True West - Drifters (1984)

Ik miste deze groep al. Gelukkig eindelijk erop gezet. Dit is een van de paretljes van deze groep. Geweldige gitaargevechten en onvergetelijke melodieen het zit er allemaal in. Toppers zijn Look around, and than the rain en morning light

True West was een gitaarband die deel uitmaakte van de Paisley Underground scene.(mid 80-ties).Verder met oa The Long Ryders, Dream Syndicate,Rain Parade en Green on Red als de bekenste bands.

True West combineerde net als de andere Pailey Underground bands...,psychedelica,harmonische vocalen,folk en country invloeden met veel gitaarwerk.

Op deze tweede plaat speelden ze in hun beste samenstelling met de geweldige gitarist Russ Tollman en Gavin Blair als zanger.

Ik heb ze live zien spelen in de jaren 80-tig en van al de concerten die ik heb gezien, was dat concert misschien wel het beste.

And Then The Rain is een absoluut wereldnummer van een erg ondergewaardeerde band.(ook hier op Musicmeter maar 2 reakties??)

terwijl ik dit schrijf, luister ik nu naar live concert en raak weer bevangen ,http://www.paisleypop.com/truewest/media.htm

Juist die snelle aaneensluiting van hun nummers met fantastische gitaarspel maakte True West een fantastische liveband die dat ook heel; goed weet te evenaren met Drifters.

Vandaag weer eens gedraaid, was weer aangenaam verrast. And Then The Rain is inderdaad een wereldnummer en ook de rest is niet te versmaden. Wat een leuk bandje was dat.

Nu samen met de debuut-mini-elpee Hollywood holiday en drie bonustracks geproduceerd door Tom Verlaine op één CD verkrijgbaar als Hollywood holiday revisited.
 

Terecht dat And then the Rain hier een aantal maal wordt genoemd. Wat een wereldnummer. Briljante popsong.

Over de rest van de plaat ben ik nog niet helemaal wuivend enthousiast. Zitten een paar andere topnummers tussen en de muziek ligt lekker in mijn straatje, doch volledig om ben ik nochtans niet. Wel iets om op mijn iPod te zetten, want dit is wel zeer fijne muziek met groeipotentie.

Dit is een album waar ik eigenlijk nog vaak op teruggrijp, ook al maakte het onderdeel uit van een stroming die me nu weinig meer zegt. Maar op de één of andere manier komt heel veel hier samen: sterke nummers, drive, sfeer en vooral een knetterend gitaargeluid. Bij dat laatste moet ik vaak aan de leads van Tom Verlaine op het eerste album van Television denken, en het zal dan ook wel geen toeval zijn geweest dat diezelfde Verlaine deze mannen heeft geholpen bij het opnemen van hun eerste demo's. Toch herinner ik me dat ik bij het ontdekken van dit album dezelfde twee bedenkingen had als ik nu, ruim 40 jaar later, af en toe nog steeds heb: de drummer lijkt zichzelf soms voorbij te lopen, en de zanger klinkt alsof hij een beetje te jong is voor de wat "donkerder" nummers. Uiteindelijk vallen die toch weg tegen het heerlijk felle gitaargeluid dat er met name op mijn twee aangevinkte nummers Hold on en Morning light zo lekker uitspringt. Wie van de twee gitaristen (Russ Tolman en Richard McGrath) daarvoor verantwoordelijk is weet ik overigens niet, want omdat Tolman de plaat mede produceerde is en ook bij alle composities betrokken is ging ik er automatisch van uit dat híj alle (of dan toch in ieder geval de meeste) leadgitaar-partijen verzorgt, maar volgens de Engelse wikipedia was niemand minder dan Prince juist van "guitarist McGrath's lyrical leads" onder de indruk. Of misschien soleren ze wel om en om met een bijna identiek gitaargeluid? Gelukkig kan ik daarvan ook zónder de details te weten nog steeds genieten. Heerlijke gitaarplaat.