wel een groter publiek weten te bereiken. Is het vergelijk terecht? Niet helemaal natuurlijk (en de liefhebbers van Zelmani zullen haar naam zeker niet graag in 1 adem genoemd willen horen met Melua). Toch heeft het qua sfeer wel degelijk wat overeenkomsten, alleen heeft Zelmani nu wel een grotere discografie en is haar muziek net even wat minder poppy.
Toch is het ook bij mij slechts bij dat ene album gebleven en nu ik zo de 2 berichten hier las (ja helaas maar 2) vond ik dat ik maar weer eens moest gaan luisteren waarom Sophie Zelmani mij indertijd zo had weten te bekoren. Al na een paar nummers wist ik het weer: nog steeds mooie, pure nummers, een stem die je oren streelt en ze weet een zekere klefheid te vermijden (die bij Melua nog wel eens wil optreden).
Heel erg mooi, maar ik vrees toch dat deze artiest in ons land wel nooit echt zal doorbreken. Echt vernieuwend is het niet en er zijn al genoeg dames in deze afdeling doorgebroken en dan is het teveel dringen. Jammer maar tegelijkertijd ook wel een beetje stiekem prettig; want diamanten zijn soms leuk om voor jezelf te houden.