Swingers - Counting the Beat (1982)
Alternatieve titel: Practical Jokers
mijn stem
3 stemmen
Nieuw-Zeeland
Pop
Label: Backstreet
-
Counting the Beat (2:47)
-
It Ain't What You Dance, It's the Way You Dance It (2:48)
-
One Good Reason (2:48)
-
Love Sick (2:54)
-
The Flak (3:40)
-
More (2:50)
-
Hit the Beach (3:56)
-
One Track Mind (3:17)
-
Five O'Clock Shadow (3:37)
-
True Or False (4:12)
0
geplaatst: 23 september 2008, 18:21 uur
Counting the Beat is een geweldig popliedje. Verder ken ik niets van deze band.
0
geplaatst: 14 november 2025, 21:00 uur
In mei 1980 is er in Nieuw Zeeland een nieuw bandje, dat met single One Good Reason tot #19 komt. Ze noemen zich The Swingers en trekken mede de aandacht omdat Phil Judd erin zit, voorheen van Split Enz.
Hij had deze groep in 1978 voor de tweede maal verlaten om punk te maken met The Suburban Reptiles waarmee twee singles werden uitgebracht. Hij vervolgt met The Swingers, waar new wave klinkt. In die groep zit ook de latere bassist van Midnight Oil, Dwayne 'Bones' Hillman.
Tweede single Counting the Beat wordt in april 1981 een nationale #1, It Ain't What You Dance, It's the Way You Dance It in juli #4 en vierde hitsingle op rij is One Track Mind, dat in oktober nog eens #27 haalt. In diezelfde maand komt de elpee Practical Jokers uit, die begin november een Nieuw-Zeelandse #2 wordt.
Er ontstaat belangstelling vanuit de VS. In 1982 verschijnt de elpee ook daar, waarbij de groepsnaam is ingekort tot Swingers, het album Counting the Beat heet en in een minder vrolijke hoes is gestoken. Dát is de versie die MuMe toont, compleet met andere trackvolgorde. Single Counting the Beat haalt er de lijsten van Billboards Mainstream Rock Airplay, oftewel, het is er een radiohit.
De muziek op Practical Jokers / Counting the Beat is van een vrolijk soort new wave. Pittig en energiek, uptempo en melodieus. De genoemde hitsingles zijn stuk voor stuk kleine briljantjes en de overige nummers doen er eigenlijk niet of nauwelijks voor onder. Aanbevolen voor hen die bijvoorbeeld van de Buzzcocks houden.
Op de NZ-editie staan drie nummers die niet de Amerikaanse versie haalden: Ayatollah, Funny Feeling en Distortion. Daar staat tegenover dat de Amerikaanse twee nummers bevat die niet in Nieuw-Zeeland op de elpee stonden, te weten One Good Reason en The Flak.
Het album staat in de Amerikaanse versie op mijn streamingplatform, waarbij moet worden opgemerkt dat er kennelijk iets is misgegaan met het uploaden van One Good Reason dat op 2'22" overslaat (alsof de oorspronkelijke single is geript) en de overgang naar het daarop volgende The Flak bevat eveneens een digitale misser.
Maarrrr.... Ik word vrólijk van deze muziek, waar spontaniteit en vakmanschap veertien liedjes lang samengaan; MuMe vermeldt tien nummers, maar streaming houdt - hoera! hoera! - de cd-uitgave van 1998 aan.
In maart 1982 vielen (The) Swingers alweer uit elkaar en ging Judd solo. MuMe vermeldt slechts één van de tien albums die hij tot dusver uitbracht, de laatste in 2023.
Kijk, dít soort albums zijn onverwachte vondsten tijdens mijn reis door new wave. Ik bevind me in maart 1981, kwam van de tweede elpee van het Engelse Gang of Four en de volgende halte is de tweede van het Amerikaanse Robin Lane & The Chartbusters.
Hij had deze groep in 1978 voor de tweede maal verlaten om punk te maken met The Suburban Reptiles waarmee twee singles werden uitgebracht. Hij vervolgt met The Swingers, waar new wave klinkt. In die groep zit ook de latere bassist van Midnight Oil, Dwayne 'Bones' Hillman.
Tweede single Counting the Beat wordt in april 1981 een nationale #1, It Ain't What You Dance, It's the Way You Dance It in juli #4 en vierde hitsingle op rij is One Track Mind, dat in oktober nog eens #27 haalt. In diezelfde maand komt de elpee Practical Jokers uit, die begin november een Nieuw-Zeelandse #2 wordt.
Er ontstaat belangstelling vanuit de VS. In 1982 verschijnt de elpee ook daar, waarbij de groepsnaam is ingekort tot Swingers, het album Counting the Beat heet en in een minder vrolijke hoes is gestoken. Dát is de versie die MuMe toont, compleet met andere trackvolgorde. Single Counting the Beat haalt er de lijsten van Billboards Mainstream Rock Airplay, oftewel, het is er een radiohit.
De muziek op Practical Jokers / Counting the Beat is van een vrolijk soort new wave. Pittig en energiek, uptempo en melodieus. De genoemde hitsingles zijn stuk voor stuk kleine briljantjes en de overige nummers doen er eigenlijk niet of nauwelijks voor onder. Aanbevolen voor hen die bijvoorbeeld van de Buzzcocks houden.
Op de NZ-editie staan drie nummers die niet de Amerikaanse versie haalden: Ayatollah, Funny Feeling en Distortion. Daar staat tegenover dat de Amerikaanse twee nummers bevat die niet in Nieuw-Zeeland op de elpee stonden, te weten One Good Reason en The Flak.
Het album staat in de Amerikaanse versie op mijn streamingplatform, waarbij moet worden opgemerkt dat er kennelijk iets is misgegaan met het uploaden van One Good Reason dat op 2'22" overslaat (alsof de oorspronkelijke single is geript) en de overgang naar het daarop volgende The Flak bevat eveneens een digitale misser.
Maarrrr.... Ik word vrólijk van deze muziek, waar spontaniteit en vakmanschap veertien liedjes lang samengaan; MuMe vermeldt tien nummers, maar streaming houdt - hoera! hoera! - de cd-uitgave van 1998 aan.
In maart 1982 vielen (The) Swingers alweer uit elkaar en ging Judd solo. MuMe vermeldt slechts één van de tien albums die hij tot dusver uitbracht, de laatste in 2023.
Kijk, dít soort albums zijn onverwachte vondsten tijdens mijn reis door new wave. Ik bevind me in maart 1981, kwam van de tweede elpee van het Engelse Gang of Four en de volgende halte is de tweede van het Amerikaanse Robin Lane & The Chartbusters.
* denotes required fields.
* denotes required fields.