Black Milk - Tronic (2008)

op het eerste gehoor, klinkt het echt geweldig! dit kan een favorietje worden...jammer dat irritante mannetjes als swibbertje het gemiddelde nu al laten zakken...

Heel irritant zulke mensen inderdaad, maar goed. Ik vind dit album ook niet echt een 4,5 waard; dat gaat me gewoon te ver. Zeker, het is lekkere muziek, maar echt fantastisch vind ik het niet. De beats zijn lekker, maar Black Milk vind ik als rapper te weinig bieden. De gastartiesten Royce, Sean Price en Pharaoh Monch zijn strak, die anderen doen me helemaal niets. Mis Guilty Simpson hier wel op.

Black Milk gaat meer op de (elec)tronic tour, veel minder soulvol als Popular Demand. De beats zijn allemaal wat scherper.
Maar ik vind de beats zeker niet slecht. Wel goed dat Black Milk zich ontwikkeld.

Vond dit album eerst geweldig, maar merk nu dat hij toch snel wat inzakt bij me. De laatste week heb ik hem niet meer opgezet. Dit had ik bij popular demand niet.

The matrix vind ik wel een geniaal nummer en black milk is zeker een van de grootste talenten als producer op dit moment.

Hoop eigenlijk dat er een volgend album komt waar hij alle beats produceert, maar waar die beats vervolgens geript worden door alleen maar echt goede MCs. bv mannen als Pharoahe Monch als op de matrix, MF Doom, Redman. Die kunnen een geweldige beat promoveren tot een geniale track en dat lukt Black Milk zelf als MC toch niet echt vind ik..

Klopt, dat vind ik ook het grootste kritiekpunt voor Black Milk, dat hij zelf niet echt een verbetering voor zijn beat is.

Waarbij Popular Demand een erg fijn album was maar waar de tracks nogal op elkaar leken (niet in de laatste plaats door de redelijk eenzijdige lyrics van Black Milk) is dit album net wat sherper, meer gefocust en veelzijdiger. Vooral op tekstueel gebied is Black Milk vooruit gegaan wat vooral op de opener Long Story Short te merken is. Op tracks als Losing Out en The Matrix is hij toch beduidend minder als de rest, maar dat heeft meer met de geweldige gastbijdragen te maken.

Beatwise is het natuurlijk weer genieten; hij laat de welbekende soul samples grotendeels achter zich en brengt een wat gevarieerde sound dat vooral een combinatie is van synths en live instrumentatie. Dit laat zien waartoe zijn talent reikt en maakt mij alleen maar nieuwsgieriger naar toekomstig werk.

****.

Eerst vond ik dit album maar niks, maar het is echt op me gaan groeien. Black Milk heeft zichzelf overtroffen.

Favoriete tracks: Long Story Short, The Matrix, Bond for live.

The Matrix heeft wel een brute sound.

Die Black Milk weet wel hoe hij beats moet maken.
Hij onderscheid zich hiermee met andere producers. Heerlijk om naar te luisteren. Sommige nummers zijn me wel wat te druk.
Give the Drummer Sum moet je niet te lang opzetten want dan word je gek in je hoofd.
Ook wel leuke raps van Black Milk, luister geregeld naar dit album.

Officieel op hiphopleeft verschenen:


De man die misschien wel zijn hele carrière met J Dilla vergeleken zal worden, laat dit jaar zien over een hoop werklust te beschikken. Zo nam Black Milk de productie van nagenoeg heel Elzhi’s The Preface voor zijn rekening, leverde hij wat strakke beats voor Guilty Simpson en GZA/The Genius en bracht hij een gratis instrumentale mixtape uit: Music from the Color Purple. Zijn soloalbum Tronic moet als klap op de vuurpijl fungeren, maar slaagt daar maar half in.

Allereerst de geslaagde kant: Black Milk bewijst op Tronic nog maar eens dat hij een erg degelijke producer is. Op missers zul je de uit Detroit afkomstige beatbakker die ook rapt niet betrappen en met enige regelmaat drukt en schuift hij een regelrechte topper uit zijn mixinstrumenten. Zijn stijl lijkt geëvolueerd te zijn, het organische lijkt plaats te hebben gemaakt voor iets meer mechanische instrumentaties, maar het zwoele en soulvolle geluid van Populair Demand (2007) is ook nog steeds ruimschoots aanwezig. Het grootste verschil is dat de beats op Tronic wat moderner klinken en ook een tikkeltje meer divers zijn dan op de voorganger.

Als rapper lijkt Black Milk iets gegroeid, al zijn de wat serieuzere teksten over zijn eigen carrière en de nummers waarin zijn visie op hiphop naar voren komt niet echt om over naar huis te schrijven. En in tegenstelling tot wat hij zelf beweert, is zijn flow helemaal niet zo spectaculair en kan hij niet tippen aan de meeste gastartiesten die hij heeft uitgenodigd. Op het monsterlijke (dit keer heel karakteristiek geproduceerd mét stemsample) Losing Out moet hij het bijvoorbeeld afleggen tegen een ontketende Royce Da 5’9” en Pharaohe Monch en Sean Prince stelen de show op het galactische The Matrix. Minder geslaagd is de bijdrage van Fat Ray, maar die blijft beperkt tot het refrein en wordt bovendien niet bepaald in het zadel geholpen door een van de weinige minpuntjes op Tronic: de te luide en schelle productie op Hell Yeah.

Zo zijn niet alle beats even jofel, maar het schiet nergens echt uit de bocht (ook niet als er een soort gabbertje aan de knapperig knallende beat van Give The Drummer Sum wordt toegevoegd). Het grootste euvel van Tronic is bij oppervlakkig luisteren te verwaarlozen, maar verhindert wel dat deze plaat lang zal beklijven: Black Milk weet zich niet voldoende te onderscheiden van de massa. Dat komt mede doordat hij veel productiewerk voor andere MC’s heeft geleverd, die daar vaak meer uit weten te halen dan Black Milk zelf. Black Milk is als rapper simpelweg te beperkt om echt te imponeren en als producer is hij net iets teveel degelijk en te weinig uniek of vernieuwend. Wat overigens niet wegneemt dat Tronic in navolging van Popular Demand een fijne plaat is, zoals er niet al te veel worden gemaakt.

Black Milk heeft namelijk wel een gevoel voor sfeervolle producties, die vaak een heldere klank hebben. Hij brengt zogezegd een positief geluid in de soms al afgeschreven hiphopscene. En het is dan wel zo dat Black Milk niet bepaald een shockerend effect heeft, een puike plaat is ook veel waard. En met name de ongegeneerd beukende nummers zijn zo dik, dat je mij niet eens zou horen klagen als die paar serieuzere tracks werden vervangen voor een paar ongelooflijke bangers.

Met welke andere producer zou je hem dan kunnen vergelijken? Je kan Black Milk toch niet gelijk stellen aan bijvoorbeeld het gros van de mainstream producers?

Ik vind niet dat je hem met iemand kunt vergelijken, maar ik vind hem ook niet (veel) beter dan andere producers die dit jaar dope beats hebben gemaakt.
Ik vind hem ook niet echt vernieuwend of uniek, maar wel degelijk (en tot op zekere hoogte dus dope, het zijn wel lékkere beats) - maar dat staat daar al geloof ik.
Maar het grootste 'kritiekpunt' is dat hij als rapper niet zoveel voorstelt.

Gvd, dat eerste nummer is king

lekker toegankelijk album. harde beats, sterke gastartiesten, en black milk vind ik als rapper niet bijzonder, maar stoort me niet. ik beluister dit album regelmatig, gewoon lekkere hip-hop!

Dat is jouw mening, niet iedereen hoeft zo te denken!

Quote: swimmertje mag hier geen 0,5 op stemmen..
ban die gast.
Zelf als je deze muziek niet mooi vind kan je nog steeds geen 0,5 geven.

Ajoh kan hij niks aan doen. Waarschijnlijk heeft hij in een van zijn spastische buien per ongeluk op stemmen geklikt.

Gewoon een punt hoger dus een 5 wat een vet album!!

Eens

Popular demand is ook beter dan dees.

Toch zou ik Long Story Short echt niet van iemand anders willen horen.

@ Iedereen die Black Milk beats met een hoger niveau rapwerk wilt horen: Check Europass en The Preface van Elzhi, en de Slum Village albums van 2005 en 2004.

''...Cyptonite, but blood today...''

haha, Sean Price is weer lekker als vanouds

Vernieuwende beats, black milk durft.
Soms iets te experimenteel, maar toch een erg goed album.
black milk vind ik niet egt een goede rapper maar de beats maken veel goed.
Beste producer van dit moment.
Een tip: luister "7 pounds" van GZA (black milk prod.) fantastische beat!!!

Ik vind deze vele malen beter dan Popular Demand. Black Milk heeft hier een meer uitgesproken stijl.

Favoriete tracks: Long Story Short, Losing Out en Overdose.

Het verlossende woord, Tronic is toch echt een stuk beter als The Preface, Black Milk heeft me al bijna een jaar lang nu weten te boeien met deze lijst tracks, en Popular Demand behoort op een paar tracks na tot het verleden. Tronic is de toekomst, en Black Milk, is als je het mij vraagt in een klap een van de meest vernieuwende hip-hop artiesten in de game.

DETROIT is the future!

Co-Sign that!

In één klap? Die jongen timmert al een aantal jaren aan de weg. Dat kun je niet "in één klap" noemen. Sowieso werd hij met Popular Demand ook al gezien als "de nieuwe Dilla."

gelijk Long Story Short op dit album blaast al!
wat een nummer is dat.. en voor de rest is dit album ook echt een van mijn favoriete albums.

vooral door de vette beats!

Uhuh, ik ken al het werk van Black Milk, inclusief de BR.Gunna CD's en unreleased materiaal (beat tapes e.d.).

Ik bedoelde te zeggen : op Popular Demand speelde hij het vergeleken met Tronic nogal op safe. Met dit album heeft hij echt de lat hoger gelegd.

Black Milk bewijst hier dat hij deel uitmaakt van de beste producers in the game, en (al dan niet) de beste producer-rapper is. Normaal zou ik dit album 5,0 geven, maar die elektro-disco invloeden op sommige tracks zijn toch niet helemaal mijn ding. 4,0
favo's: without you, losing out, bond 4 life