The Bar-Kays - Soul Finger (1967)

Begeleidings-band van Otis Redding.....need I say more? M.n. titel nr. en hun 'Boogalo' springen er uit!

Hun song Soul Finger was absolut top in de Soul-scene in 1967.Ook vandag nog leuk om te beluisteren.

Het is vrij vieze funky soul. Heerlijke plaat in ieder geval. Het grooved als een gek je speakers uit. Voetjes van de vloer en nostalgisch genieten van de beste soultunes.

Ja deze moet ik zeker nog eens horen. Ik vind eigenlijk alle Bar Kays nummers die ik ken (incl titelnumer van deze) wel ok.

Hele leuke vettige soul en funk.
Vandaag speelden ze nog eens het overbekende Soulfinger, màn wat blijft dit grooven to the max!

http://nl.youtube.com/watch?v=0QSZuDr0UdE

enjoy it, leuk filmpje trouwens!

Vandaag kwam ik deze LP in de 2e hands bakken tegen en dan ga je 'm toch even luisteren. Wat gelijk opvalt als je voorbij die oh zo lekkere hit Soul Finger bent, dat het regelmatig behoorlijk vette funk is, op 2 langzamer nummers na. Die zijn dan ook gelijk het minst. De rest swingt echter de pan uit, met lekkere breaks, maar meer dan dat. Een aantal nummers is gewoon echt goed, zoals Knucklehead, Bar-Kays Boogaloo, You Can't Sit Down & House Shoes en daarbij spelen the Bar-Kays natuurlijk uitstekend.

Achterop houdt Booker T een nogal arrogant verhaal dat dit de plaat is van de studenten van de MG's en inderdaad werken en schrijven er een aantal leden van die band mee. Maar waar zij mij pas echt overtuigden in 1971 met Melting Pot, doen the Bar-Kays het in 1967 gelijk al met hun debuutplaat.

Hoort iemand in de titelsong ook de blazers die je later op The Who's Tommy zou horen (zo rond 1:30)? Zal wel mijn fantasie zijn.

Begeleidingsband van Otis Redding probeert het ook eens zelf. Prima, funkende plaat.
1. Soul Finger – stampt goed door, dansbaar en lekker funky
2. Knucklehead - wat rauwer, wat directer en wat meer bluesy
3. With a Child’s Heart – romantischer nummer
4. Bar-Kays Boogaloo – we mogen weer swingen van ze
5. Theme From Hell’s Angels – we lopen de mars met ze mee
6. You Can’t Sit Down – vooral de drumpartijen zijn fantastisch
7. House Shoes – meer het bluesy werk en orgelwerk
8. Pearl High – deze stampt echt nog wel lekker door hoor. Trompetjes in de aanslag.
9. I Want Someone – heeft dan wel weer iets weg van een slaapliedje
10. Hole in the Wall – de groove blijft er lekker in hangen
11. Don’t Do That – nog even een klein feestje aan het einde

(bron: Opus de Soul)

Nummer 92 in de 100 Greatest Albums of 1967. Dat is één plaatsje hoger als Booker T. & the MG's. Beide instrumentaal en beide helemaal niet mijn ding. In elk geval is deze iets minder saai. Oh ja, 237 in Best Ever Albums over dat jaar. Da's 42 hoger dan Booker T.
2,5*

De gitaar van Jimmy King klinkt heerlijk op dit album. Ik kan niets op internet vinden over deze King. Weet iemand iets over hem te melden?

spinout: Jimmy overleed al in 1967, vliegtuigongeluk. Helaas heeft hij weinig kans gehad dus om te shinen.