Janis Joplin - I Got dem Ol' Kozmic Blues Again Mama! (1969)

Zonder twijfel het beste album van Janis Joplin. Pearl en Cheap Thrills zijn briljant maar deze is zowaar nog beter. Nummers als Kozmic Blues en Work Me, Lord gaan dwars door de ziel heen.

5*

Zowaar...net zo goed als Pearl en naar mijn idee maar een ietsiepietsie minder als Cheap Thrills.
Het mist wellicht een hoogtepunt maar als geheel een prima album.

Wat een lelijke hoes overigens..op mijn lp staan er ook nog wat blauwe grafitti-achtige letters op, waar met moeite te lezen is dat het hier om een Janis Joplin album gaat. Op het eerste gezicht leek het mij een bootleg.

Die hoes heb ik ook nooit zo begrepen, maar de plaat is in z'n geheel echt prachtig. Ik zou bijna zeggen: een meesterwerk. Vooral bij Janis versie van Little girl blue kan ik het soms (ik blijf een gevoelsmens) maar moeilijk droog houden. Haar stem klinkt beter dan ooit en ze stort letterlijk haar hele ziel uit in de nummers.

Belachelijk trouwens dat deze plaat nog maar zo weinig reacties heeft gekregen.

een aantal heerlijke bleusy nummers. wat minder rock. de titel van het album is sowieso al erg goed. nummers als maybe, kozmic blues en little girl blue zijn echt de max!

One good man, met Mike Bloomfield op leadgitaar. Onmiskenbaar!

Janis Joplin had het gewoon. Ze zong zoals ze leefde.
Rauw, emotioneel en doorleefd.
Zelden zijn er nog zangeressen nadien geweest die zo intens doorleefd zongen en een gemeende peformance hadden als Joplin.
De Blues spat er werkelijk vanaf. Prachtige nummers en onvergetelijk.

Je hebt goeje oren man ( en dat Steve Marriott hoofd misstaat ook niet ) ! Bloomfield organiseerde de Kozmic Blues Band voor Janis, arrangeerde alle songs en liet vervolgens Nick Gravenites met de eer strijken ..........

little girl blue is het beste wat joplin ooit ter ore heeft gebracht

dat gaat tot opt bot

nooit meer geevenaard, door niemand

Ja, dat is weer eens wat anders dan de John Lennonhoofden die ik zo vaak voorbij zie komen.

Michael Bloomfield (1943-1981) R.I.P.

Mike Bloomfield was eigenlijk 'God' voordat Clapton dat predikaat kreeg. Daarna heeft hij bij tijd en wijle hele mooie dingen laten horen en stiekem hou ik meer van zijn stijl dan die van Slowhand. Goed, hij heeft nooit het commerciële succes gehaald, is aan de drank, drugs en weet ik al wat niet geraakt en raakte daardoor regelmatig in depressies en insomnia (mooiste of eigenlijk treurigste voorbeeld is de jam-lp Super Sessions met Al Kooper en Steven Stills waarbij Stills het tweede gedeelte van het album leadgitaar speelt omdat Bloomfield door drugs en slapeloosheid niet meer in staat was, vergelijk Brian Jones en Syd Barrett), maar toch is zijn manier van gitaarspelen ongepolijst en zoals gezegd heel herkenbaar, iets wat ik bij Clapton nog wel eens mis. Het plezier straalt, net als bijvoorbeeld bij Duane Allman, van zijn gitaarspel af!

Van dit album mijn fave: "Kozmic Blues": intro: eerst de piano, dan de drum, vervolgens de gitaar die erin komt sliden en dan Janis - één woord: kippenvel. Is het mooi, tja hangt van je definitie af; is het emotie en aangrijpend, ja tot op het bot.

Vlak daarna: "Maybe" vanwege het mooie Hammond-orgel en als derde: "To Love Somebody", vanwege de toeters - live koper is één van de mooiste/warmste dingen in muziek.

@Chronos: heb je Derek & The Dominoes? Ga intens zitten luisteren - je hoort wat Clapton speelt (Fender Stratocaster) en wat Allman (Gibson Les Paul); onmiskenbaar. Er is ook een nummer met duelling solo's van Clapton en Jimmy Page - "Miles Road" (uit '67 meen ik) ook hel duidelijk wie wat speelt.

Dat is waar, maar vooral Allman heeft ook een eigen stijl waardoor je de stijl van Clapton makkelijk herkent. Inderdaad, Clapton heeft ook z'n periodes gehad en zeker bij D & the D, en Wheels on Fire van Cream is hij in topvorm alleen het komt naar mijn smaak vaak te obligaat over. Het is dat ik ooit van iemand hoorde dat Eric Clapton op While my guitar gently weeps speelde, anders had ik dat echt niet herkend (het is een fantastisch nummer dat moet ik er ook bij zeggen). Toen ik I Got dem Ol' Kozmic Blues Again Mama! voor het eerst opzette hoorde ik gelijk bij One good man (ik kende het nummer niet) dat het Bloomer was, net als ik dat bij nummers hoor als Jeff Beck of Jimi Hendrix op de lead speelt. Misschien omdat ik de stijl van Clapton over het algemeen minder kan waarderen herken ik deze ook minder snel.... Het kan ook te maken hebben met het feit dat Eric Clapton zo vaak geroemd wordt en dat Mike Bloomfield (mede door zijn treurige einde en zijn weinige commerciële succes) te weinig genoemd wordt terwijl hij wel verantwoordelijk is voor het leadgitaarspel op één van de beste albums allertijden (Highway 61) en één van de meest invloedrijke (East/West met the Paul Butterfield Bluesband).

Geweldig album overigens! 4 sterren met groeimogelijkheid tot 4.5! Toch vind ik Janis uiteindelijk live nog beter uit de verf komen. De emoties die zij in bijvoorbeeld Ball in Chain, Summertime en Piece of my hart kan leggen tijdens een optreden tillen haar niveau nog een stukje hoger. Weet iemand trouwens of zij ook met Bloomer heeft opgetreden?

@Chronos: ik kende Sam Andrew als haar 'main man' - volg deze stamboom eens - en kijk op 28 maart 1970:

http://smironne.free.fr/JANIS/JOPLIN/tree.html

Ah interessant! Dat van Sam Andrew wist ik, alleen dat met the Butterfield Bluesband niet.

Zijn er bootlegs/live-lps bekend van de Joplin/Butterfieldcombinatie?

Dat Bloomers bij Butterfield op die stamboom genoemd wordt kan niet kloppen. Toen ze One Night Stand ( op de Freedom Song comp. ) met Butter opnam speelde Buzzy Feiten of Ralph Wash lead-gitaar. En Butter zelf op trompet ......... really ........

Ja klik die url nog eens aan en kijk eens naar die tweede regel, met de instrumenten, dan zie dat er niemand drumt; de tabs van die regel (waarschijnlijk in HTML gecodeerd) kloppen dus niet, en Boterveld is dus gewoon de harmonicaman.

Overigens vond ik geen aanwijzingen in de teksten bij "Box of Pearls".
Ik zeg evenwel niets over de (on)waarheid van e.e.a. Je kan altijd even die Serge vragen naar zijn bronnen. Als (nogmaals ALS) 't waar is, is het best aardig.

De hoes is verschrikkelijk lelijk (mijn CD-versie heeft ook nog van die afzichtelijke Halloweenletters d'r overheen gekalkt), maar de muziek is wonderlijk mooi. I Got dem Ol' Kozmic Blues Again Mama! klinkt op het eerste gehoor heerlijk

Het mist een Ball & Chain, maar als geheel een betere plaat dan Cheap Thrills. Zelden was een zangeres zó goed in het overbrengen van rauwe, hartverscheurende emotie: 4,5* voor Janis Joplin.

Wat is Little Girl Blue toch een fantastisch nummer..!!

De laatste tijd luister ik vaak naar As Good as You've been to this world. Met recht mag Janis Joplin met dit nummer in het rijtje Aretha Franklin, Diana Ross, Dusty Springfield en Tina Turner geplaatst worden. Wat een soul!

Op welke plaat staat studio-versie van Summertime? Enige dat ik ken..en dat is fantastisch..de ziel die er in wordt gelegd: ongezien

Op 'Cheap Thrills' van Big Brother & The Holding Company.

http://www.musicmeter.nl/al... deze dus

Mijn eerste kennismaking met een volledig studio-album van het vrouwelijke lid van de club van 27. Zoals bekend, Janis Joplin was gezegend met een rauwe soulvolle stem waarin haar hart weerklonk, hetgeen hier aan de hand is. De vrouw gaat regelmatig enorm passioneel tekeer. De muzikale omlijsting van die passie bevalt mij niet over de gehele linie. Voor mijn gevoel had het album beter gewerkt met een wat sobere instrumentatie. Geen idee trouwens of ik hier bij Pearl moet zijn.

Geslaagde aanwinst in de collectie. De collectie is compleet. Deze is niet altijd overal verkrijgbaar, het is ook maar net waar je zoekt.

Ben de plaat nog eens aan het herbeluisteren nadat ik 'm vanmiddag kocht. Ik ben het hier eigenlijk volledig mee eens. Joplin overtuigt hier onwijs. Ze schreeuwt de longen uit haar lijf, maar nergens klinkt dit gespeeld of geforceerd. Echt één van de hoogtepunten van Joplin, zo niet haar hoogtepunt. 'One Good Man' krijgt 't andere sterretje.

Over het algemeen vind ik dit ook wel haar beste plaat, al vind ik Cheap Thrills nog dichtbij komen.

"I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!" is de eerste soloplaat van Janis Joplin na haar vertrek uit Big Brother and the Holding Company. Ondanks haar status werd dit album destijds door de critici niet overal goed ontvangen. Blijkbaar was de verschuiving van een rock en psychedelisch geluid naar een meer soul en blues niet voor iedereen weggelegd.

Persoonlijk geniet de meer blues en soul georienteerde aanpak van Janis Joplin de voorkeur boven haar werk bij Big Brother and the Holding Company. Joplin heeft een stem die gemaakt is voor de blues. Op "I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama," wordt dat maar weer eens duidelijk. Janis Joplin gromt, huilt, kreunt, steunt, fluistert, krijst, bezweert en overdondert je op de liedjes op dit album. Elke emotie die in de teksten staat beschreven brengt Joplin met verve tot leven en je gaat diezelfde emotie voelen in je lijf.

Instrumentaal is ook alles dik in orde. Naast de ritmesectie zorgen de blazers en het ronkelende orgeltje voor de fantastische bluesvibe. De perfecte ondersteuning voor Joplin haar stem. Het versterkt het gevoel dat ik krijg bij de liedjes. En het gevoel gaat toch boven de techniek en het vakmanschap. Toch ook speciale aandacht voor gitarist Mike Bloomberg, die hier toch meer dan eens een hoofdrol opeist. Bloomberg is zo'n gitarist die vaak in de schaduw opereert, maar hij heeft net zo'n herkenbaar geluid als bijvorbeeld een Eric Clapton. Wat dat betreft verdient hij (al is het postuum) meer credits voor zijn fantastische gitaarwerk voor meerdere (in sommige gevallen legendarische) artiesten en bands.

Met "I Got Dem Ol' Kozmic Blues Again Mama!" begeeft Joplin zich voor het eerst echt op de burelen van de blues. Het resultaat is direct fantastisch, meeslepend en intens. Precies zoals blues het te zijn. Ze zeggen wel eens dat: anybody's who's singing the blues is in a deep pit yelling for help. Nou en dat gevoel, die gedachte en dat beeld komt bij me op bij dit meesterlijke solodebuut van Janis Joplin.

En als je er nou ook nog even Bloomfield van maakt .......

Oh jezus, wat een verschrikkelijke typfout! Bedankt voor de correctie Droombolus, je hebt natuurlijk helemaal gelijk. Mijn nederige excuses, vooral aan Mike zelf!

Zou beide oudere rockjongeren eens willen adviseren om dit album Asaf Avidan - Different Pulses (2012) eens te beluisteren. Meerdere jongere users daar verwijzen naar het stemgeluid van Pearl. Ik ben een OW'er (ouwe waver) en snap dat niet zo goed. Laat jullie blik er eens op schijnen - ik ben benieuwd. Ook als je 't niks vind - heb je iig je blikveld verruimd.