John Frusciante - Niandra LaDes and Usually Just a T-Shirt (1994)

Echt een vreselijk album van het meesterbrein achter de betere peppers albums. Wazige muziek met vaag gezongen teksten. In vlagen hoor je dat je hier toch met een geniale artiest te doen hebt maar het meeste doet me echt niks en vind ik zelfs irritant. Ik heb het echter maar een keer geluisterd en zal er daarom ook niet op stemmen. Ik hoop dat ik zijn andere solowerk wat meer kan waarderen.

knetterstoned en dan zon plaat maken, ik vinnut knap

amper beluisterbaar, maar zet je door, kun je niet anders concluderen dat dit de perfecte blauwdruk van een junk is, barst van de creativiteit en er genoeg muziekaal genot uit te halen is dan je op eerste gehoor zou denken

Misschien dat ik het ooit nog eens ga proberen maar ik denk niet dat ik dit kan leren te waarderen.

Wat een heerlijke stukken gitaar zijn Untitled #6 & Untitled #7 toch

Ik vind het een ontzettend goed album. Hoogtepunten vind ik "My Smile is a Riffle", "Head (Beach Arab)", "Ten To Butter Blood Voodoo" en "Untitled #3".
Aan het begin was het moelijk beluisterbaar maar daar moet je overheen kijken en dan komt er een mooi emotioneel album uit.
Ik kan me echter wel voorstellen wat mensen er op tegen hebben, ik heb het namelijk aan al mijn vrienden laten horen maar die vonden het allemaal "herrie".

Voor mij het beste album allertijden. Zo vol van muzikaliteit en emotie. Kent z'n gelijke niet. Ging bij de eerste keer (rond 2000) al helemaal plat en krijg steeds opnieuw kippevel, ook omdat ik het (bewust) niet teveel beluister om te voorkomen dat het op een gegeven moment standaard muziek wordt. Niandra was het eerste was ik van Frusciante hoorde, daarna vielen de andere albums tegen. Alleen die met Josh Klinghofer kan me ook wel erg bekoren (heel anders, maar ook erg mooi vind ik).

Weet iemand waar je dit album nog kan kopen.

En is het een aanrader of niet

Je hebt 'm 4 sterren gegeven, dus ik denk dat je zelf al een beetje antwoord op je vraag hebt gegeven

En hij is volgens mij nog wel goed verkrijgbaar hoor. Ik zou eens een kijkje nemen in de grotere platenzaken in Amsterdam en/of Utrecht (Concerto, FAME, Plato).

Is dit nou stoner?

John Frusciante was wel een beetje een stoner, maar nee, deze muziek kun je niet echt scharen onder het stoner label. Bij stoner moet je meer denken aan bands als Fu Manchu, Kyuss, Queens of the Stone Age, Brant Bjork... dat soort werk.

Eh, was een grapje OldRottenhat....

Hierbij geldt een beetje hetzelfde als wat ik vind van het solowerk van Syd Barrett.
De overeenkomst is de geëtaleerde tragiek. Een soort modern rariteitenkabinet en daar heb ik wel moeite mee. Eigenlijk mag je hier niet enthousiast over zijn.
Ik begreep uit de verhalen dat John weliswaar oprecht muziek maakt hier maar het uiteindelijk toch ging om geld zodat hij heroïne kon scoren.

Verschil tussen John Frusciante en Syd Barrett is dat John er weer bovenop gekomen is en Syd nooit meer. Dat maakt het makkelijker naar John's werk hier te luisteren.

Running Away into You laat wat mij betreft toch horen dat hier een ongekend talent aan het werk is.

Net als bij Syd Barrett 5 sterren voor het talent en 1 ster voor de ongepastheid het uit te geven.
Gemiddeld 3 sterren dan maar.

Dat was het geval bij de opvolger van deze, Smiles From the Street You Hold. Die is later ook door John uit de verkoop gehaald.

Beide platen zijn uit de handel gehaald door John en alleen deze is weer in de handel gebracht.
Je hebt verder gelijk. Alleen van Smiles From the Street You Hold heeft hij toegegeven het voor het geld opgenomen te hebben.
Maar ook op deze plaat is hij wel degelijk aan de heroïne !

Voor de liefhebber een interview ter uhm, promotie van de plaat... ofzo.

YouTube - John Frusciante interview (1994)

Dat is gewoon een fragment uit de documentaire, welke toen over hem gemaakt is in die periode, omdat hij toen zo ver van het ´padje´ was en Peppers zelf toen enorm populaire waren geworden.

Meesterwerk dit, als de 4e dimensie bestaat waar John het vaak over heeft dan is dit een ingang.

Ik weet echt (nog steeds) niet wat ik nou erger vind;

Dat iemand zoiets, onder welke omstandigheden dan ook, kan opnemen/uitbrengen en denken: ''Ik heb hier een goede plaat gemaakt''

Of dat er mensen zo achterlijk (kunnen) zijn en vinden dat er daadwerkelijk iets
geniaals is aan deze 'muziek' en er ook nog eens van kunnen genieten..

Ben ik wel met je eens, dit is echt onbeluisterbaar... de spinsels van een junk... ik ben echt wel van de platen / muziek die abstract lijkt / is en die je vele malen moet beluisteren om het genie ervan te horen, Beefheart / Residents / Zappa e.d. Maar hier is werkelijk niet door te komen (doorm ij in ieder geval)....

Ah, kijk eens aan... we zijn weer eens achterlijk met z'n allen. Daar win je discussies mee...

Ja, dat 'argument' zie je helaas wel vaker. Men vindt iets niet mooi, dus moet er wel iets aan mankeren aan de mensen die er wel iets mee kunnen. Of de liefhebbers zijn achterlijk, of meelopers of iets soortgelijks. Ach ja. Zelf zie ik dit als twee losse albums die op één schijfje zijn gezet. Usually Just a T-Shirt kom ik ook moeilijk doorheen, maar Niandra LaDes kan ik goed naar luisteren. Bij vlagen zijn de teksten puberaal, vooral in het openingsnummer, maar verder heb ik er niet echt problemen mee eigenlijk.

Toch is dit wel op en top freakey.

Vaker horen moet ik hem wel (en dat zal geen probleem zijn!), misschien dat ik dan ook de lange speelduur wat beter kan hebben - ik wist ook niet dat dit eigenlijk 2 platen betrof: Of is dit geheel hermans visie?

Dit album zuigt me in een gestoorde en krankzinnige trip. Puurder en origineler kan muziek niet gemaakt worden.

Ik heb veel respect voor deze man, maar tijdens dat gekrijs in Untitled #12 kan ik mijn lach eigenlijk maar moeilijk inhouden.

Ik kan me voorstellen dat er elementen zijn (de vocalen vooral, maar ook het rommelige karakter) die men niet zo trekt, maar er is op z'n minst ook een hele lading aan fantastisch mooi gitaarwerk te genieten. Teksten heb ik (zo goed als) niets van verstaan...

Ik vind het wel intens.