Wim Mertens - The Belly of an Architect (1987)

Glenn Branca's gecomponeerde werk werd door Greenaway grotendeels afgewezen, waarnaar die bij Mertens uitkwam. Een keer geen Mychael Nyman dus. Selectie's van Branca zijn toegelaten, maar echt heel veel kan men niet overspreken. Het is Mertens die hier misschien wel (voor zover ik er tot nog toe mee bekend ben) zijn beste composities ooit laat horen. Zijn in cyclus spelende piano stukken maken enorme indruk. 4.5 sterren

Het blijft toch merkwaardig dat wanneer je een taal zoals tekst of muziek aan een beeld koppelt, de luisteraar of lezer meteen terug de link legt met dat beeld. Terwijl het effect vaak helemaal anders is als je het omgekeerd doet. Op die manier wordt de luisteraar eigenlijk in zijn fantasieën beperkt en in één richting geduwd. Soms is dat niet slecht vooral als de relatie tussen beeld en geluid een verrijkend effect teweeg brengt. Dat is bij mij hier bijvoorbeeld het geval.
De film van Greenaway is vrij abstract en meerdere interpretaties ervan zijn mogelijk. De minimalistische muziek van Wim Mertens is eenvoudig en krachtig. De structuur is duidelijk een kleine portie variatie wordt erin verwerkt al is dat niet veel. Zoals Neo het al aangaf is het in cyclus spelen een element dat het minimalisme kenmerkt (zoals bij Terry Riley en Steve Reich). Hoewel ik nooit echt een passie heb gehad voor de meeste muziek van deze grootheden, kan ik dit wel appreciëren. Compositorisch word ik door het minimale in ieder geval niet vaak geprikkeld.
Klassieke of hedendaagse muziek heeft door het avontuurlijke parcours dat afgelegd kan worden vaak een voorsprong op deze eenvoud. Een luisteraar zou in zulke stukken gemakkelijker zowel de technische als gevoelsmatige kant van de muziek kunnen appreciëren (mede door het indrukwekkende palet aan klanken).
Bij minimalistische muziek ligt dat moeilijker. Er wordt dan door de componist gezocht naar ultieme klankencombinaties en het overbodige zal geëlimineerd worden.
Hoogstwaarschijnlijk mede doordat ik de film gezien heb, kan ik me meer naar de muziek toebrengen en een verband leggen tussen de muziek en bepaalde gemoedstoestanden in de film. Het repetitieve van de muziek ligt aangenaam in het gehoor, is meeslepend en soms hypnotiserend. De synthesizer schept een fris en luchtig gevoel in combinatie met de blaasinstrumenten.
Birds for the Mind vind ik een schitterend intens nummer en daarom heb ik grotendeels de score opgezocht.

De film is minder sterk dan de muziek. Alhoewel Peter Greenaway hele mooie films gemaakt heeft. En voorheen was Michael Nyman altijd de hofcomponist. En nu mocht Wim Mertens het stokje overnemen. En dat doet hij uitstekend met vele mooie en sterke thema's.