Deliverance - What a Joke (1991)

Lang geleden veel gehoord en zat/zit in hetzelfde straatje als Tourniquet. Christelijke thrash/powermetal met veel plaats voor melodie.

Valt me - na lange tijd niet gehoord te hebben - toch tegen. Zeer matige productie en minder melodie dan ik in gedachten had. Voor nu maar een halfje er af, wordt eventueel vervolgd... Dat gezegd hebbende - ook lang niet slecht.

De titel zegt alles.

Een joke is dit toch zeker niet, ondanks de veelal flauwe intermezzi. De heren kunnen spelen en gaan van meer crossover naar melodieuzer. De Sabbath cover is prima gedaan, maar voegt (uiteraard) niets toe aan het origineel. Dan nog de vermoeiende reli teksten waar je niet onderuit komt… De zang vind ik okay tot zeer okay.

Een zes dan maar.

Was eigenlijk een tussendoortje. Frontman Jimmy Brown wilde na tweemaal Deliverance een soloalbum opnemen waarvoor hij wat anders dan thrashmetal in gedachten had. Iets in de richting van zijn grote jeugdliefde David Bowie.
Dat plan werd echter getorpedeerd door zijn platenmaatschappij en gevolg was dit album. Daarover is hij zelf ook maar matig tevreden, leerde ik vorig jaar uit een podcast.
Op opvolger Stay of Execution integreerde hij echter Bowie in thrash en op het daarop volgende Learn klonk een jaren '90-geluid.

Onlangs heb ik de twee voorgangers van What a Joke op cd aangeschaft, plus hun eerste demo, ook op cd. Heerlijk springerige en hakkende thrash, wat we destijds ook vaak speedmetal noemden. In Alkmaar zit een kantoor van de Franse webwinkel sugarandspice die o.a. hun muziek verkoopt. Beter dan dure Amerikaanse import...

"Well, the label wants us to do another record" zijn de gesproken woorden van Intro. Een steek onder water die tot het halfslachtige What a Joke leidden.

Enerzijds lekkere thrash-/speedmetal zoals op de twee voorgangers. Tot die categorie behoren Prophet of Idiocy, het akoestisch beginnende Pseudo Intellectual, het van Black Sabbath gecoverde After Forever met bij de gitaarsolo de riff van Symptom of the Universe, A Product of Society en uit de archieven werden J.I.G. en Attack opgediept, de laatste te vinden in een sterkere oerversie op verzamelaar California Metal. It's the Beat weerlegt de kritiek die deze christelijke groep kreeg van conservatieve geloofsgenoten, waarbij Roger Martinez van Vengeance Rising de grunts leverde.

Maar er is ook overflauwe humor via soms ultrakorte nummers: Cheeseburger Maker Du, Chipped Beef, Happy Star, J.P.D, Pray en Purgatory Sandwich with Mustard. Plus het flauwe What a Joke en een mislukte remake van Kerstlied Silent Night.
Ze maken het album tot een lange zit, met de overige zeven nummers resteert een sterke mini-elpee.