Belle and Sebastian - The BBC Sessions (2008)

Over de nieuwe nummers:

Shoot the Sexual Athlete is de vreemdste eend in deze bijt - malle titel ook, btw, schijnt iets met 'hand jobs' te maken te hebben. Het nummer begint met een nogal houterige maar tegelijk funky baspartij, waarover Stuart vervolgens in parlando zijn verhaal vertelt. Wanneer gitaar en viool invallen krijgt de song een veel vertrouwder Belle & Sebastiangeluid; denk aan A Space Boy Dream (van The Boy With the Arab Strap) en vooral A Century of Elvis (van Lazy Line, Painter Jane).

Nothing in the Silence zou zo op Amorino, Isobels eerste volwaardige soloalbum, kunnen staan: het is een typisch Isobel-fluisterliedje. Op het eerste gehoor wellicht niet erg bijzonder, maar de gebruikte mondharmonica geeft het nummer wel degelijk een eigen gezicht. En dat dit het laatste liedje is dat Isobel schreef voor de band, maakt het natuurlijk bijzonder genoeg.

(My Girl's Got) Miraculous Technique is mijn favoriet onder de nieuwe nummers. Het is een ouderwetse Belle & Sebastiansong in volledige bezetting: door Stuart hoog ingezongen, er komen allerlei instrumenten langs - fluit, strijkers -, het refrein is in fraaie samenzang en het geheel ademt een zalige melancholie.

The Magic of a Kind Word tot slot, begint rustig met Isobel die over een gitaarpartij heen zingt. Na een halve minuut slaat de sfeer echter compleet om naar een ontzettend vrolijk, Beatlesque, nummer, qua sfeer nog het meest te vergelijken met Scooby Driver (van Storytelling).

Genoeg moois, kortom! Wat demo's en bootlegs betreft valt er van Belle & Sebastian trouwens ook na deze officiële release nog wel het één en ander te ontdekken. Zo is er een aantal pré-Tigermilknummers in omloop (Rhoda, Pocketbook Angel, Hurley's Having Dreams, London Has Let Me Down). Deze worden, plus een hele sloot aan live-covers - vaak van slechte kwaliteit -, meestal verzameld onder de titel 'London Has Let Me Down Again'. Meest opmerkelijke cover is misschien nog wel Belle & Sebastians interpretatie van Pachelbells Canon in D, dat ook een belangrijke rol speelt in We Rule the School (van Tigermilk). Deze is in omloop in studiokwaliteit. Ook opmerkelijk: een Franstalige versie van Lord Anthony...

Oei, dit vind ik eigenlijk een moeilijk te beoordelen album voor een band die zeer regelmatig een 4,5* score haalt bij mij. Waarom moeilijk? Dit is toch een soort van verzamelaar in ietwat andere versies. Ja, ietwat anders, want ik vind hun werk toch al een akoestische live-feeling hebben op de studio-versies (zeker hun eerste albums). Heel erg toevoegend vind ik dit album dan ook weer niet.
Maar toch, als ik dit allemaal weer voorbij hoor komen, bloeit mijn B&S hart toch wel weer open. En die 'nieuwe nummers' zijn natuurlijk meer dan welkom.
Laat ik het maar op een stevige 4* houden en daarmee voor de veilige weg kiezen: een heerlijke cd, zeer geschikt voor de fans, minder voor de gewone luisteraar. Die raad ik liever één van de studioalbums aan en voor mijn part het geweldige Push Barman to Open Old Wounds.
Daarbij is Belle & Sebastian vooral een band die je live moet meemaken dat geeft ze net even wat meerwaarde dan een 'live-album' als dit thuis op je bank beluisteren.

Een leuke plaat, met genoeg voor ieder. Veel nummers hebben een hoog Velvet Underground gehalte imo, maar dat mag de pret niet drukken.

4.0*