Elliott Smith - Elliott Smith (1995)

Ik heb het lang geprobeerd vol te houden: mezelf voornemen dat XO wel degelijk beter is dan deze plaat. Immers, dankzij XO was ik into de prachtmuziek van de heer Smith gekomen. Immers, XO heeft de mooiste, poppy nummers. Immers, XO.

Maar ik ben verslagen. Dit is voor mij wel degelijk Elliott's mooiste plaat. "You say she's waiting and I know what for // The white lady loves you more". Auw, de drugs (een wit goedje genaamd heroine me dunkt) gaat vóór de dame. Of beter gezegd, voor de heer. Deze selftitled staat bol van zulke teksten, waar de woede en het verdriet zo pijnlijk mooi voelbaar klinken door de stem van Elliott. Het ijzige, zeer agressieve Southern Belle, met ronduit briljant gitaarspel (als gare amateur brak ik bij het oefenen van dit nummer bijna m'n vingers, zelfde probleem bij de heer Drake overigens). Het op het eerste oor zo simpel klinkende Single File, maar dan toch weer aankomen met zinnen als "You idiot kid, your arm's got a death in it". Uit persoonlijke favoriet Good To Go: "I wouldn't need a hero if I wasn't such a zero". En ook: "I'm waiting for something that's not coming". De boodschap is duidelijk en de pijn is oh-zo voelbaar.

Wat heb je hier mee een mooi album afgeleverd, Steven Paul Smith! Wat een sublieme teksten, wat een prachtige (soms haast fluister)zang, wat een sfeer die dit album voor mij uitstraalt. Ja, deze zelfgetitelde is beter dan mijn eeuwig geclaimde favoriet XO. Mijn devies is: niet te vaak luisteren, maar áls je 'm weer eens luistert, let dan goed op de teksten. Blijft-ie eeuwig mooi. Ik reik voor de zoveelste maal het volle pond uit en dat was zelden terechter. Chapeau.

Is deze cd nog ergens te koop in een winkel, kan hem namelijk nergens vinden?!

Ik heb 'm bij de Plato (Enschede) gevonden voor een tientje.

Ik vind deze toch wat minder dan Either / or, het raakt me gewoon niet.
Desalniettemin een sterk album.

ookeen briljant album van onze elliott, 't enige nr wat ik niet heel graag hor is gek genoeg christian brothers, ik vind de coupletten heel mooi maar dat refreintje wat ie maar met moeite uit zijn keel perst word ik soms een beetje een akelig van

Ik heb hem eindelijk echt. CDwow stuurde hem eindelijk op.. duurde erg lang.. Maar het hoesje en de cd zijn erg karrig.
Jammer, dit geeft altijd een meerwaarde aan mijn collectie!

Samen met Either Or, die ik veel dichterbij deze vind dan Roman Candle, de absolute platen van Elliott. Samen met de debuut lp van Songs: Ohia de "nieuwe" singer songwriter platen die er toe doen, tenminste voor mij, hoe je met simpele middelen, liedjes en muziek zo'n emotie kan teweegbrengen, huiveringwekkend.
Zag hem tijdens (naar ik meen) XO-tour in Melkweg, eerst met band was aardig daarna een paar nummers van deze platen solo, magisch, kippevel, de laatste keer dat ik hem zag ...
Dank je Elliott

Heb dit album vandaag thuis gekregen via Zavvi. Wat me opvalt is de geluidskwaliteit. Het geluid is erg (lees heel erg) zacht en als ik wat harder wil zetten. hoor je een behoorlijke ruis.

Mijn vraag is dan ook, is dit normaal? Of zou dit kunnen liggen op de manier waarop de cd geperst is? (of hoe dat ook mocht heten) en of jullie hier ook last van hebben?

las wel bij een comment dat het opgenomen is mbv minimale middelen.

Het klopt inderdaad dat het album niet met de meest geavanceerde apparatuur is opgenomen, maar dat draagt juist bij aan de sfeer van de muziek. Maar echt zacht is mijn CD niet nee... en dat van die ruis als je hem harder zet lijkt me ook niet helemaal de bedoeling. Ik zou zeggen download even een 320 kbps versie en vergelijk het daarmee.

Ben ooit begonnen met XO en heb deze en Roman Candle pas recent in laten vliegen.

Ik kan aan deze nog niet echt wennen, vrees ik, maar Elliott Smith's platen openbaren vaak in een later stadium hun charmes dus ik blijf 'm regelmatig draaien.

Luister hem nu weer eens op vinyl, klinkt mooier dan op cd. De opname blijft natuurlijk hetzelfde, het is zoals er toen vele platen uitkwamen een zgn lofi opnamen, met relatief eenvoudige middelen een plaat opnemen, hoort er ook bij en als je deze vergelijkt met XO ja dan hoor je verschillen. Ik denk dat als deze lp met de dezelfde kwaliteit was opgenomen als XO dat ie dan minder wordt.
Denk dat het klaaglijke Alphabet Town voor mij het mooiste is, die mondharmonica!

Vanaf Either/Or kende ik alle albums van Elliott Smith. Toen dat album verscheen heb ik er een tijd in gewoond bij wijze van spreken. Het is de soundtrack van een periode in m'n leven lang geleden waar ik vaak melancholisch van word en daar brengt dit album mij ook naar. Het is dezelfde sound van Either/Or wat ik zijn beste album vind. Maar deze komt akelig dicht in de buurt. Dit is onversneden tragiek, je hoort de pijn tussen de woorden en de noten doorsijpelen. Intens en gewoonweg prachtig.

Moet een halfje omhoog. Wat een prachtige plaat is het toch. Elke seconde is raak.

Man, man, man,... wat een plaat. Nog eens opgezet na denk ik 5 jaar niet beluisterd te hebben. Schande! Kippevel te over... beste verkoeling in dit warme weer. Zoals hierboven staat is inderdaad elke seconde raak.

Naar aanleiding van bovenstaande post ben ik dit album weer eens gaan beluisteren. Toen het uitkwam was ik zwaar onder de indruk en vond ik jarenlang dat hij hier gevaarlijk dicht in de buurt kwam van de door mij bewonderde Nick Drake.

Nu - vele jaren later - ben ik minder onder de indruk. Nog altijd mooi, daar niet van. Maar toch een halfje eraf ...