Peter Frampton - I'm in You (1977)

Na nauwelijks bijgekomen te zijn van het succes van zijn live-album Comes Alive, wat het best verkochte live-album ooit werd, was de druk op Frampton erg groot om met een opvolger te komen, die net zo goed was, en liefst ook net zo veel verkocht.
Zo ging dat namelijk in de jaren 70. Gewoon ieder jaar met een nieuwe LP komen.
Maar ondanks de lovende recensie van Cameron Crowe van Rolling Stone op de achterkant van de hoes (Bloody Good, Bloody Great...) is het dat mijns inziens niet geworden.
Eigenlijk meer in de categorie Gaat Wel en Wel Aardig.
Dat vond ik vroeger al en nu eigenlijk nog, al sta ik nu zelfs wat milder tegenover sommige nummers.

Bij Rocky's Hot Club bijvoorbeeld; een leuk gimmick-achtig nummertje, opgedragen aan zijn hond Rocky en met Stevie Wonder op mondharmonica.
Het titelnummer is vrij rustig en met smaakvol gitaarwerk en gaat er bij mij euh.. ook wel in.
De cover van Roadrunner swingt behoorlijk en heeft ook mooi gitaarwerk. Deze gaat naadloos over in de cover van Stevie Wonder's Signed, Sealed, Delivered, die iets minder is.
Het lange, lichtelijk funky Won't You Be My Friend klinkt typisch jaren 70 en bedoel ik niet negatief. Nummer beklijft wel namelijk.
Ook het weer wat ingetogener St, Thomas heeft wederom smaakvol gitaarwerk.
Beste nummer vind ik nu (vroeger niet) Tried To Love.
Putting My Heart On The Line en You Don't Have To Worry zijn wat mij betreft de wat mindere nummers.
Uiteraard duikt in sommige nummers de jappiotube weer op en als je hem akoestisch hoort spelen, dan is dat op de originele akoestische gitaar van Django Reinhardt.
Welke niet de gitaar is die hij in 1980 kwijtraakte in een plane crash en in 2011 terugkreeg.

Op de achterkant van de hoes zien we de 4 bandleden op een bankstel zitten, waarvan
er 3 een sigaret in de hand hebben.
Vegetarier Frampton echter niet.

Uiteindelijk dus meer Wel Aardig, dan Gaat Wel.
Op vinyl en klinkt nog lekker.
En ja, dit soort muziek laat zich nog best aanhoren in 2012.
3 sterren dan maar.