Todd Rundgren - Arena (2008)

Mochten er nog twijfels over bestaan: ja, dit is een gitaarplaat! Stilistisch in het verlengde van voorganger Liars (2004), alleen zijn de synthesizers (bijna nergens te ontdekken) vervangen door vele lagen gitaren.

Dat is even wennen, na een paar draaibeurten blijven Courage, Strike en Pissin het beste hangen. Courage is echt old-school Todd!

De vergelijking die her en der al gemaakt werd met Utopia heb ik nog niet echt ontdekt.

Gisteren Todd Rundgren gezien in mc Frits philips te eindhoven, tezamen met strijkquartet Ethel uit NY, en ik moet zeggen dat de nummers van Arena mooier overkomen dan deze pompeuze massa. Misschien een tip voor een Re-issue?!
Niet slecht, maarwanneer gaat die geniale gek nou weer eens een acoustische piano ter hand nemen!

Maar wat heeft die vent een strot zeg woaw!!!! (vandaar toch nog 3 sterren)

ja, briljante gek en gitarist met een ferme klep maar dit is niet de todd die ik prefereer , ik hou meer van de totale weirdo op ' todd ' of zijn prachtige songs op something / anything en a wizard a true star

en toch is dit geen tegenvaller , hoe meer ik hem opleg hoe beter , t'is weer todd de rocker , veel prachtig gitaarspel en die melodieen , weer sommige prachtige ouwerwetse tussen , mmmmmm, heerlijke plaat toch

ik word er zelfs wat verslaafd aan , van mij mag hij ieder jaar zo'n toffe plaat maken !!!

ik word er zelfs wat verslaafd aan , van mij mag hij ieder jaar zo'n toffe plaat maken !!! [/quote]


Ik ken dat gevoel, verslaafd aan Todd's muziek: draai sinds vijf jaar toch verdacht vaak en veel plaatjes van deze man. Arena live meemaken was trouwens erg fijn: Bonn, november 2008. Kleine zaal, dichtbij het podium, Todd maakte er een mooi feestje van. YouTube maar eens op Rundgren Bonn 2008!

Todd goes Arena Rock en trekt een muur van gitaren op rondom z'n songs. Denk aan bands als Van Halen (diverse songs) en zelfs AC/DC ("Strike").

Zeker leuk en goed ("Mad", "Gun" bijvoorbeeld), alleen wordt het na verloop van tijd wat voorspelbaar en eentonig.

Wat mij betreft hadden er best twee of drie nummers minder op mogen staan.

Helemaal terug op de voorste rij in het afspeelrek bij mij. Todd rockt er inderdaad stevig op los. Ben benieuwd hoe het er op 8 februari in Paradiso aan toe zal gaan.

Ik vind dit een flinke tegenvaller.

Todd's stem is gigantisch achteruit gegaan. Hij zingt hier echt niet mooi. De hele tijd zo'n lomp, laag stemgeluid van achteruit de keel...

Verder had hij beter een studio in kunnen duiken, want dat hij het met z'n laptop heeft opgenomen is goed hoorbaar.

Ik weet niet of deze man ooit echt slechte platen heeft gemaakt, want het lijkt hem hier wel erg makkelijk af te gaan. Het komt bij mij over als een jaren tachtig (hard)rock band, maar dan meer op de automatische piloot. Je komt wel op de plaats van bestemming, maar het avontuur is er wel wat uit.

Ik ken deze plaat niet , maar Todd wilde gewoon weer eens lekker rocken. De man is altijd erg opgegaan in de nieuwste snufjes van de technologie. (wat zijn muziek niet altijd ten goede kwam, maar dat terzijde.) hier gaat hij terug naar de rockbasis.
Het zegt natuurlijk wel wat over de enorme veelzijdigheid van de man.

Hij heeft zich eigenlijk nooit wat aangetrokken van commercie. Er wordt wel eens gezegd dat als hij platen had blijven maken in de trand van Something/ Anything , hij absoluut een wereldster had geworden. Hij koos daar bewust niet voor.
Rundgren is altijd voor de uitdaging blijven gaan, met alle ups en downs die er dan bijhoren.

Het album waarop Todd zijn stem voorgoed aan gort schreeuwde. Of misschien was die al kapot, dat kan ook. Hij forceert hier op vreselijke manier. De gitaarloopjes zijn wel sterk hier en daar. Ook de productie is knap. Geen band, maar helemaal alleen thuis opgenomen op de laptop. En dan toch klinken alsof er een vol stadion bediend moet worden. Opnieuw een experiment. Maar nauwelijks geslaagd. Beste nummer (waarbij ik sterk aan Utopia moet terugdenken) is Courage. Aan moed heeft het de man zelden ontbroken, dat moet gezegd worden.