The Bar-Kays - Soul Finger (1967)

Vandaag kwam ik deze LP in de 2e hands bakken tegen en dan ga je 'm toch even luisteren. Wat gelijk opvalt als je voorbij die oh zo lekkere hit Soul Finger bent, dat het regelmatig behoorlijk vette funk is, op 2 langzamer nummers na. Die zijn dan ook gelijk het minst. De rest swingt echter de pan uit, met lekkere breaks, maar meer dan dat. Een aantal nummers is gewoon echt goed, zoals Knucklehead, Bar-Kays Boogaloo, You Can't Sit Down & House Shoes en daarbij spelen the Bar-Kays natuurlijk uitstekend.

Achterop houdt Booker T een nogal arrogant verhaal dat dit de plaat is van de studenten van de MG's en inderdaad werken en schrijven er een aantal leden van die band mee. Maar waar zij mij pas echt overtuigden in 1971 met Melting Pot, doen the Bar-Kays het in 1967 gelijk al met hun debuutplaat.

Begeleidingsband van Otis Redding probeert het ook eens zelf. Prima, funkende plaat.
1. Soul Finger – stampt goed door, dansbaar en lekker funky
2. Knucklehead - wat rauwer, wat directer en wat meer bluesy
3. With a Child’s Heart – romantischer nummer
4. Bar-Kays Boogaloo – we mogen weer swingen van ze
5. Theme From Hell’s Angels – we lopen de mars met ze mee
6. You Can’t Sit Down – vooral de drumpartijen zijn fantastisch
7. House Shoes – meer het bluesy werk en orgelwerk
8. Pearl High – deze stampt echt nog wel lekker door hoor. Trompetjes in de aanslag.
9. I Want Someone – heeft dan wel weer iets weg van een slaapliedje
10. Hole in the Wall – de groove blijft er lekker in hangen
11. Don’t Do That – nog even een klein feestje aan het einde

(bron: Opus de Soul)