Gang of Four - Solid Gold (1981)

Wow, hier ben ik ook al de eerste die post. Krijgt terecht op Pitchfork een 10. Een meesterwerk, maar nét iets minder dan voorganger Entertainment!, eigenlijk een 9.9 dus.

Dit is Postpunk. Dus ik weet niet of Pop het goede genre is. Maargoed, dat moeten jullie zelf weten. (y)

Best een goede plaat, maar toch een stukje minder interessant dan het debuut. Het geluid wat deze band produceert vind ik af en toe fantastisch, maar soms trekt het me juist helemaal niet. Typisch een geval van hit and miss.

Dikke 3,5* en het beste nummer is What We All Want. .

Alle Franz Ferdinands en Radio 4's en vele alternatieve groepen van vandaag haalden hier meer dan gretig hun mosterd maar the real thing, de withete stadsfunk van Gang of Four is nauwelijks te evenaren. Angry blanke mannen spelen angstige funk en slagen in hun opzet.

Solid Gold kicks ass....

Is inderdaad wat donkerder en doomie-er dan Entertainment! Maar nog steeds een klassieker.

Deze video's geven wel een aardige indruk:
http://www.youtube.com/watch?v=sPJHQmJAiKA
http://www.youtube.com/watch?v=VJ2enhfMFHY

zeer goede tweede van the gang , vooral ' he'd sent in the army ' is sterk

Mijn nieuwe LP versie heeft To hell with poverty als eerste nummer op kant twee staan.
lucky me, i guess!

Deze cd is kort uitgekomen op Infinite Zero, de audiofiele postpunk/rap label van Henry Rollins (ex-Blag Flag) en Rick Rubin. Na lang zoeken eindelijk gevonden via EBay*. De andere cds van Gang of Four op deze label zijn echter zeer eenvoudig hierop terug te vinden.

Probeer deze uitgave (van welke GoF cd ook) maar eens uit. Beter kunnen de cd-uitgaven niet klinken!

Deze cd vind ik wat minder dan hun eerste, 'Entertainment' geheten, maar is nog steeds stukken
beter dan de opvolger die ik nauwelijks draai. Hier hoor je waar alle funkpunk bandjes, maar ook Red Hot Chili Peppers en zelfs INXS, de mosterd vandaan haalden.



*= als Mjuman langskomt, hier alvast het bericht dat betere cd-uitgaven echt niet duur hoeven te zijn. De aanschaf kostte me slecht $15. Kwestie alleen van goed zoeken en loeren op allerlei sites )

Die *.

Scoor normaal veel; meer dan één lullig sterretje. Gang of Four heb ik eerste 4 op vinyl - die vierde is niet eens noodzakelijk; meer dan Gang of Four do Human League is het niet.

Zou niet snel overwegen om Gang of Four op cd te kopen; alhoewel toen er 4-5 jaar geleden een heruitgave (compilatie?) was, liep die erg goed. Track 5 is mijn fave.

Wat kan er in twee jaar tijd veel gebeuren.
Klonk Entertainment! nog als militaire opgefokte funk, bij Solid Gold hoor je duidelijk de invloed van Joy Division terug.
Het tempo gaat een heel stuk omlaag, en zelfs bij bands met een toch wel eigen geluid is het hoorbaar.
Entertainment! was nog voornamelijk adrenaline, hier lijkt de hartslag onder controle gebracht door een mechanische pacemaker.
Nog steeds onder de huid gezeten, maar meer zichtbaar aan de oppervlakte.
Persoonlijk hou ik wel meer van die controle.
Net wat verantwoord dansbaarder, waarbij de funk zijn basisrol wel behoud, maar dan in meer commercieel belang.
Waarschijnlijk staan ze zelf geheel achter deze ontwikkeling, welke vervolgens wordt door gezet in Songs of the Free met het hitgevoelige Human League achtige I Love a Man in Uniform.
Als je dit album hoort, dan begrijp je ook wel waarom Red Hot Chili Peppers hun debuut door gitarist Andy Gill liet produceren.
Achteraf waren ze er niet blij mee, maar als je dat album naast Solid Gold legt, dan is zijn stempel duidelijk hoorbaar.

Wat een heerlijk gitaarwerk.

Anderhalf jaar na eersteling Entertainment! verscheen van Gang of Four uit het Engelse Leeds dit Solid Gold, met een titel die suggereert alsof dit allemaal hitsingles betrof. Dat is bij deze eigenwijze gitaarwave natuurlijk niet zo. Sterker nog, anders dan op de voorganger haalde geen single de Britse singlelijst (toen nog een #58). De elpee kwam in maart 1981 desondanks tot #52.

Gitarist Andy Gill laat zijn instrument weer knersen in plaats van scheuren en speelt krakende gitaarakkoorden; Jon King waakt ervoor meezingrefreintjes te brengen en zijn roepzang (op opener Paralysed en Why Theory? zelfs pratend) maakt de herkenbaarheid van de nummers evenmin makkelijk; soms springt één van de groepsleden bij aan de microfoon.
Bassist Dave Allen stijl toont dat hij wel raad zou weten met funk en reggae, maar dát gaat hij me zijn vette geluid lekker niet spelen; samen met drummer Hugo Burnham stoempt hij zich door deze eigenwijze muziek heen. Ondertussen wel opgenomen in één van de studio's van Abbey Road, zelfgeproduceerd mét hulp van engineer Jim Douglass.

Twee nummers zijn heropnames van geflopte singles: Outside the Trains Don't Run on Time (track 4 op de Nederlandse persing, afwijkend van cd en streaming) en het afsluitende nummer van de plaat He'd Send in the Army. Op Cheeseburger klinkt in het begin en slot een plastic melodica als bewijs van Gang of Fours monotone eigenwijsheid, inclusief dubbele leadzang.
De achterzijde van de hoes toont een onthoofding uit de dagen van koningin Elizabeth I, de tekst eronder meldt 'I hope they keep down the price of gas'. De teksten zijn immers wederom politiek geladen. Het klinkt daarmee hartstikke Engels en in alle weerbarstigheid net zo sympathiek. MuMe vermeldt enkele bonustracks, afkomstig van een cd-editie uit 1995 waarop de EP Another Day, Another Dollar van een jaar later is toegevoegd.

Ik ben op reis door de new wave en bevind me in maart 1981. Mijn vorige halte was eveneens van Engelse origine: tweede plaat van The Vapors bleek onverwachte pareltjes te bevatten, net als deze. Voor de volgende halte reis ik naar Nieuw Zeeland, waar The Swingers met single Counting the Beat de hitlijst betraden.