Canned Heat - Let's Work Together (1989)

Deze band had 2 grote hits in 1968 : "On the Road Again", een combinatie van blues en psychedelica, met unieke ijle en hoge stem van Alan Wilson, en "Going Up the Country", een vlot en lichtvoetig bluesrocknummer.
Globaal een sterke compilatie hoewel ik de nummers met Alan Wilson (die helaas in 1970 aan een overdosis overleed) het beste vind vanwege zijn aparte zang.

Bizar dat er bij dit album slechts één bericht is geschreven, en dát al meer dan 15 jaar geleden. Dit is inderdaad een prima compilatie, hoewel enigszins "scheef" samengesteld uit de zes albums van tussen 1967 en 1971, want terwijl vijf van die zes platen maximaal 3 nummers aanleveren, ziet Future blues (1970) hier maar liefst zes van zijn negen nummers verschijnen, terwijl dat toch bepaald niet de meest succesvolle plaat van Canned Heat is.
        Maar goed, het gaat uiteindelijk om de inhoud, en die is dik in orde, beginnend met de elementaire klassiekers van het debuut en daarna steeds meer experimenterend met andere geluiden en songstructuren binnen (en buiten) het zelfverkozen keurslijf van de blues. Wanneer de band echt los gaat hoor je pas hoe goed ze zijn, met twee krakende en piepende gitaristen en een zeer strakke ritmesectie, maar de voornaamste troeven zijn voor mij de twee zangers, allebei gezegend met een unieke stem – Bob Hite met zijn extreem krachtige zang die me soms doet denken aan David Clayton Thomas van Blood Sweat & Tears, altijd vol karakter en persoonlijkheid, en Al Wilson met zijn onwerkelijke falset die klinkt alsof hij niet aan een stoffelijk lichaam gebonden is. Allebei zeer individuele en sterke zangers, en ik hoor ze allebei even graag.
        Niet alles op dit album is even sterk; na de drie hits (want ook Let's work together was een succesvolle single, niet in Amerika of Nederland maar wel #2 in Engeland in 1970, zes jaar vóór Bryan Ferry's bewerking) zakt het album halverwege een beetje in met flauwe standaard-bluesjes als Boogie music, Sugar bee en het duet met Little Richard Rockin' with the King, maar... oorspronkelijk was dit een dubbelelpee met 16 nummers (een uitgebreide versie van de compilatie Cookbook uit 1969), maar voor de CD-versie werden hier nog vier nummers (17-20) aan toegevoegd, en daardoor krijgen we gelukkig op het einde nog het majesteuze So sad (the world's in a tangle), een ruige blues-workout met een riff die voor mij gerust nog een paar minuten langer had mogen duren, maar in de acht minuten die het nummer nú duurt persen de mannen toch ook al een hoop indrukwekkend instrumentaal geweld (en een mooie ecologische boodschap). Bizar dat dit nummer oorspronkelijk niet op de compilatie stond, terwijl de volledige albumversie van Fried hockey boogie (ruim 11 minuten) wèl is opgenomen.
        (Als één van de vier bonusnummers krijgen we ná So sad als extraatje nog The chipmunk song, een soort kerstsingle van de band die zogenaamd wordt verstoord door de Chipmunks die de studio binnen komen vallen. Wie niet weet wie de Chipmunks zijn en hoe ze klinken: houden zo, tel je zegeningen.)
        Conclusie: een niet over de hele linie gelijkmatige, maar als geheel toch sterke compilatie met genoeg hoogtepunten om hier een aanrader van te maken.