Peter Frampton - Premonition (1986)

Hele gave hardrockplaat met -gelukkig- weinig eighties invloeden.
Hier klinkt Peter een beetje als naamgenoot Gabriel.

De solo's zijn weer om te smullen en de songwriting lekker catchy en edgy.

Echt een aanrader voor diegenen die denken dat er in de 80ies geen kwalitatieve classic rock werd gemaakt.

Toch een van de betere jaren 80 hardrockplaten van Peter Frampton.
Hij is lekker serieus bezig, is goed bij stem (heeft rond deze tijd wel wat weg van Peter Gabriel) en scheurt lekker op de gitaar...

Hij heeft ook weer een goede band om zich heen verzamelt...
O.a. Omar Hakim, Steve Ferrone en Tony Levin spelen hier op mee

Blijft een sterke plaat. Al meer dan twintig jaar na dato. Ik hoop dat anderen 'm ook eens ontdekken....

Ik ga deze plaat toch maar een volle 5* geven, anders komt het er nooit van.
Ik ben zo schamel met de volle score geven, en al 25 jaar lang geeft deze plaat mij zoveel energie en plezier.

Er staat ook letterlijk geen enkele slechte track op. De perfecte melodieuze hardrock plaat, als je het mij vraagt.

Hier klinkt Peter zijn stem een beetje als die andere Peter: Peter Gabriel.
Het gitaarwerk is echt stevig en de groep muzikanten die meewerkt is om de vingers bij af te likken.

Op drums Steve Ferrone en Omar Hakim! Op basgitaar en stick Tony Levin.Op synths Richard Cottle en op percussie Richie Puente.
Peter Solley en Peter Frampton co-produceerden het ding en Frampton laat zich in het schrijven van het materiaal bijstaan door enkele outsiders, wat in dit geval goed uitpakt.

Het kan zijn, dat sommige rock-liefhebbers de synths en sequencers die hier en daar de kop op steken, erg vervelend vinden. Maar de composities, zang, teksten en bovenal de gitaarsolo's zijn echt hoogstaand.

Echt een hoogtepunt in het toch al indrukwekkende oeuvre van Frampton en een hoogtepunt van de melodieuze hardrock zoals dat zich ontwikkelde midden jaren 80.
Frampton zou het met When All the Pieces Fit nog even dunnetjes over doen, waarna zijn werk, wat mij betreft, steeds een stukje minder werd.

Overigens zijn Premonition, When All the Pieces Fit en Now opnieuw uitgebracht (2015) met bonustracks, dus gewoon weer verkrijgbaar en ook op Spotify.
Hét moment voor anderen om deze pracht ook eens tot zich te nemen!

Ken je deze vielip en gaucho

Verrassend goede en voor Frampton-begrippen best rauwe hardrockplaat.

De hoes komt me wel bekend voor. Volgens mij was deze in de jaren tachtig als Amerikaanse cut-out LP volop verkrijgbaar in de Nederlandse uitverkoopbakken. Maar ik heb 'm nooit gekocht. Gek genoeg, want voor mij is Frampton wel wat meer dan alleen Show me the way of Frampton comes alive.

Zojuist enkele nummers via YouTube beluisterd: eerste indruk is behoorlijk goed. Voor een plaat uit midden jaren tachtig klinkt-ie tamelijk onopgesmukt. Redelijk stevig, maar af en toe inderdaad ook een beetje in Peter Gabriel-territory. Vooral qua stem, gek genoeg, en dat zou ik niet meteen gedacht hebben.

Mocht ik 'm voor een paar euro tegenkomen in de tweedehands platenbakken (wat me allesbehalve onmogelijk lijkt), dan gaat-ie mee. Bedankt voor de tip.

Houd dan gelijk je ogen open voor When the Pieces Fit, de opvolger.

Nou, zo onverdeeld positief als iedereen hierboven ben ik niet. Een aardige plaat, niet meer. Dit was ook een totale flop. 3 sterren

Sympathiek album van een sympathieke zanger/gitarist. Peter Frampton is vooral bekend van Die Ene Live Album maar hij is zoveel meer. Schitterde eerder in Humble Pie en ja, hij heeft ook een paar missers op zijn naam. Premonition daarentegen staat vol met uitstekende songs en Peter zingt en speelt errug fraai. Herinner me de interviews in Oor en Music Maker waarbij de ene vrij positief verliep en de andere (Oor) bepaald niet. In 1987 geleend van de platenbieb en veel later met moeite gescoord op cd want helaas verkocht Premonition niet al te best. Peter Frampton had de eer om als solo gitarist op te treden tijdens de Glass Spider Tour van David Bowie in 1987. De promotie die hij voor Premonition deed deed geen wonderen want hits zijn er niet van dit album getrokken terwijl er wat mij betreft er genoeg op staan.

Een helaas wat ondergesneeuwde album.

Deze plaat en single Lying waren juist wel een succes toch? Waarom een flop? All Eyes On You verscheen ook op single maar werd geen hit volgens mij.



Kleine hit, maar toch een hit: https://billboard.elpee.jp/single/Lying/Peter%20Frampton/

Klopt en het album zelf bereikte de 80e plaats in Amerika. Geen totale flop ok, maar een hitalbum kun je het toch moeilijk noemen.

Frampton verdiende ook meer geld in Bowie's band dan van zijn eighties soloplaten, maar succes of niet, het maakt de platen er niet minder om.

Heerlijke hardrock met twee fantastische drummers en een aantal zeer scherpe gitaarsolo's. Puik en catchy songmateriaal, een inyourface-productie en een zeer goed zingende Frampton.

Een volwassen plaat van een artiest die maar met moeite het mooiboy-imago kon afschudden.

Het "mooiboy-imago" kan ik hier niet direct bij plaatsen of het zou nog moeten gaan over de cover van zijn album uit 1977 I'm in you. Hier zijn we in 1986 en de mooiboy was toch eerder Jon Bon Phoni...Wie lag hier nog wakker van Frampton en deze plaat toen die uitkwam...Ik wel.
De voorganger art of control was helaas niet te best, hij had A&M vaarwel gezegd en het duurde 4 jaar vooraleer deze dan uitkwam. Als Frampton fan vond ik het toen een eeuwigheid. Hoge verwachtingen maar helaas weer een eerder wisselvallige plaat. De productie is wel "80ies" maar daar liggen we niet wakker van. Op nummers zoals hiding from a heartache, lying, all eyes on you werkt het. Lying was inderdaad een kleine hit in de USA waardoor Peter zowaar eens te zien was op mijn TV maar dit "succes" was allemaal vlug voorbij.
Kortom, deze plaat is iets beter dan de voorganger art of control maar zijn beste jaren 80 plaat moest dan gelukkig nog komen nl. When all the pieces fit.
Een decennium geleden schafte ik mij ook de CD reissue aan van Premonition met daarop de 2 bonustracks en ik moet zeggen dat deze nummers mij beter bevielen dan een paar reguliere nummers die deze plaat oorspronkelijk wel haalden.