Gorki - Monstertje (1996)

Inderdaad een erg mooi stukje Zachary! Ten tijde van mijn Gorki-adoratie was Monstertje zeker niet mijn grote favoriet, misschien wel omdat ik soms verdronk in de zeventien nummers die dit schijfje rijk is. Of misschien omdat Monstertje naar mijn gevoel meer Gorky dan Gorki was. Waar de opvolger Ik Ben Aanwezig een modern geluid heeft, leunt deze dichter aan bij het debuut van de Gentenaren waarvan sommige nummers in mijn onrijpe gehoor al eens wat "gedateerd" klonken. Mede doordat ik dit album vroeger ietsje minder heb grijsgedraaid, heeft ie nu een soort van frisheid waarover pakweg Ik Ben Aanwezig of Eindelijk Vakantie! bij mij niet meer beschikken.
Doorheen Monstertje wervelt een vintagebries, alsof de Vos deze in grote obscuriteit heeft gebrouwd (What's he building in there??), ver weg van het BV-bestaan dat hij dezer dagen leidt. Er gaat een bepaalde urgentie uit van deze plaat: het dondert je omver en soms begrijp je niet goed wat er gaande is, maar op het einde van de rit ben je wel platgewalst. Als ik dat gevoel vergelijk met de vluchtigheid waarmee ik Gorki's laatste worp Voor Rijpere Jeugd heb beleefd, dan stel ik toch vast dat ik de compromisloze (zo je wil) Luc de Vos best mis.
Zeventien nummers dus en daar zit dan uiteraard wat vanalles tussen. Zo is de kopstoot-riff van Billy Lag Te Slapen ("want hij was pas klaargekomen in het bed van zijn vader") één van de beste rockers uit het hele oeuvre van Gorki from Belgium. Ook al helemaal top is Monstertje: een melancholische, ongepolijste parel waarop een hilarisch en tegelijkertijd ontroerend lapje tekst is geplakt ("Johnny offert stieren aan de godin van de liefde in opdracht van mammie die weet waar het om draait" of "diep onder de lakens droom ik van de dieren die ik meenam naar boven en die slapen in mijn armen"). In datzelfde bedje vinden we ook Leve De Lente, een protestliedje maar dan op z'n Gorki's. Of wat gezegd van het magnifieke Molly, waarvan de sterke lyrics hier al in de verf zijn gezet. Ook donkere luisterliedjes als De Brave Meesteres, Broeders en Zusters en Ik Zie Het Licht (niemand die deze zin zo treurig kan debiteren als Vos!) vind je terug op Monstertje, naast sillyness als In De Verte Loeiden de Herten.
Monstertje is voor mij zonder twijfel de meest mysterieuze Gorki-plaat: het hele album is ingepakt in een sfeervolle, melancholische mist waar je nooit volledig vat op krijgt. Misschien haalt niet elk nummer hetzelfde niveau, maar het is toch 'n uniek document dat je al vlug z'n grilligheid vergeeft.