Secret Machines - Now Here Is Nowhere (2004)

Wat moet ik hier van vinden? Deze liedjes blijven niet echt hangen, zelfs na talloze luisterbeurten. Het concert in Paradiso kleine zaal wel gezien, en dat was zeker niet slecht. De vrij repeterende muziek brengt een vreemd soort trance over.

Ik vind dit toch wel een geweldig album hoor. Dat de liedjes niet echt blijven hangen klopt wel. Maar toch heeft deze plaat iets betoverends over zich. De muziek laat zich moeilijk beschrijven, je hoort er allerlei invoeden in: jaren-80 wave, britpop/shoegaze, logge jaren 70-rock. Maar ook namen als Motorpsycho, Grandaddy, The Strokes en Interpol schoten mij te binnen bij het (diverse keren) beluisteren van dit album. Aanrader!

Zondag op Metropolis... Ik ga wel kijken, denk ik.

Ik sluit me aan bij andre, na een paar luisterbeurten kom ik erachter dat ie toch in mn jaarlijstje van 2004 had moeten komen.

Nowhere Again en vooral het gepimpte gedeelte dat weer terugkomt in Now Here Is Nowhere is fantastisch. Het stampt je stereo uit. Dat betoverende wat andre noemt herken ik ook erg en in grote mate bij deze nummers. Ik vind het een beetje richting het zweverige effect van de knallende nummers van M83 gaan (Unrecorded, 0078h en Teen Angst), maar Secret Machines blijft onmiskenbaar rocken.

Mensen die Nowhere Again en Now Here is Nowhere tof vinden moeten naar mijn mening M83 dan ook zeer zeker es een luisterbeurt geven. (mocht men dit nog niet gedaan hebben)

heerlijk albumpje om bij weg te dromen en gewoon te luisteren naar de klanken en hynotiserende stem, maar na een tijd begint het allemaal wel een beetje op elkaar te lijken.

Na een eerste luisterbeurt toch wel erg enthousiast geworden van dit album. Tijdje terug stond ie in de Oor bij een stukje over Muse. Iets in de trant van: like this, try that. Hoewel dit zeker geen kloon is van Muse zijn er wel wat raakvlakken. Toch heeft Secret Machines iets heel erg eigens. Spannende muziek is het zeker, niet iets wat je na één luisterbeurt al geheel kunt doorgronden. Voorlopig 4*

Nowhere again lijkt wel erg opzichtig veel op The Strokes' The Modern Age.

Naar aanleiding van recensies via Ebay dit album ingekopt en naar één luisterbeurt bevalt het mij wel. Zo nu en dan lekker spacey jarig 70 invloeden.
Klinkt fijn

De plaat wordt elke keer wanneer je'm luistert beter! (zal een keer ophouden natuurlijk)

sommige nummers grijpen je vroeg of laat naar de strot. Bij mij is dat vaak wat later, maar OEi! warme plaat hoor.