Elliott Smith - Elliott Smith (1995)

Zo'n mooi album en nog geen berichtje. Bijna geheel akoestisch, wonderschoon junkieverdriet opgenomen in een kelder met minimale middelen. Vrolijk is het allemaal niet, hoewel de titel Comming up roses anders doet vermoeden. Genoeg geschreven: luisteren !

Mooi, breekbaar: gewoonweg schitterend. Alleen al het stemgeluid van Smith maakt de liedjes melancholiek.
Het klinkt allemaal heel teder, terwijl de werkelijkheid het tegenovergestelde is.

Dit is mijn favoriete Elliott Smith album! Ik heb nooit echt begrepen waarom zijn albums Either/Or en XO zo bejubeld werden (begrijp me niet verkeerd, ook dit zijn 2 schitterende albums) terwijl Roman Candle en dit album een beetje op de achtergrond bleven. Dit album geeft mij juist het ultieme Elliott Smith gevoel. Sombere, kale opnamens. Het klinkt allemaal hartstikke kwetsbaar. En hartstikke mooi! Dit album weet als geen ander van Elliott bij mij een gevoelige snaar te raken en staat daarom op een mooie verdiende 3de plaats in mijn top 10.

Inmiddels ook mijn favoriete Elliott Smith plaat. Hij heeft either/or van deze plek verdrongen. Ach, war kun je nu voor zinnigs over een dergelijke plaat zeggen... Gewoon luisteren en genieten.

Vindt U het erg als ik dit album eigenlijk behoorlijk saai vind? Al was het maar om die lijzige stem die eigenlijk nauwelijks varieert?

Ja, daarvoor zijn de nummers te goed, zowel muzikaal als tekstueel gezien. En z'n stemgeluid en manier van zingen vind ik ook erg prettig.

@Dudeness: Ja dat vinden wij vreselijk! Nee vooruit... dat kan! Maar gaat het dan alleen over dit album van Elliott waarop je zijn stem minder kan verdragen, of al zijn albums?

Net eentje grondig beluisterd voor een paar weken. X/O kende ik al een tijdje en die vond ik toch een stuk beter. Nu goed, ik ga de andere platen ook nog wel een kans geven...

Ten tijde van dit album zat Smith nog niet in zijn harddrugs periode...

Ik heb dit album dit weekend aangeschaft. Prachtig album, met een kale sound. De eerste drie zijn sowieso beter en niet zo gepolijst als XO en Figure 8. Deze albums zijn ook van wereldkwalitiet, begrijp me niet verkeerd..

De teksten zijn niet in overeenstemming zijn met wat Elliott Smith destijds in een interview zei

Nog steeds mn favoriete Elliott Smith album Het eerste en het laatste nummer zijn echt zo mooi.

Ja, ik weet dat ie dat in een interview heeft gezegd, maar de teksten zeggen wat dat betreft al genoeg. Needle in the hay " i'm taking the cure so i can be quiet whenever i want" en St. Ides heaven "High on amphethamines"

wat mij betreft kan elliott zich zeker meten met voorbeelden als oa nick drake. needle in the hay vind ikeen van de beste nummers. ik las ergens dat er onlangs een nieuwe boek over deze vreemde vogel is verschenen. ben toch wel erg benieuwd ook.
ja, ik hou hier wel van. momenteel 4 kan oplopen.

Een fotoboek. Heb hem nog niet in huis maar er zijn plannen voor.

en inderdaad; te vinden

hier

http://www.autumndewilde.com/

en hier

http://www.chroniclebooks.com/site/catalog/index.php?main_page=pubs_product_book_info&products_id=6757&store=books

Een aantal foto's al gezien, ontzettend mooi.

ben wel erg benieuwd. ander werk van deze dame (autumn de wilde) is ook mooi.
en weer terug naar de muziek van elliot: staat momenteel op en ik ga mijn stem even aanpassen. komt dicht in de buurt van top 10 notering. fucking lekker dit. (sorry voor t taalgebruik, maar zit er helemaal in)

Prachtig perfect album. Ik hou van dit, teveel, ik ga 'm origineel bestellen en dan wel een 5,0 geven.

Niet verwacht van je om eerlijk te zijn, maar toch geweldig dat je hem ondekt heb. Goed dat hij bevalt.

Hehe, dat kan ik begrijpen met mijn Hip Hop top 10. Maar ik hou ongelovelijk veel van rustige, donkere en wat emotionelere muziek en dit past er perfect bij. Dit is echt een album wat je zoekt zonder het te weten, totdat iemand het je aanraad.

You see me smile and you think its a frown turned upside down.

Geweldig toch ?

The moon is a light bulb breaking
It'll go around with anyone
But it won't come down for anyone
You think you know what brings me down
That I want those things you could never allow
You see me smile and you think it's a frown turned upside-down
Cos everyone is a fucking pro
Zo mooi

Jaaaaaaaaaaaaa, mooi. Klassieke singer/songwriter. Gitaar omgespen, je laten inspireren door het persoonlijke leven en de mooie liedjes vallen als appels van de boom. Prachtig vervolg op een al even mooi debuut.

Soms is het gewoon moeilijk om over een album te praten of schrijven. Het is zo mooi en je wilt het graag aan andere mensen kwijt maar het wilt niet lukken om die revieuw te schrijven. Dat probleem had ik met dit album, maar nog eens proberen nu.

'I can't be myself, I can't be myself and I don't want to talk. I am taking the cure so I can be quiet when ever I want. So leave me alone, if you want to be proud then I am getting good marks' de woorden uit Needle In The Hay klinken nog steeds even scherp als ze 2 jaar geleden ook al deden. Woorden die mijzelf vreemd genoeg beschrijven. Nee ik ben geen sociaal wonder of een geweldige student, ik ben meer het type dat verlegen voor zich uitstaart en zich maar in de menigte mengt. En eigenlijk was Elliott Smith ook zo.

Hij ziet eruit als een licht stijve leraar Engels, kantoormedewerkerof een medewerker in een tankstation. Iemand die niet snel zal opvallen in een menigte. Maar van binnen is Smith gedreven door woede, angst voor zichzelf en de wereld om hem heen maar ook door liefde. Praten doet hij niet graag(kijk maar eens naar de intervieuws waar hem eentoning ja en nee antwoord gevolgd door een simpel antwoord) en hij raakt zijn gevoelens het beste kwijt op papier en muziek. Muziek die hij eerst maakte in een poppy hardcore bandje(heatmisser) maar langzaam plaats maakte voor breekbare popfolk liedjes, onverwacht werdt Roman Candle goed gewadeerd en stapte hij over naar kill rockstar records en maakte deze plaat.

Een plaat vol met ellende maar ook in de verte hoop. Maar de hoofdtoon is gewoon verdriet en afschuw van jezelf, mensen om je heen of je ex-parter. De problemen waar Smith in kwam(drugsverslaving, gebroken relatie en depressies) zette hij in cryptische teksten neer en verzag ze van miniaal gitaar werk(je hoort geen enkele drum zelfs op album), lo-fi opgenomen en breekbaar als een menselijke ziel kan zijn. Soms komt is het bizar herkenbaar en soms heb je onzettend medelijden met hem. Ieder nummer heeft zijn verhaal en gevoel.

Needle In The Hay is misschien wel mij favorietse nummer ooit. De zich zelf steeds herhaalde akoorden en Elliott die langzaam bijna fluistertend over afkicken van drugs. Zinnen als 'I am taking he cure so I can't be quiet' en 'You're head on his harm, is that charm around you'e neck' wijzen daarna. Het is ver weg ook het meest minimaale nummer van de plaat, alleen de gitaar blijft bijna heel het nummer het akoord herhalen dat nog meer kracht bij de woorden zet. Bloot en open, voor iedereen die het wil horen. Ik ben genezen maar ik ben niet wie ik echt ben. Dat is de hoofd gedachte van de opener. Onzettend moeilijk om hier mij ogen droog te houden.

Christian Brothers is als alle woede in een keer naar buiten komt. Geen heldhaftige gitaren of drums maar er klinkt woede. Van het snellere gitaarspel tot een Elliott die met een soort opgekropte woede 'No bad dream fucker is going to boss me around, Christian brother going to take him down.' Woede gemengd met een mix tussen hoop en verdriet die over de hele plaat hangt. Maar vooral in dit nummer. Mooiste moment is wel het referien waar Elliott met zijn hoge stem net nog de toonhoogte haalt.

Clementine is ver weg mij minst favoriete nummer op deze plaat maar is nog steeds geweldig. Veel meer klinkend als een liedje van Either/Or past dit droevig liefdesliedje er niet zo tussen maar toch doet het niks verkeerds. Het is onzettend fijn droevig popliedje, meer niet en niks minder.

Southern Belle klinkt gejaagd, nog woester dan Christian Brother en nog snellere akoorden. Het gaat over een meisje dat de woede van Elliott heeft opgeroepen maar het blijft allemaal bijzonder vaag in de tekst. De tekst is misschien wel de mooiste van de eerste helft van de plaat. Elliott's stem klinkt hier verweg het beste, bijzonder gejaagd maar huiverendwekkend vooral in het snellere middenstuk.

Single File is daartegen een popliedje over wachten, het is een tekst vol met dubbele bodems maar klinkt een stuk vrolijker dan de vorige nummers. Eigenlijk is er niet bijzonder veel over te zeggen, het is gewoon een van de wel bekende popsongs die op ieder album staan. Geweldig mooi.

Coming Up Roses is weer bijzonder uptempo. 'I am a junkyard full of false starts' zijn Elliott's eerste woorden. 'Klinkt vooral als een bijzonder donker kinderrijmpje. De tweede gitaar op dit nummer maken de sfeer alleen nog sterker. Een nummer dat langzaam maar zeker een favoriet van mij werdt.

Satellite is weer een kleine popsong, een stuk donkere en miminaaler dan de andere, duidelijk tekst ook. 'It just acts likes lovers do, satellite.' Elliott fluistert langzaam de cryptisch tekst over een achtergrond van een rustig gitaarakoord. Maar het mooiste moet nog komen.

Alphabet Town heeft een mondharmonica. Er klinkt een soort teleurstelling door in het nummer. Een donkere wolk die eindelijk uitbarst nadat het na de opener zich een tijd stil had gehouden. Het fluisterende referein is gewoon bizar mooi. De tweede helft van het nummer is een stuk sneller maar de mooiheid blijft erin. Bizar mooi nummer dat ik altijd draai wanneer ik me rot voel.

St. Ides Heaven is weer bijzonder up-tempo. 'Everything is exatecly right wen I walk drunk around here everynight', een vrolijk nummer. Ook bijzonder mooi tekstueel 'tekst', en een beetje de nodige opluchting na al de donkerheid van de vorige nummers. Rustpunt.

Good To Go is de eerste van de drie korte nummers die dit album afsluiten. Niks bijzonders tekstueel maar wel een geweldig klein folkliedje.

The White Lady Loves You More klinkt op eerste gehoor bijzonder luchtig maar is eigenlijk een bijzonder donker liedje. Over een relatie die nog bezig is maar die nergens heen meer gaat. De pijn en verdriet is voelbaar en hier ook brengt een viool ver op de achtergrond extra sfeer.

The Biggest Lie is een lief popnummer dat vooral lief is. Niks meer niks minder, tuurlijk niet al te vrolijk maar een stuk rustiger en lichter dan de meeste liedjes. Een perfecte afsluiter die vooral vreemd genoeg bijzonder catchy is.

40 minuten waarin alle emoties voorbij komen maar vooral een man die voorzichtig gitaarspeelt en er zijn teksten erbijna overheen fluistert. Een soort voor studie voor zijn grote succes die hierop zal volgen met vooral XO. Zoals alle Smith albums eentje waar je ruim de tijd voor moet nemen, de teksten zit vol met beeldspraak en dubbele bodems. Het moet rijpen, maar langzaam grijpt het je en dan kom je er niet meer onderuit. Of hoe mooi Elliott het zelf zingt in Alphabet Town 'It's a name you keep repeating', iedere keer als er muziek als onderwerp in een gesprek komt haal ik Elliott erbij. Dit album heeft naar vele andere geweldige folkalbums geleid anders was de kans nu best groot dat ik nu alleen maar naar de goede oude gitaarmuziek zat te luisteren. Samen met O van Damien Rice is dit album toch wel een plaat die me met een nieuwe muziekstroming bekend maakte. Waar ik O nu een stuk minder vindt blijft dit album nog steeds even sterk als toen ik hem voor de eerste 4 keer hoorde. Elliott blijft mij favoriete artiest en ik denkt dat hij dat wel blijft.

Bedankt voor je mooie recensie, D-ark. De songs van Elliot staan altijd bol van woede en emotie, wat goed naar voren komt in jouw stuk.

Even een corrigerend vingertje (kan het niet laten) maar probeer wel op je spelling te letten! (tja, hoort er ook bij toch...)

Nogmaals dank, hoop op meer!

Maar erg bedankt, en mij spelling is een beetje een probleem maar dat weet ik nu wel.

Al sinds lange tijden staat hij op #1 en een 5.0.
Ik was het album eerst een beetje beu om eerlijk te zijn, maar nu zomaar luister ik het weer iedere dag.

Ik kende Elliott Smith niet...
Op de een of andere manier kwam ik hem tegen op MM.
Ik moet zeggen dat ik het op het begin helemaal niets vond..
Vervelende stem, saaie nummers en het lijkt allemaal erg op elkaar.
Ik dacht hoe kan dit album zo'n hoog gemiddelde hebben?!?!

Nu na meerdere malen luisteren en dan vooral als achtergrond, begin ik deze cd steeds meer te waarderen...

Ben nog steeds niet helemaal overtuigd maar een 3,5 zit er nu wel in.. kan groeien..

Kwam dit album tegen op musicmeter, zag hem laatst bij mijn pa tussen zn platenverzameling staan en hem eens opgezet. Ik was meteen overrompeld, wat een geweldig album. Dit kan nog wel eens een 5 worden.

Ik hou het bij dit stukje van D-ark, die hiermee de essentie vertelt; de hoofdtoon is puur verdriet, de hoes ziet er ook al zo depri uit, het lijkt een straat vol zichzelf neestortende zelfmoordenaars.... luguber als we weten in welke bizarre en onduidelijke omstandigheden deze getalenteerde bard is omgekomen - nog zéér jong eigenlijk.
Dit is geen makkelijk plaatje, de platen van Smith zijn dat nooit, met deze heb ik iets meer moeite dan de toch wat toegankelijkere XO, waarop het klankenpallet toch iets kleurrijker is, waar het instrumentarium niet zo beperkt en kaal is als hier.
Toch is dit een zéér beklijvend album, ik geniet ervan, neen, genieten is hier niet het juiste woord, ik hou er wel van... maar zou er niet alle dagen kunnen naar luisteren, het maakt je niet echt vrolijk.
Smith's muziek maakt je nooit vrolijk, die is donker en nogal depressief;
Toch voorlopig heb ik hier **** voor over.
Meerdere luisterbeurten - wel in tijd gedoseerd - dringen zich op.

Deze cd verhoogd tot een 5!

echt een top plaat.. eerst pakte hij mij totaal niet.
Vond het een saaie plaat, weinig variatie.. maar ik blijf de cd maar luisteren. Alle nummers sluiten zo mooi op elkaar aan..
Dit is voor mij dan ook de beste plaat van Elliott Smith.

Binnenkort denk ik een plaatsje in mijn top 10.